Der Schmetterling und die Schildkröte

Auf einer Insel lebte einmal eine wunderschöne Schildkröte. Sie war anders als andere Tiere ihrer Art in dieser Gegend, denn sie war ganz schwarz und sah auch die Welt nur in schwarzen und grauen Farbtönen.

Wie sieht eine Schildkröte aus, fragt ihr? Sie ist innen ganz weich, lieb und warm und außen hart, rauh und kalt. Damit ihr zartes Inneres nicht verletzt wird, wird sie von einem dicken Panzer geschützt, so dass kaum jemand so richtig nah an sie herankommen kann.

 Unsere Schildkröte hieß Aggi. Und da Aggi die Welt entweder in schwarz oder in grau sah, war er meistens ziemlich traurig und gelangweilt. Er konnte nicht richtig lachen und sich freuen. Er hatte auch keinen Spaß daran, mit anderen Schildkröten im Sand zu spielen oder mit ihnen zu schwimmen. Ihre spiele waren ihm zu banal und er mochte ihre Nähe nicht. Die meiste Zeit verbrachte er daher in seinem Panzer, in dem er sich vor der ganzen Welt versteckte, vor den schönen und den hässlichen Dingen, denen er begegnen könnte. Der Panzer war seine Welt und nur selten streckte er seinen Körper hinaus, um zu essen und sich wieder davon zu überzeugen, dass die Welt immer noch so langweilig und schwarz – grau war wie beim letzten Mal. Und da ihn das jedesmal noch wehmütiger machte, beschloss er, am Wochenende seinen Panzer gar nicht zu verlassen. Höchstens mal abends, wenn ihn sowieso niemand sehen konnte.

 Da ging er manchmal zum Strand, saß im warmen grauen Sand und betrachtete allein das schwarze Meer. Seine einzigen Begleiter waren in solchen Augenblicken nur der Mond, die Sterne und die Palmen.  Das gefiel ihm, da sie sich ihm gar nicht nähern konnten und immer die gleiche berechenbare Distanz behielten. Nur er entschied, wann und wie nahe er den Palmen kommen wollte. Es gefiel ihm, dass er sie „unter Kontrolle” hatte. Sie konnten nichts Falsches sagen, das ihn nicht interessiert hätte, sie konnten nichts Falsches tun, das ihn womöglich erschreckt oder enttäuscht hätte, sie konnten aber auch nichts Richtiges tun oder sagen, was ihn vielleicht glücklich gemacht hätte. Aggi fand es aber besser so, denn so wie er die Enttäuschung nicht ertragen konnte, so konnte er auch das Gefühl des Glücks nur mit Ewigkeitsgarantie akzeptieren, und da es eine solche Garantie nicht gab, beschloss er, allen und allem gegenüber gleichgültig zu bleiben, seine Gefühle zu verbergen, jede Enttäuschung zu vermeiden und auch keine Glücksaugenblicke zuzulassen, denn das, was nach ihnen kommen würde, doch immer enttäuschend sein müsste.

Aggi führte ein einsames Leben, weil er nur in der Einsamkeit zufrieden sein konnte. Da konnte keiner unter seinen Panzer sehen. Weich und warm konnte er wohl nur allein sein, da er meinte, dass es schwach ist, sich so zu zeigen, wie man unter dem Panzer ist. Vielleicht, weil er die Freunde von den Feinden oder die Stärke von der Schwäche nicht unterscheiden konnte?

Was machte er dann bloß immer so allein? Keine Ahnung. Vielleicht dachte er nach oder arbeitete am Computer, vielleicht lernte er Fremdsprachen oder lag einfach da, traurig oder froh, weil er so viel allein war?  Keiner konnte unter seinen Panzer sehen und er selbst wollte es keinem verraten. Niemand sollte zu viel über ihn erfahren.

Eines Abends wollte Aggi wieder mal frische Luft schnappen, das schwarze Meer sehen und mit dem grauen Mond reden. Er ging zum Strand, saß dort eine Weile allein und erzählte den Sternen, was er so gemacht hat. Plötzlich bemerkte er einen schwarzen Punkt, der sich aus dem Nichts näherte und immer größer wurde. Ein Schmetterling flog auf ihn zu, setzte sich direkt vor Aggi und stellte sich vor. Es war Anna, ein schöner, bunter Schmetterling, dessen Flügel rot, gelb und blau waren. Sie konnte lachen und viele Farben der Welt sehen. Auch  Aggi schien, diese Schönheit zu bemerken. Anna war vom ersten Augenblick an von Aggi sehr angetan, weil sie noch nie ein so faszinierendes und schönes Wesen gesehen hat.

Aggi erschrack ein wenig, als sie so unerwartet seine Ruhe störte. Sie sah für ihn aus wie ein schwarz – grauer Fleck auf dem grauen Sand. Er beobachtete sie mit Interesse, jedoch sehr vorsichtig und mit Misstrauen. „Wer weiß, was sie im Schilde führt…?”, dachte er. „Es ist besser, ich erzähle ihr, dass ich ein Krokodil bin.” Das tat er auch, aber sie wollte es nicht so richtig glauben, obwohl er ab und zu die Zähne zeigte. Sie unterhielten sich eine Weile und fanden sich wirklich sympathisch, auch wenn sie zunächst ganz anders zu sein schienen und auch die Welt in ganz anderen Farben sahen. Sie hatten trotzdem etwas gemeinsam. Was war das das bloß? Aggi wollte sich auch gar nicht richtig in seinen Panzer zurückziehen, vielleicht, weil er wirklich glaubte, ein Krokodil zu sein, oder weil er in diesem Augenblick tatsächlich eins war…?

Sie verabredeten sich für nächste Woche und trafen sich einige Male. Irgendwie mochten sie einander und verstanden sich immer besser, auch wenn sie in vielerlei Hinsicht ganz anders waren. Er erzählte manchmal Geschichten, die sie nicht so richtig glauben konnte und die sie manchmal verwirrten und beängstigten. Oft unterhielten sie sich und redeten aneinander vorbei, auch wenn sie das Gleiche dachten. Oder sie verzichteten auf etwas, was sie doch so gerne zusammen machen wollten… Die Gespräche waren auf jeden Fall sehr aufregend und spannend, vielleicht weil beide einen gewissen Sinn für Ironie hatten. Er wohl manchmal noch ein bisschen mehr als sie.

 Anna wollte sich immer öfter mit Aggi treffen, da sie für ihn ziemlich den Kopf verloren hat. Sie war sehr oft am Strand und kam ihm immer näher. Sie berührte seinen Panzer, streichelte seinen warmen Körper und verliebte sich in die Schildkröte und in das Krokodil, das auch nicht gleichgültig blieb, jedoch immer wieder die Zähne zeigte. Je näher sie einander waren, desto gefährlicher wurde das Krokodil. Ihr aber machte das mit der Zeit immer weniger Angst. Sie wollte lieber von ihm gefressen werden als ihn gar nicht zu sehen.

Sie dachte und dachte an ihn und vergass zwischendurch die ganze Welt. Und sie vermisste ihn schrecklich.

 Sie war aber doch ein Schmetterling, und dazu einer, der nicht ganz frei war. Was sollte das werden?

Aggi gefiel es einerseits nicht immer allein zu sein, andererseits nervte ihn dieser Kontakt etwas, da plötzlich nach Gefühlen gefragt wurde. Und die ließen sich nicht immer „unter Kontrolle” behalten und berechnen. Er fing an, Anna zu vermeiden und mit ihr zu spielen. Mal sagte er, er könnte nicht zum Strand kommen, weil er eine Blase am Fuß hatte, mal hatte er viel in seinem Panzer zu tun und musste drin bleiben. Heute nicht, es ist unpassend, am Montag… ja, es ginge, nein, er geht schwimmen…  Er fragte sie, warum sie ständig ans Meer kommt und ihn „quält” , und was sie von ihm erwartet? Und dann fragte er, ob sie wieder kommt, und fügte in demselben Satz hinzu, dass er aber in den nächsten Wochen keine Zeit haben wird… Und dann wollte er wissen, ob sie ihn wieder anrufen wird…? Er konnte es nicht verbergen, dass er auch verliebt war. Warum war er dann so seltsam?

Anna konnte sein Verhalten nicht so richtig begreifen. Immer, wenn Aggi einen Schritt auf sie zuging, ging er gleich drei Schritte zurück. Und sie wusste keine genaue Antwort, warum sie ihn immer wieder am Strand suchte, außer: „Augenblick verweile, du bist schön…!” Sie folgte einfach einem Instinkt und ihren Gefühlen, weil sie wusste, dass solche Gefühle eine wunderbare Rarität sind, so wie schwarze Schildkröten oder Perlen im Sand… Für Anna war es zu früh nach einer Antwort zu suchen. Sie wollte einfach grundlos zärtlich sein, mit ihm sprechen, ihn ansehen, ihn hören, ihn küssen und streicheln und lieben. Aggi wollte nichts geben, aber warum konnte er auch nicht nehmen? Sie war so verschwenderisch großzügig…

Aggi mochte keine unsicheren Situationen. Aber was mochte er überhaupt? Den Mond, die Palmen am Strand oder nur sich selbst, und das auch nicht wirklich? Oder liebte er einen anderen Schmetterling oder eine andere Schildkröte, die er vermisste? Eine schwarze Schildkröte, die die Welt genauso schwarz sehen würde, wie er, wäre wahrscheinlich ein besserer Kamerad für ihn, dachte er möglicherweise. Aber wer weiß, was er dachte, oft wusste er das selbst nicht so richtig. Auf jeden Fall fand er Anna mal sehr sympathisch, mal lästig, mal war sie ihm nicht gleichgültig, mal war es ihm egal, ob sie einander sehen oder nicht, mal konnte man sich mit ihr sehr gut unterhalten, dann gab es plötzlich keine Themen mehr…, mal hat er es zugegeben, mal abgestritten, dass er sie mag…  Wenn sie ihm in die Augen schaute, wusste sie oft, was wirklich und was erfunden war. Man lügt mit dem Mund, aber mit dem Maul, das man dabei macht, sagt man die Wahrheit.  Anna achtete darauf, was ihr das Herz sagte… und irrte offenbar… nicht?

So vergingen einige Wochen und der Schmetterling konnte immer weniger verstehen und flog ziemlich verwirrt am Strand herum und fing selbst an, die Welt in schwarz – grauen Farben zu sehen. Es ging ihr nicht mehr gut. Sie fand sich selbst lächerlich. Ihre Versuche, den rauhen Panzer mit den Flügeln zu durchbrechen misslangen immer wieder. Ihr Verhalten war ihr oft peinlich, aber sie war wie verzaubert oder verliebt und konnte nicht anders.

Eines Tages trafen sie sich wieder und Anna konnte sogar seine Stimme hören, er war da, aber sie konnte ihn nicht mehr sehen. Aggi versteckte sich hinter einer selbstaufgebauten unsichtbaren Mauer, die ihn auch unsichtbar machte. Obwohl er zum Strand kam, wo sie sich öfter trafen, wollte er sich nicht sehen lassen. Er sagte, sie würde zu den Lebewesen gehören, auf deren Freundschaft er gut verzichten kann. Beide wussten, dass es nicht die Wahrheit war. Anna wurde sehr traurig als sie das hörte, sie war aber auch irgendwie erleichtert.  Sie verlor viel Kraft, ihre Flügel waren schon ziemlich müde und sein Panzer fühlte sich gar nicht schön an. Man konnte sich leicht daran verletzen, wenn man keine Schildkröte war.

Aggi wollte sich mit ihr nicht mehr treffen, aber er sagte, dass die Insel klein sei…

Jeden Tag suchte sie nach ihm in der Nähe der Palmen. Sie wollte Aggi eine rosa – rote Brille schenken, damit er sieht, wie schön die Welt sein kann. Sie hätte ihn gern glücklich und fröhlich gemacht. Am Strand fand sie immer nur die Spuren seiner weichen Pfoten und seines Panzers und sie schrieb viele Briefe, die unter vielen anderen Briefen lagen. Auf der Insel gab es noch andere Schmetterlinge oder Schildkröten, die Briefe schrieben…

So verging die Zeit. Die Tage wurden wärmer und man konnte immer kürzer mit dem Mond und den Sternen sprechen. Anna konnte Aggi nicht vergessen und beschloss, ein neues Leben zu beginnen.

Eines Tages war sie für ihn frei und stand am Meer, ganz allein. Sie wartete lange, die Angst und Hoffnung begleiteten sie über Monate. Und jetzt? Er kam nicht, er sagte nichts, er verschwand für mehrere Wochen in den 4 Wänden seines Panzers und keiner wusste, was es bedeuten konnte.

Und als er sich wieder an das Tageslicht traute, versuchte er sie zu locken, um sie dann wieder wegzustoßen. Er drohte ihr etwas anzutun, und wollte sie zerstören… Und deshalb durften sie einander nie mehr sehen…

Anna war unendlich traurig, aber auch dankbar, denn sie war sicher, dass es Liebe war, wenn auch für eine Sekunde, eine Minute, eine Stunde, denn es war Liebe, wenn auch viel Missgeschick, in heißem Brei erstickt, es war Liebe für einen Augenblick.

Und seine Augen konnte sie noch lange nicht vergessen. Denn es war manchmal, wenn  sich ihre Blicke trafen, als ob ihre Seelen in einer Extase durcheinander geflossen wären.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JQkhJSFgpjs

Witek chodził do równoległej klasy. Pamiętam go od początku szkoły. Rzucał się w oczy, bo był dużo wyższy od innych równolatków rocznik 66. Wyglądał na starszego, ale na pewno nie był. Po czterech latach podstawówki trafiliśmy do tej samej klasy. Połączono nas z jakiegoś powodu. Witek był wesoły i fajny. Można się z nim było śmiać i żartować. Ja gadałam często na lekcji matematyki z koleżanką z ławki i pani kazała mi się przesiąść do Witka, który siedział sam z tyłu. No i dopiero się rozgadaliśmy. Zaczęliśmy się kolegować i przyjaźnić. Coraz częściej łaziliśmy, albo przesiadywaliśmy na przerwach razem. Stawaliśmy się sobie bliscy. Ale on miał inne zainteresowania niż ja. Nie chodził do kościoła, ani nie należał do harcerstwa. Nie spotykaliśmy się po lekcjach, ani nie jeździliśmy razem na obozy. Podobał mi się jeden drużynowy. Kiedyś staliśmy na mojej klatce, ala tata nas usłyszał i nawet nie pocałowaliśmy się, bo nas pogonił. Witek był po prostu dobrym kolegą. Piąta, szósta, siódma, ósma klasa. Minęły trzy lata. W ósmej klasie Witek zaczął okazywać mi bardziej romantyczne uczucia, jakby się zakochał. Ja go lubiłam, ale nie podobał mi się. Nie był ładny, tylko wysoki i wesoły. Lubiłam go jak brata. Był miły i lubiany przez nauczycieli. Pani Sypuła od rosyjskiego, czyli Jelena Michajłowna (bo tak ją witaliśmy na każdej lekcji: „Sdrastwujcie Jelena Michajłowna…”), posyłała go często po kredę i życzyła mu ciągle, żeby duży rósł. I to działało! Rusycystka była miła i groźna, dobrze uczyła. Zakuwaliśmy na pamięć czytanki, i każdy akcent się liczył. Lenin w Zakopanem, Tu sto czetyrje… itp. Pust wsjegda budjet sonce! Czasami myślałam o Witku czule, ale nie byłam zakochana, tylko raczej darzyłam go sympatią i kochałam jak dobrego przyjaciela i super kumpla w szkole. Byliśmy sobie bliscy. Raz byliśmy razem na pikniku i o mało co go nie pocałowałam. Ale jednak nie. To miałoby w moich oczach nieprzewidywalne konsekwencje. A ja na razie konsekwencji nie chciałam mieć. Oboje wybieraliśmy się do tego samego liceum im. Stanisława Wyspiańskiego. Obowiązywał wtedy konkurs świadectw. Ja miałam zawsze śwadectwa z lampasem i jedyne czwórki z matematyki i fizyki, i może z chemii. Reszta bardzo dobre, zachowanie wzorowe, kłopotów wychowawczych nie sprawiałam. W pierwszej klasie spotkaliśmy się znowu po wakacjach. Pani czytała nasze nazwiska. Tylko Witek śmiał się, kiedy powiedziała: Komar. Głupi, jakby pierwsze słyszał. Pierwsze wypracowanie z polskiego było o wakacjach. Ja napisałam jekiś trzy po trzy. Witek napisał, że w czasie wakacji jechał na rowerze i w dętkę strzelił piorun… Co on wypisuje za bzdury, pomyślałam. Już nie jesteśmy dziećmi, żeby wierzyć w takie idiotyzmy… Ale może to była jego pierwsza powieść w stylu „science fiction”, tylko ja się nie zorientowałam. On lubił czytać Lema i takie tam „wymyślanki”, zaraz po „Rodzinie Muminków”. Trochę mi zaimponował tym oczytaniem. U niego w domu było dużo przeczytanych książek. Ja o Muminkach wcześniej nie słyszałam. Rodzice nigdy nie czytali mi książek dla dzieci. A te z kolonii czy z końca roku (za wzorowe wyniki i zachowanie itp.) odstawiałam na regał. U nas na regale stały dzieła Mickiewicza i Prusa, ale nikt tego nie czytał. Tak sobie mama kupiła, bo co tam można było postawić? Za oszklonymi drzwiami witryny stały już ładne filiżanki i przeróżne kieliszki – do dekoracji. Używało się ich raz na 100 lat. Na co dzień mama podawała wszystkie dania na obitych talerzach o różnych formach, z różnymi wzorkami. Jeden miał napis GS. Skąd on się wziął u nas w domu? Talerze do kompletu czekały w szafie na wyjątkowe okazje: gości i święta. Posrebrzane sztućce (kupione okazyjnie i po znajomości) w ogóle się nie doczekały, ale łaskawie odziedziczyłam ich obecność w szafie, a może dostałam w prezencie ślubnym. Szkoda było nimi jeść i szkoda wyrzucić. Mama lubiła mieć w razie czego wszystko, co mogła kupić, ale nie używała większości z tych „bardziej eleganckich” lub wyrafinowanych sprzętów. Pawlacz zawalały grille, sokowirówka, miksery, torby – lodówki, szybkowary, itp. Nie ujrzały światła dziennego przez wiele lat… Witek lubił wiele opowiadać i koloryzować. Ja nie. Ja byłam jako młoda dziewczyna głęboko zakorzeniona w rzeczywistości przyziemskiej i nie znosiłam, kiedy wymyślał jakieś banialuki, zwłaszcza na lekcjach. W klasie na polskim siedziałam za nim. Zasłaniał mnie szerokimi plecami przed panią polonistką, której się trochę bałam i nie lubiłam. Schowana za niego mogłam też podpowiadać zapytanej Ewie, co autor wiersza chciał nam powiedzieć, siedząc n.p. „W malinowym chruśniaku”, lub kiedy wstąpił „na działo”… Bo Ewie w takich momentach mowę odbierało, a pani polonistce cierpliwość. Sama zwykle bałam zgłosić się do odpowiedzi, która cisnęła mi się na usta. Byłam niepewna siebie. Za to inna Joanna wiedziała wszystko i dzieliła się z nami swoją wiedzą. Wzbudzała zachwyt u pani od polskiego (No…!), a nasz podziw, skąd ona to wszystko wie i potrafi tak ładnie sformułować? W nagrodę Ewka zjadała na przerwach Witka kanapki. Na lekcjach pisaliśmy karteczki i komentarze do śmiechu, a nasz poczciwy misiowaty kolega szedł po pączki do piekarni na Międzyborskiej, po drugiej stronie ulicy, na które składaliśmy się, co kto miał w kieszeniach. Ania na polskim siedziała po mojej prawej. Raz napisała dość krótkie wypracowanie domowe. Wstęp, rozwinięcie i zakończenie zawarła w czterech zdaniach. Pani od polskiego nie mogła uwierzyć w to, co widzi, a nawet ja się mocno zdziwiłam, że można opisać „Pana Tadeusza” czy „Lalkę” tak zwięźle. Chociaż ja sama nie wiedziałam często, co mam pisać, zwłaszcza na klasówkach na czas (2 x 45 min. z przerwą). Przecież już i tak wszysko było w książce na jej temat. No bo to była klasa biologiczno – chemiczna. Pani Świderska powtarzała to sobie ze zrozumieniem własnego z nami problemu, a nam na pociechę. Umiałam napisać wiersz, ale to nikogo wtedy nie obchodziło, a także mało kto wiedział, bo wszystkie wiersze lądowały w pamiętniku i dotyczyły najczęściej Mateusza, albo mnie w czarnej rozpaczy. Komu to pokazać? W sumie Witek był fajny, tylko trochę leniwy. Nie przykładał się do nauki. A uczył się z otwartą książką, patrząc w telewizor. Uważał, że uda mu się oszukać naszą wychowawczynię, panią Gerod od biologii, swoją wiedzą o ślimaku, oznajmiając, że ślimak ma skorupkę i rogi na pierogi… Takie mniej więcej były jego odpowiedzi z zakresu nauki o zwierzętach w klasie o profilu biologiczno-chemicznym. Siadaj, dwója. Na niemieckim umiał powiedzieć: ich nix verstehen. Danke, ungenügend. Na matematyce, pan prof. Jałocha zapewniał go, że zostanie szewcem, bo Witek nie potrafił policzyć niczego powyżej tabliczki mnożenia bezbłędnie (co nawet mnie się często udawało), a o fizyce i chemii lepiej wcale nie mówić, bo nie siedział koło Ani, tak jak ja. Za to Ania siedziała koło mnie na polskim i niemieckim. Niestety akurat nie uczyliśmy się na chemii o alkoholach, bo może by go to zainteresowało. Prawie same dwóje w drugiej klasie liceum. Więc nic dziwnego, że Witek musiał sobie kiedyś to wszystko powtórzyć. Jego rodzina przekonana była, że to przeze mnie i jego nieszczęśliwą do mnie miłość, tak długo nieodwzajemnioną. A czy ja miałam jakiś obowiązek odwzajemniać jego uczucie? Ja za nim nie latałam, tylko on za mną. Razem z Grzesiem łaziliśmy po Grochowie, do Ulki i do kina. Do Witka nie chodziliśmy, bo miał małe i ciasne mieszkanie z przejściowym pokojem. Jego mama zawsze była w domu, a starsza o 7 lat siostra mieszkała w tym samym pokoju co on. I zawsze miała zły humor. Nie byłoby się gdzie podziać. Często siedzieliśmy u mnie. Mój ojciec wracał z pracy dopiero po godz. 17-tej. Ale jak raz wagarowaliśmy z Witkiem, siedząc w moim pokoju, oczywiście wrócił po coś wcześniej z pracy. Spanikowaliśmy. Najpierw nie chcieliśmy go wpuścić, bo zamknęliśmy się od środka na zasuwkę. Ale w końcu Witek ukrył się sprytnie za drzwiami, a ja udawałam greka, że niby spałam i nie słyszałam pukania, ani dzwonka… Tata Witka nie szukał ani nie znalazł, wyszedł z powrotem do pracy, zamknął mnie jednak od zewnątrz na jakiś zamek nieotwieralny od środka, chyba „skarbiec”. Otwierał się zawsze z tej strony, po której go zamknięto. Trzeba było dzwonić do sąsiadów i wyrzucać klucze przez okno, żeby ktoś Witka wypuścił.., bo tata nas przez „pomyłkę” zamknął… Udało się. Mamy w czasach mojego liceum w zasadzie nie było w domu, bo pracowała w NRD, Buna, Leuna itp. Przyjeżdżała co dwa miesiące, przywożąc różne cuda, jakich nie było w kraju, i którymi obdarowywała rodzinę i znajomych. Czasami coś sprzedała. Np. motocykl. Jak ona go przywiozła? Bo przecież na nim nie przyjechała. Kupujący ten motocykl pojechali nim na próbę, i nawet się wszyscy bali, że nie wrócą. Rodzice nie wzięli naturalnie zaliczki, bo byli mili i uprzejmi. Tamci jednak wrócili, zapłacili i kupili. Miałam od niedawna własny pokój, bo siostra wyszła za mąż i wyprowadziła się do teściów, a potem z powodu niezgodności charakteru, wynajęli z mężem jakiś pokoik w pewnej ruderze, też na Grochowie, na środku pola, na przeciwko domu rodziców. Pies Karat, nasz cocker spaniel, cieszył się zawsze na jej widok. Poza tym leżał przy drzwiach, pilował smyczy i warczał. Też był dziwny. Może to przez to mięso na kartki, które mu wcale nie przysługiwało. Tata raczył go głównie parzonym suchym chlebem z gotowaną marchewką, przetykaną tu i ówdzie kawałkiem mięsnego odpadu. Nawet pies zwariował w tym domu. Miał psią chorobę sierocą, po tym jak siedział jako szczeniak całymi dniami sam a jak podrósł wysłali go na dzień do koleżanki suczki, z którą miał mieć dzieci… Nic z tego nie wyszło, ale dostał fijoła, bo tęsknił zostawiony u koleżanki na jedną noc. Bał się i słuchał potem tylko taty, no i siostry może. Mama nie odezwała się nigdy do niego i oboje latami wzajemnie się ignorowali. Na stare lata nie mógł już na nas patrzeć i oślepł z powodu katarakty. To u nas też było rodzinne. Tylko, że mama się zoperowała u specjalisty, a psa uśpili. Witek był bardzo dobrym kolegą. Ale nie byłam w nim zakochana. On chyba był. Coraz bardziej czarował mnie na karteczkach i w rozmowach. Wiedziałam, że mu się podobam, ale nikt z nas nie przekraczał granicy koleżeństwa i platonicznej przyjaźni. I tak było dobrze. W drugiej klasie liceum zakochałam się w Mateuszu. Witkowi się to chyba nie podobało. Nie dawał mi tego bezpośrednio do zrozumienia, ale wiedziałam, że było mu przykro, i że był zazdrosny. Mateusz był przystojny, fajny. Witek był wielki, miał kompleksy na temat swojego wyglądu i w zasadzie nie podobał mi się. Dawał poczucie bezpieczeństwa i pewnej wspólnoty, którą tworzyliśmy w naszej kilkuosobowej paczce znajomych. Ale nie był w moim typie, a wręcz przeciwnie, chociaż jedna z koleżanek (też z Międzynarodowej) uważała chyba, że nie jest taki ostatni w kolejności, jak mnie się wydaje… Pocałowała go raz na prywatce. Zdziwiło mnie to, że on się komuś podoba. Ale ona chyba każdego całowała, kto usiadł bliżej, bo potem chodziła z Waldkiem. Też się podobała chłopakom. Ja nie miałam ochoty się całować z żadnym z nich, tylko przyjaźnić. Witek był jak brat. A Waldek dostał ode mnie wcześniej wymijającego i nie wypowiedzianego „kosza”. Kasia wyjechała po studiach germanistycznych do Londynu. Najpierw o mało nie zabiła jej żona szefa restauracji greckiej, w której pracowała. Szef darzył Kasię uczuciami odmiennymi od uczuć własnej małżonki. Potem Kasia zmieniła miejsce pracy i wyszła dobrze za mąż, czyli za bogatego prawnika. Jak sobie kupiła nową spódniczkę, mówiła, że to jeszcze stara… z Polski, i tak ją sobie z szafy wyciągnęła właśnie. Jej mąż uważał, że Kasia ma już wystarczającą ilość nowych spódniczek. Kasia urodziła troje dzieci, jedno z bliźniaków zmarło przy porodzie. Ku mojej rozpaczy – z Mateuszem jakoś się nie kleiło tak, jak to sobie wyobrażałam. Witek i Grzesiek byli zawsze blisko. Grzesiek też mnie lubił, ale był kompletnie niepoważny. Witek podobno rozmawiał z Mateuszem o mnie i starał się nas nawet z powrotem zbliżyć, o ile to prawda. Ale na koniec musiałam zapomnieć o Mateuszu i umierać przez rok z miłości… Nie wiedziałam wtedy, że Mateusz roznosi ulotki i naraża się władzy próbami obalenia komuny u boku Kuronia. Nie chciał mnie w to wciągać, ani ryzykować, że mnie z nim skojarzą i także do mnie mogą się przyczepić, w razie gdyby wpadł w ręce MO czy ZOMO. Ale w końcu mój tata robił przecież to samo i nawet go nikt nie internował. Aż sam się dziwił. Mateusz M. faktycznie wpadł im w ręce. Wojtek J. siedział wiele miesięcy w więzieniu z wyrokiem: dożywocie. Nikt w okresie Stanu Wojennego nie uwierzyłby, że może stamtąd kiedyś wyjdzie. A po latach nikt nie uwierzyłby, co tam przeżył. To nie były spotkania przy kawie, czy pobyt w sanatorium. Ubecy też walczyli o swoje, metodami o których nikt z aresztowanych, czy internowanych nie chciał lub nie umiał mówić po powrocie do domu. Wybite zęby, siniaki i złamania mówiły za siebie. Nie jeden „Janek Wiśniewski” padł. A Grzegorz Przemyk, rocznik 1964 jest pochowany na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim w kwaterze 100. Wojciech Jaruzelski nie mógł przecież poinformować każdego policjanta i zomowca, że ludzie internowani są w celu uniknięcia zamordowania ich przez prawdziwych zwolenników WRON-u, i że zamierza oddać im władzę kilka lat później. Przecież gdyby Generał chciał, czyż nie mógł wydać rozkazów o karze śmierci dla wszystkich aresztowanych? Czyż nie był w stanie utrzymać swych podpartych wojskiem rządów, z czołgami na ulicach, gdyby na prawdę chciał u władzy zostać? Pewne wydarzenia w stronę postępu społecznego nastąpiły w Polsce zbyt prędko w porównaniu do NRD i ZSRR. Poza tym żołnierzom radzieckim żyło się w NRD bardzo dobrze i wygodnie. A wycofanie się z tej placówki, było często powrotem w zimne i niebogate w infrastrukturę strony Syberii… Mało kto, z rządzących i siedzących przy władzy w NRD był zainteresowany zmianami systemu i podporządkowaniu się bogatszemu i silniejszemu „bratu” czyli Republice Federalnej Niemiec. Armia radziecka zapewne pomogła by władzy enerdowskiej w utrzymaniu się przy niej, w razie potrzeby. Mam wrażenie, że największe niebezpieczeństwo mogło grozić nam ze strony NRD. Oni nas tam po prostu nie lubili, uważali nadal za ludzi niższej kategorii. W NRD ludziom żyło się nadal nie tak źle jak w Polsce. Nie mogli za to podróżować i tego nam zazdrościli oraz mieli za złe, bo sami marzyli o wyjeździe do RFN. W ZSRR nadal wierzono w cud kumunizmu, słuchając o nim od urodzenia już w trzecim pokoleniu i cierpliwie czekano, aż ten cud nastąpi, podziwiając medale na piersiach dziadków. Dopiero Michaił Gorbaczow miał prawo dać blokowi socjalistycznemu znak, że pora na zmiany. Wraz z planami jego pierestrojki w ZSSR można było zasiąść w Polsce do Okrągłego Stołu i połączyć oba państwa niemieckie: RFN i NRD. Wojciech Jaruzelski zrobił, co było w jego mocy, by uniknąć wojny w Polsce i by dziadkowie z ZSRR z medalami nie wkroczyli do nas wraz z armią enerdowską. Jedną wojnę światową już wygrali, a w NRD żołnierzy radzieckich było pod dostatkiem. Także im żyło się tam lepiej niż w ZSRR. No i także niektórzy zapaleńcy ze strony „Solidarności” mieli zapewne swe własne krwawe plany wobec wspomnianych dziadków oraz ich popleczników w Polsce. A z przyjemnością poprowadziłby ich do walki być może n.p. mój tata, który kolportował już to i owo, i który nie mógł się pogodzić z tym, że żyje między młotem a kowadłem, czyli w Polsce ujarzmionej. Dla taty Polska – to było centrum świata. Mielibyśmy wojnę domową czy też z „bratnimi” krajami: NRD i ZSRR na czele. Czesi też nas nie lubili za Praską Wiosnę. Jak my im, tak oni nam – ewentualnie by pomogli. Wojna byłaby wojną, być może światową, ponieważ USA sympatyzowały z Wałęsą, a RFN może by także poparł kogoś, najbliżej im jednak było do brata z NRD. Papież Jan Paweł II kochał całą Polskę i Świat i raz spotykał się z Lechem Wałęsą, a innym razem z Wojciechem Jaruzelskim. Myślę, że jednoczył nas wszystkich, bez względu na pochodzenie i poglądy polityczne. Był bohaterem i autorytetem wszystkich Polaków, naszą dumą i ojcem narodu. Mój tata marzył, by przeżyć dokładnie tyle lat, co nasz Papież. I prawie mu się to udało. Ojciec był tylko dwa lata młodszy od Karola Wojtyły, a zmarł dwa lata po nim. Witold K. był codziennie w szkole i po szkole. Nie interesował się polityką, tylko mną. Mój „brat łata” towarzyszył mi w spacerach na pasterkę na Saską Kępę i po Warszawie, na dyskotekę, na koncert, do kina oraz do Zakopanego w celu odszukania Mateusza. Nawet jak przeniósł się do innego liceum na Bródno, żeby powtarzać drugą klasę i podszlifować wiedzę nienabytą wcześniej, nie straciliśmy kontaktu. Mieszkaliśmy blisko siebie. Trzymaliśmy się razem. Dzwoniliśmy do siebie i gadaliśmy często przez telefon, nawet gdy rozmowa była kontrolowana przez władzę w postaci WRON. Chłopcy gadali głupoty o bombie, itp, ale nikt się tym nie przejmował. Pisaliśmy do rymu kartki WRON WON i śmialiśmy się razem z tego absurdu, w którym przyszło nam dorastać tu, teraz i bez wyjścia do nikąd… Witek portretował na lekcjach Jaruzelskiego i Urbana, przerysowując ich insygnia władzy, czyli ciemne okulary generała i wielkie uszy po obu stronach łysej głowy rzecznika rządu. Razem po papier toaletowy z makulaturą pod pachą (oczywiście też na Saską Kępę, więc było mi po drodze!), razem po buty na kartki: do wyboru i do jednego koloru- kalosze lub sandały – na zimę, rozmiar 47. Razem tu i razem tam. Lubiłam go coraz bardziej i potrzebowałam kogoś bliskiego, zwłaszcza po mojej nieszczęśliwej miłości do Mateusza, który zajęty był reperowaniem motocykla, czyli – jak dzisiaj wiem, naszego absurdalnego socjalistycznego świata. Dzięki takim ludziom jak on, narażającym zdrowie i życie dla idei „Solidarności”, mieszkamy w nowoczesnej Polsce, możemy podróżować po świecie i pracować za granicą. Mamy banki, kredyty, mieszkania i nie talony a salony samochodowe. Nie miałam pojęcia, że także wśród naszych równolatków i studentów były osoby donoszące na działaczy po stronie „Solidarności”. Nie zdawałam sobie sprawy, że to była już podziemna wojna z aktywistami po obu stronach frontu. Czy ktoś z moich znajomych donosił do UB? Nie wiem. Witek pisał karteczki i wierszyki, które zalepiały moją wyrwaną przez kogoś innego dziurę w sercu. Był zakochany jak Bogumił w Barbarze i był przy mnie. „Noce i dnie”. Zaczęłam rozumieć, że łączy nas taka bliskość, że nie potrafimy już być bez siebie. Przynajmniej w tamtych okolicznościach. Nie dał się niczym odstraszyć. A żeby zaninteresować mnie i innych swoją osobą i chociaż wzbudzić litość, siedemnastoletni Witek opowiadał, że umrze wkrótce na raka, że traci wzrok i będzie nosił okulary… Nic z tych opowieści się nie sprawdziło do dzisiaj.., ale Witek miał często zwolnienia lekarskie od pani doktór Konopady z rejonu, która też w coś musiała uwierzyć. Leszek nawet rozmawiał z jego mamą w sprawie tego raka i ustalił, że Witek blefuje. Na lekcji PO (Przysposobienia Obronnego) uczyliśmy się raz strzelać na strychu szkolnym, czyli strzelnicy. Pan dokładnie nam wytłumaczył, że trzeba strzelać do celu wymalowanego przed nami, i jak to zrobić. Tylko Witek nie opanował tej sztuki po wykładzie pana i wystrzelił na chybił trafił, Bóg wie gdzie i w kogo, przypadkiem naciskając na spust. Na szczęście nie trafił, a Pan Bóg kule nosi, więc wcelował w sufit, czy w ścianę. Pan od PO był przerażony, a my rozbawieni i szczęśliwi z Happy Endu tego wypadku na placu broni w szkole. Od tej pory „strzelać nam nie kazano”, a nawet zabroniono. Polubiłam go bardzo i może nawet pokochałam, mimo wszystko. Ale nadal mi się nie podobał z urody. Trudno. Jakoś to będzie. Często rozmawialiśmy godzinami przez telefon. Dzwoniłam do niego codziennie, a w niedzielę wyrywałam ze snu około dziesiątej nad ranem… Pewnego dnia pocałowaliśmy się. Nie było to dla mnie wielkim wydarzeniem, ale dla niego tak. Słuchaliśmy razem płyty Marka Grechuty. Był w siódmym niebie, a ja pogodziłam się z tym, że jesteśmy parą i pewnie już zawsze będziemy. Bo chciał dać mi „serce szczerozłote”…, myślałam. No i „tyle razem dróg przebytych”… Pokazał mi też kilkadziesiąt dolarów i trzy złote pierścionki z oczkiem (otoczonym kunsztowną złotą falbanką), jakie jego tata przywoził z placówki w ZSRR i trzymał w starej szafie. Jakie bogactwo! I to wszystko będzie kiedyś moje…, pomyślałam… Przecież go w końcu lubię, nawet może i kocham, tylko nie pragnę i nie pożądam. Ale pewnie nie można mieć w życiu wszystkiego. A zwłaszcza tego jednego jedynego w okresie „Stanu Wojennego”, a dla mnie w okresie pierwszej miłości, rozterek, smutków i radości… Mateusz zniknął z mojego życia. Widocznie nie „Romeo i Julia” a „Noce i dnie” były także moim przeznaczeniem. Tomaszka też mam, za siostrzeńca. Miałam prawie osiemnaście lat, kiedy zaczęłam chodzić z Witkiem. W czasie letnich wakacji wybraliśmy się razem na wczasy. Pod namiot się bałam, bo jak raz byłam z Witkiem i z Arturem (też po kryjomu przed tatą), to najpierw nas PeKaeS po godzinie oczekiwania nie zabrał, bo był już pełen ludzi, a potem bałam się, że nas w namiocie siekierą zabiją miejscowi, albo coś takiego. Miałam dość praktyczną wyobraźnię, na miarę tamtych czasów. Mięsa jednak brakowało, a i namiot by się komuś przydał… Rodzice wiedzieli, że pojechałam na wczasy z koleżanką. Mama załatwiła u siebie w pracy wyjazd do ośrodka wczasowego nad morzem. Dla mnie i dla Kasi. Pani, która zobaczyła Kasię, wzrost 192 cm, płeć męska, dźwigającą walizki z kreacjami na dwutygodniowy wypoczynek w ośrodku FWP koło Gdańska, pewnie się zdziwiła. Nie powiedziała nam nic. Pewnie matka nie odważyła się powiedzieć jej prawdy.., pomyślała może. Ale mama nie znała prawdy, aż do mojego powrotu z wakacji, kiedy i tak się wszystko wydało. Wypaplałam się, bo Kasi brat utonął podczas wakacji. Zszokowana tą tragedią, opowiedziałam mamie, jak to Kasia była z bratem na Mazurach, a ja właśnie wpadłam do niej z nienacka – na stypę po nim… No i się wydało, że nie była ze mną. Nawet mama się zorientowała, że Kasia nie mogła być w dwóch miejscach jednocześnie. Bardzo współczułam Kasi i jej rodzinie, ale nagle zaczęłam też współczuć sobie… Kilkanaście lat później dowiedziałam się od siostry Witka, że on ode mnie nauczył się złych manier, bo u nich tego nie było. No to nie znała Witka. A co? Miałam się dać zabić ojcu, czy siedzieć tylko i wyłącznie w domu, tak jak ona, bo nie miała ani chłopaka, ani przyjaciół, ani chęci do życia??? Na szczęście ojciec się nie dowiedział! On by tego nie wytrzymał. Nie dość, że łażę wieczorami z Witkiem podczas postu na dyskotekę lub do kina, to na dodatek wyjeżdżam sobie na wakacje. Ojciec bardzo się martwił o moje życie duchowe i fizyczne, i o to, że mogę nie zdążyć ze ślubem… Sam jednak (wg opowieści mamy) pragnął bardzo, aby zaszła w ciążę przed ślubem, to by wiedział na pewno, że jest sens się z nią żenić. Tata kochał dzieci! A mnie wcale do niczego nie było tak spieszno, żeby nie zdążyć. Marzyłam jedynie o tym, żeby nie mieszkać już z rodzicami. Nie dawało się z nimi wytrzymać. Ciągłe kłótnie i ciągły terror ojca, który minął się z powołaniem i zamiast zostać katolickim księdzem i odprawiać msze, męczył się ze swoją prawie bezbożną – wg niego – rodziną, w której był koronowanym przez siebie despotą. Klął, wyzywał, ale mimo to – nie udawało mu się zagonić mnie, a nawet mojej mamy, co niedziela do kościoła. Ale czasami chodziłyśmy, na plac Szembeka, a raczej jeździłyśmy 135. O siostrze nie wspomnę. Nie modliłam się z nim trzy razy dziennie na kolanach do obrazka na ścianie o zesłanie mu zdrówka, a na jego nieprzyjaciół wszystkich plag egipskich. „Sami swoi” trafili także na Grochów. Za to, w przeciwieństwie do niego, myłam zęby codziennie i kąpałam się częściej niż raz do roku. Takich cywilizacyjnych przyzwyczajeń tatuś ani na Podlasiu, ani w czasie wojny sobie nie przyswoił, a po wojnie, mimo bieżącej ciepłej i zimnej wody w łazience obok pralki „Frani”, nie nabrał. Woda i przeciągi należały, zaraz po komunistach, do jego największych wrogów. Na reumatyzm tata nosił cały rok kalesony, zimą dwie pary, a w razie potrzeby podgrzewał się żelazkiem, prasując swą pierś po sweterku. Mieszkanie było „środkowe” i dobrze ogrzewane. W związku ze stałym przegrzaniem jego organizmu dniem i nocą (spał pod pierzyną), tata cierpiał na pocenie się, co uznawał także za straszną i niebezpieczną chorobę, która go dotknęła, i na którą nie było żadnego lekarstwa. Wkładał więc sobie pod bawełniane podkoszulki papier toaletowy, by się osuszyć. Podkoszulki musiały się na okrągło suszyć i wietrzyć w jego pokoju na krzesłach, bo przecież tata był cały rok czysty, a więc także nie trzeba było ich często prać, mimo iż po mojej komunii staliśmy się szczęśliwymi właścicielami popularnej i jedynej (nie)dostępnej na rynku pralki automatycznej z ZSRR, która służyła przez następnych 20 lat. Gniotsa nie łamiotsa, jak to się mówiło. Mama potem kupiła pralkę: TU MIEJSCE NA TWOJOM REKLAME FIRMO SIEMENS! Nie zdejmowałam w autobusie, tak jak on, czapki, kiedy przejeżdżaliśmy obok kościoła, zwanego przez niego czule kościółkiem. Gdyby nie tłok w autobusie, może i tam by przyklękał… Byliśmy dla mojego taty wielkim rozczarowaniem i nie ważne było, jak się uczymy, pracujemy i jacy jesteśmy na prawdę, tylko co on o nas myśli w kontekście swojej własnej pobożności, w której mógł dorównać przynajmniej samemu Biskupowi. Na dodatek był ojcem samych tylko córek, więc nie było nadziei na to, że któraś zostanie księdzem, a z takim charakterem – także nie zakonnicą. Kiedy się urodziłam i tata zadzwonił do szpitala z pytaniem, czy to chłopiec, czy dziewczynka, portier kazał mamie samej powiedzieć, że córka. Nie miał serca, by przekazać tę przykrą informację ojcu dziecka osobiście. Tymbardziej, że to była trzecia córka z kolei! Na szczęście zdrowa! Ojciec nie pozwalał mi wracać późno do domu, nawet kiedy wiedział, gdzie i z kim jestem, a mianowicie trzy bloki dalej u mojego chłopaka i jego mamy, która była bardzo miła, i u której czułam się jak w domu. Siostra Witka nie rozmawiała ze mną prawie wcale. Siedzieliśmy z moim narzeczonym w pokoju przejściowym oglądając telewizję z jego mamą, która robiła pyszne kanapki i obiadki. Jego mama ukończyła studia wyższe ekonomiczne, ale najchętniej czytała i zajmowała się domem i dziećmi. „Cudowne lata”. Mojej mamy nie było i ojciec chyba nie lubił być w domu sam. Kiedy wróciłam kiedyś po godz. 22.00, odprowadzona przez Witka, tata był wściekły, że tak późno wracam i nie chciał otworzyć drzwi. Zadzwonił do mamy Witka z awanturą. Wydarłam się, że wezwę milicję, bo jestem tu zameldowana i tu mieszkam! No i musiał mi przyznać rację, co wcale nie poprawiło mojego położenia i nastroju naszego rozwrzeszczanego zacisza domowego przy Grenadierów podczas obowiązującej powszechnie ciszy nocnej. Bałam się ojca. Ale on też zaczynał bać się mnie, bo stawiałam na swoim i nie dałam się zastraszyć. Był okropny, ale jednak nie chciał mnie zabić. Krzyczał i ubliżał prawie codziennie. Mnie, siostrze i mamie. Każda z nas dostała od niego nawet. Na szczęście nie tak często. Raz ja próbowałam wcelować w niego, ale trafiłam, być może specjalnie, w okno… I był kłopot z szybą. Nie dziwię się, że mama wyjechała i miała ochotę widywać go tylko co kilka miesięcy, zwłaszcza, że zarabiała dobrze, a w NRD można było kupić prawie wszystko, kiedy w Polsce półki sklepowe dekorował ocet, a wszystko inne było dostępne za dolary w „Pewexie” lub po niebosiężnych cenach na bazarach. Byłam szczęśliwa, że kupowała mi w Exquisitach fajne buty i ubrania. Wtedy marzeniem było mydełko „Fa”, czy puszka ananasów. To były produkty luksusowe pod choinkę i na urodziny, o ile ktoś mógł sobie na taki luksus pozwolić… No i przywoziła prezenty dla swojej pani dyrektor, rodziny i znajomych. Będąc sama z ojcem, czasami bałam się zasnąć. Bałam się, że przyjdzie w nocy i zrobi mi krzywdę. Raz przywiązałam regał (sprawdzony już spadaniem) do drzwi, żeby się obudzić jak ojciec będzie szedł mnie mordować, albo co. Nic podobnego się nie stało, ale jego krzyki i wyzwiska, jego napady szału były nie do zniesienia. Kiedyś tak mi naubliżał („Ty kurwo!!!”), nie wiem o co, że wzięłam paszport, trochę forsy i pojechałam do mamy do NRD, tak jak stałam, bez walizek i ubrań. Miałam 17 lat, pewną wrodzoną wrażliwość, i na pewno nie zasługiwałam wtedy na takie wyzwiska. Żadna z nas nie zasługiwała. Na szczęście bilety były wtedy dość tanie, a ja miałam wprawę w podróżach koleją. Mama musiała mi kupić ciuchy na zmianę na miejscu. Powiedziałam, że nie wrócę do Warszawy, jeśli ojciec mnie nie przeprosi. Akurat były chyba wakacje. Przeprosił i znowu mogłam mieszkać z nim… Ale i tak wolałam być sama z nim, niż znosić rodziców oboje na raz. Bałam się i nienawidziłam go, ale też go kochałam. Kochałam ojca, który był dla mnie w dzieciństwie ukochanym i najdroższym tatusiem. Ale jego już dawno straciłam, mówiąc pierwsze: NIE. Kiedy byłam mała, dokopał mi, bo nie chciałam założyć ohydnej, ale ciepłej, podszytej szaliczkiem pomarańczowej czapki, kupionej przez mamę na Bazarze Różyckiego. Ten szaliczek podszyła mama. U nas w domu to było modne i niezawodne w zimowe mrozy oraz sprawdzone na łysej głowie tatusia, który na stare lata zimową porą do kościoła nosił tupecik, bo czapkę trzeba było zdejmować. Z powodu tego tupeciku udawał się zimą autobusem miejskim do jakiejś odległej parafii, żeby go nikt (oprócz Pana Boga) nie rozpoznał. Miejmy nadzieję, że Pan Bóg się nie zorientował, albo chociaż mu to nakrycie głowy w czasie mszy wybaczył! Siostra też nosiła ciemne okulary przez tydzień, bo miała podbite przez niego oko, a jej regał wylądował spod ściany na podłogę, bo tata się zdenerwował. Koleżance tłumaczyłam, że siostra uderzyła się o kant stołu. To było niebezpieczne mieszkanie. Innym razem tata zerwał kabel ze ściany, bo za długo gadałam przez telefon i nie dałam się tatusiowi namówić, żeby skończyć. Mama bała się oberwać i podporządkowywała sie zwykle, albo mu tłumaczyła, że w zasadzie nic złego nie powiedziała.., co go doprowadzało do jeszcze większej furii. Bo samo mówienie do niego czegokolwiek było niebezpieczne w tym domu. Nikt mu nie będzie rozkazywać! Chcemy nim tylko rządzić, wykrzykiwał na nas. Zawsze miał inne zdanie i nie zgadzał się na nic. Nowego kolorowego telewizora – kupić nie wolno! Bo wyrzuci przez okno, jeśli mama kupi! A jak kupiła, to siedział u niej w pokoju i oglądał mecze. Potem mamie nie było wolno oglądać, tego co chciała, bo on miał pierwszeństwo, skoro był tak łaskawy i nie wyrzucił telewizora. Nie wolno było nic zmieniać, nic kupić, nic zreperować bez jego wiedzy i zezwolenia. Kiedy mama kupiła działkę w Łomiankach, a raczej prawo do użytkowania jej – nie dołożył się ani grosza. Potem mama nie miała prawa decydowania na własnej działce pracowniczej o niczym, bo tata stał się jej głównym właścicielem i szefem! Po co sadzić kwiatki??? Niepotrzbne, bo nie da się ich zjeść. Tylko drzewa owocowe i itp. miały wg ojca prawo do życia. Warzyw na szczęście nie chciało mu się uprawiać. Cokolwiek by się nie powiedziało, ojciec odbierał jako osobistą obrazę własnego majestatu. Raz, kiedy rodzice się kłócili, walnęłam pięścią w szybę drzwi, by to zakończyć. Udało się. Rodzice ucichli i pojechaliśmy do szpitala zaszyć moją 10-letnią dłoń. Gorzej było, kiedy na prawdę złamałam palec u ręki. Tata obejrzał, wystawił diagnozę: zwichnięty, i podjął się (jako specjalista od wszystkiego) wysiłku leczenia mnie poprzez nastawianie złamanego palca. Ciągnął i kręcił nim na różne strony. Bolało okrutnie. Dopiero następnego dnia mama poszła ze mną na prześwietlenie. Nałożono gips. A może to on mi dopiero złamał ten palec??? U nas nie było spokojnego dnia, o ile tata był w domu. Ojciec nie znosił sprzeciwu, nie tolerował innego zdania, ojciec wiedział wszystko najlepiej i nie rozumiał nikogo, nawet siebie samego. Koniec i basta. Kiedy dostawał szału, wychodził czasami z domu, żeby nie zrobić nikomu krzywdy, albo nie rozwalić umeblowania. W sumie nie był zły, tylko bardzo nerwowy i nietolerancyjny. Miły dla nas bywał bardzo rzadko. Na przykład, jak trochę wypił, ale to zdarzało się jeszcze rzadziej, tylko raz na 10 lat, po czyimś weselu. Wtedy żartował i był dowcipny. Raz do roku – na Święta Bożego Narodzenia, tata godził się z nami i wybaczał nam ok. godziny 17-tej, przy opłatku. Przez chwilę cieszyliśmy się z prezentów. Tata dostawał skarpetki albo szalik, mama (ode mnie) broszkę z drogerii, (nigdy jej nie nosiła) i pewnie deskę do krojenia warzyw, a ja zabawkę, słodycze i pomarańcze (których nie lubiłam, ale mama lubiła). Nie pamiętam, co dostawała siostra, ale na pewno się jej nie podobało. Po 20.00-ej znowu wszyscy byli skłóceni i po awanturze… Bo „To nie imieniny!” – krzyczał tata obrażony, kiedy mama życzyła mu wszystkiego dobrego z okazji Świąt. Życzenia powinny być pobożne i adekwatne. Nie wiem, czego mu można było życzyć… Może zdrowia? Mama wystawiła raz na stół wigilijny rybkę z puszki w puszce na talerzu. A po co talerzyk brudzić? Dla obcych i swej dalszej rodziny ojciec był zawsze miły, uroczy, grzeczny i pomocny. Jakby całkiem inny, dowcipny, lubiany i szanowany. Ekonomista w Biurze Projektów Przemysłu Mięsnego. Były Akowiec, aktywny działacz „Solidarności”, który spał na wersalce z „bibułą”, i który po przejęciu władzy wybiłby wszystkich partyjnych – czyli odwiecznego wroga. No bo: „Są w ojczyźnie rachunki krzywd, obca dłoń ich też nie przekreśli…” (W. Broniewski). A tata miał nierozliczone rachunki z UB i SB oraz osobymi partyjnymi, którymi pogardzał jako bezbożnymi karierowiczami, sługusami Rosjan i zdrajcami polskości i przedwojennych ideałów oraz Józefa Piłsudskiego. Tata był fanem Piłsudskiego i Napoleona oraz radia „Głos Ameryki” i „Wolna Europa”. Partyjnych tatuś musiał nienawidzić też we własnej rodzinie niestety, a jego pierwszym rodzinnym wrogiem klasowym była moja babcia Stasia, a jego teściowa. Babcia po wojnie – jako klasa robotnicza – zapisała się do PZPR. A co. Teraz ona była panią, a nie służącą, jak przed wojną! Babcia groziła tatusiowi, że doniesie na niego, kiedy się kłócili, bo tata głośno nie wychwalał towarzysza Stalina swego czasu. Nawet go ktoś (jakiś żyd, który pewnie wyjechał w 1968) faktycznie przesłuchiwał, a jego kolega z takich rozmów w cztery oczy z lampą i SB wrócił połamany w worku i martwy. Oficjalnie spadł ze schodów, bo się potknął. Mama mówiła, że ojciec budził się nocami w tym okresie przesłuchań zlany potem i wystraszony. Musiał wielokrotnie opowiadać, co robił w czasie wojny. Wysłano nawet do wsi kogoś, żeby wypytał, czy tata mówił prawdę. Sołtys we wsi potwierdził zeznania ojca przed SB i się od niego odczepili. Miał szczęście. Gdyby sołtys go nie lubił, mógł zeznać zupełnie co innego. Babcia przyjęła mojego ojca jako zieńcia do swojego jednopokojowego mieszkania z dużą, widną kuchnią, na Pradze Płn. Jednego z niewielu mieszkań, jakie nie zostały zburzone od bomb w czasie wojny. Dała meldunek studentowi z podlaskiej wsi i córkę za żonę oraz łóżko za szafą. Mama kiedyś przesuwała tę szafę i poroniła. Później mieszkała tam też jako niemowlę moja starsza siostra. Teraz rozumiem, miała niełatwe dzieciństwo. Razem z nimi mieszkała także siostra mamy, chyba w kuchni. Kuchnia służyła za drugi pokój i łazienkę. Tylko kibelek był oddzielnie. Babcia miała dosyć córek z mężami, bo chciała sobie też ułożyć życie. Po wojnie była sama, a facetom się podobała. Na własne randki pożyczała buty i ciuchy od mamy… Ostatni raz wyszła za mąż w wieku ok. 60-ciu lat. Babci narzeczony rozwiódł się dla niej – mimo poważnego już wieku obojga! Porzucił żonę, córki oraz wnuczęta. Mama mało nie pękła ze śmiechu, kiedy urzędnik USC życzył 60-letniej babci i jej 70-letniemu mężowi, by się szczęśliwie rozmnażali… Nie dopasował formułki dla „Młodych”. Dziadka nie było. Babcia rozwiodła się z nim przed wojną, a po wojnie dziadek nie wrócił, bo zginął w obozie. Mama pojechała śladami swojego taty do Cottbus podczas pobytu na placówce w NRD, jako wieloletnia księgowa w PHZ „Metronex”. Na nas tata wyżywał się psychicznie i nie tylko, chociaż sporadycznie. Schizofrenia? Borderline? I tak nikt mi nie uwierzy, bo opowiadał najbliższym, że to my go gnębimy, biedaczka… Ciekawe jak i czym? Cała rodzina wierzyła jemu i we wszystko. Mama pocieszała nas i siebie, że tata tylko gra w karty, ale przynajmniej nie pije, nie pali i nie ma innych kobiet. Ale i tak terroryzował i unieszczęśliwiał nas wszystkie. Po co mu były inne kobiety? Tata postanowił, że ja, mając 22 lata, powinnam wyjść za mąż, skoro chcę przebywać z moim chłopakiem sam na sam, a może nawet na noc lub w weekendy. Ja i Witek nadal byliśmy parą. Ojciec za nim nie przepadał, ale to nie było najważniejsze. Po prostu powinnam wyjść za mąż, bo chodzenie za rękę z chłopakiem, a może nawet więcej, nie było w jego oczach dozwolone bez ślubu, zwłaszcza kościelnego. Mama nie miała żadnego zdania ani prawa głosu, ale na wszelki wypadek zgadzała się z ojcem, robiąc swojemu Wiciowi herbatkę. Grała na dwa fronty. W obecności taty starała się mu podlizać, by nastawić go pokojowo. Asia, nie denerwuj taty, mówiła mama na głos, że niby tak z nim trzyma sztamę. Bez niego uskarżała się na swój z nim los, głównie do mnie, bo nikt jej w to nie wierzył, a poza tym wstyd było takim losem się chwalić przed obcymi czy rodziną. Tym bardziej, że jedna z jej znajomych pytała, czy ojciec kiedykolwiek był przystojny? Nie doszukała się widocznie powodu dla tego długowiecznego i nieszczęśliwego małżeństwa na własne oczy. Tata uskarżał się często odwrotnie. I powiadał, że gdyby nie dzieci…, gdyż on poświęcił się dla nich. Czasami jego też rozumiałam. Do mamy też trzeba było mieć cierpliwość, jak sobie coś wbiła do głowy, musiała zrealizować najbardziej absurdalny pomysł. Raz rodzice udali się po poradę małżeńską do księdza psychologa w jakiejś poradni katolickiej, bo tata dał się tylko na taką rozmowę namówić i pozwolił się mamie tam zaciągnąć. Tata poszedł tam pewnie z myślą, że to on się wyżali księdzu na swój los męczennika z żoną i dziećmi… No i jak mama zaczęła księdzu psychologowi szczerze jak na spowiedzi opowiadać, jak tata się zachowuje w domu, ojciec ku wielkiemu rozczarowaniu mamy wstał, trzasnął drzwiami i wyszedł. Nie wiem, co powiedział ksiądz psycholog, ale mama miała potem znowu przechlapane w domu… Po ślubie, i tylko po ślubie, rodzice wynajęliby nam mieszkanie. Tak mówili. Ponieważ byłam pewna, że i tak zostanę z Witkiem do końca moich dni, a może i dłużej, bo on mnie nie zostawi, a ja go nie rzucę, ślub był jedynym wyjściem z rodzicielskiego koszmaru i wejściem na drogę dorosłości. Bez ślubu rodzice nie puściliby nas do Szwecji na trzy miesiące do pracy. Ojciec nie dałby pieniędzy na podróż i zabroniłby nam jechać. A tam mieliśmy szansę zarobić na wynajęcie lub kupno własnego mieszkania. Bez ślubu – ani rusz. Tym bardziej, że rok wcześniej na weselu kuzynki Ewy z Drohiczyna, to ja złapałam jej wianek ślubny, by wykazać się zręcznością. Dla taty był to jednak znak od opatrzności, wskazujący mu właściwą drogę ku mojej przyszłości. Ewa była chrzestną córką mojego taty, a jej tata moim chrzestnym ojcem. Ona wybierała się do USA i też pewnie trzeba było mieć męża. Ale miała więcej szczęścia, bo trafił jej się przystojny i rozsądny kolega z klasy. Inna koleżanka, Agnieszka, już dawno, czyli po maturze, wyszła za mąż i mieszkała w Stanach. Jej eleganckie wesele odbyło się w Hotelu Grand. Jej tacie, zegarmistrzowi, nieźle się wiodło. Wtedy porządna dziewczyna, która miała 24 lata i nie była mężatka, pewnie nikomu się nie podobała, nawet w klasie…, albo nie miała rodziców katolików. Na początku uważałam ten ślub trochę za pewną oficjalną formę, niezbędną do naszych, czy moich planów na drodze ku samodzielności. Nie marzyłam o tym, żeby Witek wprowadził się do mnie, do mojego 12-to metrowego pokoiku przy tatusiu. Przecież oboje jeszcze studiowaliśmy. Jak tu się uczyć w jednym pokoju? Myślałam, że może on będzie mieszkał u siebie…, jednak jako żonie nie wypadało mi nalegać, żeby mój mąż nie mieszkał ze mną… Chyba wszyscy, oprócz mnie, traktowali ten ślub całkiem poważnie. I rodzice, i Witek, i jego mama, i siostra, która nareszcie mogła pozbyć się brata i dostać 9-cio metrowy pokój do własnej dyspozycji, nawet za cenę uszycia mi własnoręcznie sukienki ślubnej z jedwabiu. W końcu była przed trzydziechą… Wszyscy byli zachwyceni, tylko ja zostałam z własnej (częściowo tylko) woli przywiązana do faceta, który nie starał się o nic więcej, bo w dniu naszego ślubu i w wieku 22 lat spełniły się jego wszystkie marzenia. Ślub cywilny zawarłam 12 listopada 1988 roku na Kamionku przy Waszyngtona, róg Kinowej, bo tak mi akurat przyszło do głowy, jak sobie jechałam 158. Wysiedliśmy z Witkiem po drodze i zgłosiliśmy się w USC w celu zawarcia związku małżeńskiego kilka tygodni później. Witek dał mi obrączkę ślubną swojej mamy, bo była wdową i jej nie nosiła. Ojciec Witka zmarł na raka jakieś trzy lata przed naszym ślubem. Miał dopiero 53 lata. Po cywilnym urządziłam wesele – prywatkę dla moich przyjaciół i znajomych w mieszkaniu mojej siostry na 11-tym piętrze na Żoliborzu. Witek najchętniej tańczył i najlepiej bawił się z prześliczną Moniką, ale na hasło „gorzko” całował się ze mną, żeby nie dostać od Maćka. Leszek też próbował namówić Monikę do tańca, ale uparcie siedziała na tapczanie, prezentując piękne nogi w miniówie. Leszek wmawiał jej, że chce się uczyć niemieckego i liczy na jej pomoc. Chyba jednak był dla niej za niski. Świadkowie nie mieli się jakoś ku sobie, a nawet nie zamienili ze sobą ani słowa, sprawiając mi tym wielki zawód. Woleli unieszczęśliwić się nieco później i z kimś innym… Muzyka grała, wanna stała pełna chłodzących się w wodzie butelek, Jarek nagrywał to na kamerę video. Miał partyjnego tatę i najnowszy sprzęt elektroniczny w domu oraz sporo kasy. Również jego narzeczona, czy już małżonka (?) była z bogatego domu – tata miał warsztat samochodowy. Ślub kościelny brali w kościele św. Anny. Wkrótce zostali rodzicami, Jarek się rozpił (ze szczęścia chyba) i jego małżonka go rzuciła, więc pił jeszcze więcej. A było z kim, bo Witek pracował jako barman, którego ja rzuciłam… Po ślubie kościelnym, też w listopadzie, tydzień po cywilnym (zimno było!!!), tata wyprawił wesele. Za malucha, którego zdobył na talony i sprzedał oraz kwotę ze sprzedaży wspomnianego już motocyklu. Wesele nie było huczne, ale i tak za drogie, jak na moje potrzeby. Wolałabym wtedy wydać pieniądze na co innego niż na potańcówkę w towarzystwie mało znanego mi kuzynostwa i wujostwa oraz „flaczki” przy kielichu… Uszczęśliwieni ślubem rodzice przywitali nas chlebem i solą. Muzykę przygotowaliśmy sami: magnetofon z kasetami. Demis Roussos nam śpiewał i grał. To tak dla pokolenia rodziców. Leszek robił zdjęcia. Przyszedł sam, bo Ula nie wyszła za niego, a była też już żoną kogoś innego i niańczyła własne dziecko, plując sobie w brodę, że tak wcześnie, i że pewnie nie skończy rozpoczętych studiów na SGGW… Bo tak się i stało. Jej mąż także nie skończył studiów, wyjechał na kilka miesięcy do Szwecji do pracy i nie było jej lekko z małym dzieckiem. Wynajmowane na pół roku mieszkanie kosztowało, i trzeba było się raz do roku przeprowadzać, bo właściciele wrócili skądś tam i chcieli się sami z powrotem wprowadzić do własnych czterech ścian. Brak mieszkań był koszmarem naszej młodości. Nawet żeby coś wynająć trzeba było mieć sporo forsy i dużo szczęścia. Wolnych mieszkań po prostu nie było! Mało budowano. Moja mama wyprosiła u prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej koniakami i „łzami” mieszkanie dla siostry. Tylko dzięki mamy staraniom otrzymała w 1982 czy 1983 jakimś cudem przydział na lokal spółdzielczy własnościowy. Później rodzice wykupili go siostrze na własność. Tata nigdy o nic nikogo nie prosił, bo był od wydawania rozkazów. Mama miała wiele znajomości i była na tyle zahartowana, że nie wstydziła się nosić, komu trzeba łapówek i prezentów, i błagać o wsparcie. Alina dzięki znajomościom mamy dostała się na ASP. Na pewno miała talent i zdała egzamin, ale w tamtych czasach nie oznaczało to bynajmniej przyjęcia donikąd. Osobisty sukces trzeba było poprzeć znajomym w partii, jego plecami i dobrymi chęciami poparcia kandydatury – w zamian za jakiś prezent. Inaczej byłoby trudno coś osiągnąć czy załatwić, albo trzeba było być samemu partyjnym, wybitnie uroczym, genialnym, czy cwanym. Mama załatwiła kuzynce dobrą posadę we własnym miejscu pracy. Dobrą pracę można było dostać tylko po znajomości. Mama miała znajome panie od wczasów, sanatoriów i w banku… Pomagała, komu mogła, i załatwiała sobie i nam, co się dało spod lady lub dzięki znajomym, którym nosiła prezenty… To nie był normalny kraj. Znajomości sprzed lat prosperowały także po obaleniu komuny i prosperują do dzisiaj. Prawie nikt nie wyleciał ze swoich posad, zmienili się politycy. Tylko o bohaterach z tamtych czasów – słuchamy niechętnie albo ze znudzeniem. To co, że oni siedzieli w więzieniach, byli bici, katowani, zastraszani – chyba każdy miał rodzinę, o której losy się bał??? Albo rezygnował z założenia rodziny, bo nie miał do tego okazji, siedząc w okresie swej młodości, tak jak np. Michnik, 6 lat za kratami. Kogo to dzisiaj obchodzi, czy ktoś został pobity i zgwałcony, komu odebrano godność i prawo wyjaśnienia, dlaczego po tym wszystkim podpisał jakiś dokument i stał się „szmatą”, albo został później kimś ważnym? Zazdrość, zawiść i niewiedza towarzyszą nam do dziś. Z komuną walczyła zdecydowana mniejszość społeczeństwa, do dobrobytu jaki do Polski po kilku latach napłynął i do zasług w tym kierunku – ma pretensje wielu. Na ślubie Uli grał w orkiestrze nasz nauczyciel od muzyki z podstawówki, pan Seweryński. Pan od muzyki pozostał w mojej pamięci, ponieważ był luzakiem. Lubiłam go, bo nie kazał mi się zapisać przymusowo do chóru. Przekonałam go, że mam całą masę innych pozaszkolnych zajęć i obowiązków, takich jak angielski i harcerstwo. Prawdziwie artystyczna dusza. My przepisywaliśmy niezrozumiałe dla nikogo z uczniów nuty z książki do zeszytu, podczas gdy on spożywał kefir, zakupiony przez dwóch wysłanych wcześniej do spożywczego uczniów. Kto przepisał nuty pierwszy, dostawał piątkę, następni już tylko czwórki… Czasami trzeba było też coś zaśpiewać. Pani od chemii i fizyki nauczała i oceniała w podobny sposób. Ale nie jadła, tylko malowała paznokcie w czasie lekcji, podczas gdy my przepisywaliśmy formułki z chemii i fizyki bez zrozumienia. Przynajmniej ja nie wiele z tego rozumiałam. Ale ładnie pisałam, więc miałam piątki. Za to w liceum nie stawiano już ocen za charakter pisma. Nauczyciele byli wymagający i surowi, a chemia i fizyka były dla mnie trudnym do pojęcia koszmarem. W liceum panią od fizyki udawało mi się przekonać, że uczę się tego przedmiotu bez przerwy i litowała się nad moim brakiem zdolności w tym kierunku. „Dziecko, ja widzę, że ty się uczysz i starasz…”, potwierdzała i dawała trzy z dwoma. Była miłą i życzliwą starszą panią. Grzesiek przyniósł raz odpowiedzi na test. Pani nie zdziwiła się wcale, że prawie wszyscy napisali tak dobrze i dostali piątki! Tylko Ania nie spisywała i dostała tróję. Pana od fizyki przekonywałam do ocen dostatecznych urokiem osobistym i przezroczystą bluzką w razie zagrożenia na semestr. Zauważyłam, że nie lubi pomalowanych na czarno paznokci, bo raz zapytał Kaśkę, czy jest chora, jak je zobaczył. Na chemii trzeba było się na prawdę wykazać, co wpędzało mnie w histerię przed klasówkami i spędzało sen z powiek. Szwagier pomagał mi zrozumieć skład chemiczny i jego zapis oraz uczył mnie, jak obliczyć ile procent jest czegoś w czymś tam… Zapamiętałam jednak na całe życie: „pamiętaj chemiku młody: wlewaj zawsze kwas do wody…”, chyba dlatego, że to się rymowało. Ale odwrotnie też się rymuje. No ale ja poszłam na germanistykę i wiedza ta nie przydała mi się prawie wcale. Koleżanka, która skończyła chemię, wyjechała do Niemiec do pracy na kilka lat i niemiecki był jej przydatny. Języków na prawdę warto się uczyć! Wujek stolarz – prywaciarz filmował moich roztańczonych gości weselnych. Kasetę dał w prezencie. Jego córka Ewa popatrzyła sobie na nas i też za rok wyszła sobie za mąż, i „zaraz wróciła”, rozwodząc się za dwa lata. Została samotną mamą w wieku 24 lat, była studentką, mieszkającą z rodzicami. Przynajmniej finansowo powodziło im się bardzo dobrze. Wujek instalował meble, pawlacze i nowoczesne lub antyczne drzwi drewniane u bogaczy. Miał kontakty, bo zaczął jako stolarz w teatrze (operetce?) przy budowie kulis na scenę, aż został stolarzem biznesmenem. Wujek był rodem z Drohiczyna. U nas obił szafki w kuchni i zabudował nam wg gustu rodziców przedpokój oraz wnękę. Myślę większość prywaciarzy zarabiała wtedy głównie na czarno. Śluby i wesela były wtedy w modzie i były w tamtych latach jedną z niewielu rozrywek przy muzyce, zwłaszcza dla pokolenia naszych „starych”. Pyszna zabawa. Panie kelnerki były zadziwione, że wszyscy się tak ładnie bawili i nikt nikogo nie pobił… (?). Ciekawe, gdzie to wesele się odbyło? Na Grochowie! przystanek Gocław. I tak zamiast wolności dostałam męża do mojego pokoiku przy rodzicach. W prezencie ślubnym otrzymaliśmy m.in.: narożnik rozkładany (kupiony u prywaciarza), kieliszki z „Sezamu”, zegar stojący z pawilonów i „forsację” – łysą gałąź obwieszoną banknotami w złotych polskich o równowartości kilku dolarów. Tata czepiał się, że mój małżonek zmywa naczynia, a nie ja. Małżonek był najbardziej szczęśliwy w towarzystwie swojego kolegi z weterynarii, Tomka K. Owszem, lubił się ze mną pokazać wśród znajomych studentów, bo mówili, że ma ładną żonę. Ale ponieważ ją już miał, nie trzeba było się niczym przejmować, bo wszystko załatwiała i organizowała Aśka – dobra kumpelka, która po ślubie przejęła także funkcję mamy. Aśka obcinała włosy, kupowała buty i ubranie oraz bawiła na imprezach. Witek lubił się bawić, zwłaszcza przy piwie z Tomkiem K. Czasami się razem uczyli. Wtedy jechali razem na działkę do Tomka, a ja sobie mogłam szukać wiatru w polu…, albo ich razem, dojechawszy PeKaeSem, nie wiadomo dokąd. Aśka po prostu była i Witek uważał, że po prostu wystarczy, że sobie jest jej „mężem”. Wystarczy być. Owszem był miły dla całej rodziny, wszyscy go lubili. Pomagał mi opiekować się moim siostrzeńcem. Miał podejście do dzieci. Bawił się z Tomkiem, siedział z nami na kocu i nie tracił cierpliwości. Za to go lubiłam. Pojechaliśmy nawet razem z siostrą i jej synkiem na wczasy do Brodnicy. Tam było mnóstwo grzybów. Nauczyłam się je odróżniać i zbierać. Po kilku miesiącach było jednak okropnie. Dusiłam się. Moją jedyną nadzieją był wyjazd do Szwecji, praca i kupno mieszkania, bo rodzice nam jakoś mieszkania nie wynajęli, ani forsy nie dali. Tata w ogóle prawie przestał mnie (jako córkę zwykle niepokorną) finansować i mogłam liczyć tylko na mamę. Ja na korepetycjach zarabiałam kilka złotych. Wyjazd zawdzięczałam znajomej, która kiedyś była naszą sąsiadką, i której niepełnosprawny brat przez wiele lat był moim kolegą, a ja jego jedyną koleżanką. Przychodził do nas prawie codziennie, i bał się w razie czego, tylko pana Komara. Kiedy Danek stawał się agresywny, wołano mojego tatę i Danek kapitulował. Ewa z moją o trzynaście lat starszą siostrą obcięły kiedyś mojej lalce włosy dla żartu albo pod wpływem… (?) ich dorosłości. To był dla mnie – małej dziewczynki – przykry żart, tym bardziej że lalek nie miałam do wyboru, do koloru. A ta była śliczna przed zmianą fryzury. Może chciała mi ten szok wynagrodzić po latach. Kiedy jechaliśmy do Szwecji dwudziestotrzyletni Witek nie pozwalał oddalić mi się na granicy w pilnej sprawie…, bo ktoś ze straży granicznej mógł go o coś zapytać… Witek bał się i wstydził. W Sztokholmie nie umiał sam nic załatwić w banku, bo to ja znałam trochę angielski… Kiedy trzeba było ciężko pracować (przy sprzątaniu w sklepach, fabryce i domach oraz myciu okien w domach i hotelach), bolał go (podobno) notorycznie krzyż. Ciekawe od czego… Bo bolał go tylko wtedy, kiedy ja chciałam więcej pracować za korony, które były ogromnym dla nas wtedy majątkiem, wymienialnym na dolary! No i z tym „chorym krzyżem” Witek nosił później latami ciężkie towary w sklepie, gdzie pracował przez kilka lat, a do ortopedy nigdy chodził. Skoro nie chciało się chodzić do szkoły, trzeba było nosić później toboły… Ale Wituś nie wierzył w przysłowia, tylko w opowieści science fiction. Wituś był przekonany o własnej wspaniałości i wierzył, że wszystko samo spadnie mu z nieba, a jak nie spadnie, to Aśka zorganizuje. Mój małżonek nie interesował się specjalnie mną jako kobietą. Byłam kumplem, opiekunką i przytulanką do poduchy dla wielkiego misia, który głównie lubił zjeść i wypić i nie chciał lub nie umiał stać się dorosłym facetem. On już taki jest, słyszałam od niego, i się nie zmieni. I tu miał rację, niestety do dziś, czyli nawet 30 lat później. W Szwecji zarobiliśmy razem około 6 000 dolarów. Mieliśmy szczęście, że nie musieliśmy płacić za mieszkanie, bo najpierw mieszkaliśmy za darmo u Gregera i Ewy, mojej byłej sąsiadki, a potem u rodziny szwedzkich milionerów, którym umyliśmy w podzięce okna i wyżarliśmy trochę sucharków… Podatek nas też nie obowiązywał. Jedliśmy, co było najtańsze, odkładaliśmy każdy „grosz”. Schudłam do maximum. Praca nie była lekka i nie była przyjemna, ale satysfakcja z zarobionych pieniędzy przeogromna. 6 000 dolarów to była kupa forsy w 1989 roku! Rozłożyliśmy je przed sobą na stole i obfotografowaliśmy się z tym godnym łupem w zamian za nasz wysiłek przy pracy. Moi rodzice dołożyli jeszcze dwa tysiące i kupiliśmy kawalerkę na Grochowie, a nawet mały telewizor w Pewexie! Kawalerkę malował Witek. Artur, który umiał wszystko, pewnie mu pomagał. Nauczył się takich prac w Berlinie przy remontach. Ramy okienne Witek pomalował na pewno sam, bo bez otwierania. Całą resztę wykonywał podobnie, byle jak. Gdyby malował ściany po wstawieniu mebli, z pewnością obmalowałby je dookoła. Balkon pomalowałam ja, później. Witka pewnie znowu „bolał krzyż”. Mama zorganizowała do mieszkania lodówkę z NRD. Od rodziny Witka oprócz używanej obrączki po jego mamie oraz ich największego skarbu – Witulka, nie dostaliśmy prawie nic. Nie prawda – zapomniałam, dostaliśmy na użytek własny i Witka rodziny kilkuletniego dużego fiata po jego ojcu – samochód osobowy FSO. I tak tylko Witek nim jeździł i woził mamę i siostrę do babci, a potem samochodem jeździłam także ja. No i ukradli go wkrótce spod bloku, a Witek złodziei nie dogonił, chociaż miał ich na oku. Fiat odnalazł się po jakimś czasie w lesie, rozmontowany i rozkradziony. Po wakacjach wyjechałam do Niemiec na stypendium do Koblenz i do pracy. Witek bez mojej opieki został sam w naszym nowym mieszkanku przy Komorskiej i miał studiować. To znaczy, nie sam, bo koledzy ze studiów bywali u niego na piwie i trunkach z „Pewexu”, za które płacił dolarami. Ja zarabiałam dalej, Witek balował. Chata wolna, Aśki nie ma. Buty i ubranie kupi i przywiezie. Kein Problem. Nie wiem dokładnie jak to było, bo ja także miałam chatę wolną – w moim akademiku w Mainz, no ale ja nie byłam stratna finansowo… A nawet zdobyłam od Gerda walkmana i przejechałam się do Paryża, nie wydając ani grosza. Ale i tak nie warto było… Znajomi donieśli, że Witek umie ugościć przyjaciół… Nie pracował i nie uczył się tak jak powinien, a ponieważ powtarzał rok akademicki, nie miał następnej szansy, żeby zdać na drugi rok studiów. Tomek K. bawił się razem z nim, był jednak w stanie pogodzić stan upojenia alkoholowego z zaliczonymi egzaminami na lekarza weterynarii. Witek nie. Wyleciał ze studiów, i znowu ja byłam winna w oczach jego rodziny, która miała o nim wykreowane przez niego dobre zdanie. Mama i siostra znały go chyba najmniej z tej prawdziwej strony. Bo Wituś był zawsze miły i grzeczny. A popijał i wymigiwał się sprytnie. Swoje niepowodzenia zwalał na innych oraz na zły los, który usłał mu drogę kamieniami… On sam był nadzwyczajny, a wszyscy inni byli głupi. Kiedy wróciłam z Mainz do Warszawy wiele się zmieniło. Nie kochałam już Witka, byłam zakochana w kimś innym, w Gerdzie. Mój prawowity mąż chciał nadal być pod moją matczyną opieką, ale ja miałam dość jego niedorosłości i bezmyślności na każdym kroku. Jego rozrzutności w wydawaniu zarobionych przeze mnie pieniędzy. Owszem Witek miał dobre serce i oddałby biedniejszemu ostatnie buty, bo Aśka kupiłaby mu nowe… Kein Problem. Spłaciłam Witka z kwoty 3 000 dolarów, jakie zarobił ze mną w Szwecji. Dodałam przy pomocy mojej mamy jeszcze ok. 2000 USD w związku z tym, że nasze mieszkanie nabrało przez 3 lata wartości, a ceny się zmieniły. Witek dostał ok. 5000 USD i wyprowadził się. Rozwiedliśmy się polubownie i w przyjaźni. A po rozwodzie przez kilka lat nadal kupowałam mu buty i ubrania. Witek za otrzymane pieniądze mógł zbudować nową przyszłość. Zamiast się uczyć, czy wyjechać w celach zarobkowych za granicę (miał rodzinę w USA), wolał sprzedawać bilety i piwo w kiosku na osiedlu, a później ozdobne muszelki w al. Jerozolimskich. W tamtych czasach wyjeżdżało się na zarobek, o ile ktoś miał taką możliwość. Nasze koleżanki ze szkoły studiowały na drugim fakultecie. Witek popijał i bawił znajomych na imprezach. W oczach jego rodziny byłam suką, która porzuciła męża – wiecznego niemowlaka z butelką piwa w rączkach. Witek z pewnością nie pochwalił się, ile forsy dostał na nową drogę życia. A jego rodzina nie zorientowała się przez kilka lat, że ich misio przepił i przebalował kwotę, za którą mógł w tamtych czasach: studiować i rozpocząć nowe życie. Misio przepił i przebalował nawet więcej… Bo nie tylko ja pożyczałam misiowi pieniądze, będąc żoną Gerda, a także kupowałam mu wiele razy buty i ubranie. Moja mama, zawodowa księgowa, nauczona przez życie, brała od niego pokwitowania, które trzymam w pamiętniku. Ciotce winny był kilkanaście tysięcy złotych. A to popsuła się podobno lodówka, a to co innego… Także inni pożyczali mu pieniądze, by nie płacił latami za wynajęte ze swoją przyjaciółką mieszkanie na Saskiej Kępie…, które podczas pewnej wizji lokalnej określiłabym raczej zbiorem makulatury i odpadów. Misio stracił wiarygodność i wielu przyjaciół, bo wydawał ich pieniądze na alkoholowe ukojenie bólu po rozwodzie, także w towarzystwie nowych pań oraz w pracy jako barman. I tak przez 12 lat. I to wszystko oczywiście przeze mnie – powiedziałaby jego genialna skądinąd (naukowo) siostra. Na szczęście opanował się po latach i po dwumiesięcznej terapii dla AA na Sobieskiego przestał pić. Być może zmobilizowało go do tego także to, że urodził mu się syn. Dwuletni Adaś odwiedził tatę na odwyku, a przy bramie dumnie informował, że idzie do tatusia. Ja byłam mniej dumna. Na koniec to Witek został biologicznym ojcem mojego dziecka. Sam chciał, odwdzięczyłam mu się. I nie dołożył nigdy ani grosza na wychowanie i wykarmienie naszego synka. W zeszłym roku Adaś miał Pierwszą Komunię, urodziny oraz imieniny na Wigilię. Od taty nie dostał nic. Witek woli karmić kota i królika. Wystarcza mu na papierosy, ale nie na alimenty, o które nie prosiłam. Przed występami Adasia w przedszkolu kupiłam Witkowi nowe buty, żebyśmy się nie musieli za niego wstydzić. Te, które kupiłam 10 lat temu już się rozlatywały… Kurtka przywieziona przeze mnie z Niemiec była w miarę ok. Dałam mu na opłatę czynszu, z którym znowu zalegał. Od sąsiadki pożyczył pieniądze, które ja jej dla niego dałam. Sąsiadce też nie oddał. Witek miał nową koleżankę, pomieszkującą u niego zawsze wtedy, kiedy zerwała z kimś innym i nie interesowało go od tej pory ani dziecko, ani ja. Tylko na moją prośbę przychodził do Adasia i zajmował się nim kilka godzin, kiedy mu pasowało. Przynajmniej ładnie się bawili. Adaś cieszył się obecnością taty. Kiedy koleżanka opuszczała Witka pojawiał się częściej, ale też tylko na moją prośbę. Za czynsz w mieszkaniu Witka nie było komu płacić. Rachunki telefoniczne Witka i jego koleżanki (kilka tysięcy) uregulowała jego siostra, bo na szczęście telefon był na jej nazwisko. Aż go odłączyła. 10-letni Adaś zaczyna się dopytywać, czy nie powinniśmy złożyć wniosku o alimenty… Ale ja nie chcę pozbawić kotka miski Whiskas, a dziecka – „tatusia”, który wtedy na pewno by się na nas obraził… Zresztą on i tak nie ma nic, bo to co zarobi ledwo mu wystarcza, a o swoich długach już dawno zapomniał. Adaś wpadł na pomysł, że tata mógłby sprzedać królika! Ale króliczek zdechł… (może się powiesił…?) Dzisiaj sama wychowuję syna i mieszkam w Warszawie i w Niemczech. W Warszawie po utracie posady w szkole prywatnej, odpowiedniej pracy nie znalazłam, w Niemczech też nie. Z pomocy społecznej w Polsce nie da się wyżyć z dzieckiem. Ciężko jest być samotną matką i pracować, zwłaszcza jak na prawdę boli krzyż i wychodzi się z żałoby i z depresji na prostą. Za opiekunki trzeba płacić. W Niemczech mam możliwość przeżycia – nawet nie zarabiając wiele albo wcale. Wegetuję tu więc emocjonalnie, pisząc i tłumacząc teksty, malując obrazy i bazgroląc na komputerze. Czekam na Godota albo na cud. Moja sztuka i moje teksty nie sprzedały się jak narazie zbyt dobrze, albo wcale. Znajomi je ignorują, podobnie jak mnie, bo kim ja jestem? Dostaję pomoc społeczną, z której da się ledwo wyżyć do pierwszego, o ile jest się bardzo oszczędnym i nie podróżuje, jeśli nic się nie zepsuje, i o ile dziecko nie ma potrzeb, a zęby nie bolą, bo na dopłaty do plomb nie wystarczy. Dlatego nie byliśmy w Warszawie od półtora roku. Bardzo tęsknię. Tylko w Warszawie i w Polsce czuję się na prawdę w domu. Jestem szczęśliwa, kiedy chodzę ulicami i patrzę, „jaka piękna jest Warszawa, ile domów, ile ludzi…”, albo kiedy siedzę pod stodołą, gdzieś pod lasem, „gdzie strumyk płynie z wolna…” lub nad Bugiem, i kiedy odwiedzam Zakopane, albo zbieram grzyby na Mazurach. Tylko w Polsce mówią prawie wszyscy i prawie wszędzie po polsku! W Polsce czuję, że żyję.

Schizofrenia a miłość
Poszłyśmy do knajpy, obie zrozpaczone i po przejściach.
Ja chciałam się rozstać z mężem, a z nią mąż właśnie się rozstawał. Nikomu nie było lekko, a my miałyśmy obie nadzieję na jakiś cud.
Stałyśmy przy wysokim stoliku barowym w knajpie „Enchilada”. Dookoła pełno ludzi, czyżby wszyscy się z kimś akurat rozstawali?
Do knajpy weszło dwóch młodych mężczyzn. Przeszli koło nas, nie patrząc na nas. Jeden od razu rzucił mi się w oczy, Boże, jaki przystojny.

Powiodłam za nim wzrokiem, jakbym ujrzała ten cud, na który tutaj właśnie czekałam. Przeszli do następnej sali, niestety…, ale wrócili po krótkiej chwili!
O rany… Zatrzymali się przy barze, kilka metrów od nas, ale nie daleko. Zamówili coś. I on spojrzał w naszym kierunku, jakby bardziej w moim… O Boże, pomyślałam, i wszystko mi się wewnątrz ścisnęło – jakby ze strachu i z zachwytu zarazem. Ale cudny!!!
Luba, popatrz, on chyba się tu patrzy. Luba spojrzała przez ramię, no patrzy się.
O, Jezu, co robić. Stoję, myślę, wszystko na wysokich obrotach….
Patrz, chyba się jeszcze raz spojrzał..? No spojrzał, potwierdziła Luba. A ja stałam wpatrzona w mój cud w czarnym swetrze. Co robić???
No jak on mnie nie zagadnie, to wszystko przepadło. Co ja mam zrobić??? Jakby piorun we mnie strzelił. Kilka minut patrzyliśmy na siebie ukradkiem, niby tak i niby nie. On się chyba lekko uśmiechnął, jakby do mnie, może…??? Raczej nie do Luby…
Kurwa, niech się dzieje, co chce, teraz, albo nigdy. Jak nie teraz, to nigdy. Idę, przedstawię się. Trudno, najwyżej się potem utopię, albo co… Ruszyłam, nie wiem, czy powiedziałam Lubie, co ja robię, a może sama nie wiedziałam.

Mam na imię Joanna, podeszłam do niego i powiedziałam. Był zaskoczony, ale raczej tak pozytywnie, jakby i on miał nadzieję, że ja podejdę…. I wróciłam do stolika i zadziwionej Luby. Przedstawiłam mu się, wytłumaczyłam jej. A on co? A on ma na imię Joachim. Mhm.
Za chwilę pożegnał się z kolegą i podszedł do naszego stolika. Niemożliwe! Stał się najprawdziwszy cud! Coś, co zdarza się tylko w filmach i w książkach. Nie mogłam uwierzyć, że to jest na prawdę! Podszedł i odezwał się. Stanął obok nas i rozmawiał, jak żywy.
Jakby anioł szczęścia spłynął osobiście na nasze ramiona i patrzył nam w oczy. O Boże, on – tutaj, koło mnie! Zamieniliśmy kilka słów. Nie wiem, dlaczego, ale zapomniałam, że Luba stoi obok, i że razem tu przyjechałyśmy moim samochodem… Powiedziałam jej, że wróci sama autobusem, bo ja właśnie wychodzę z Joachimem… Raczej nie była zachwycona, ale w tym momencie, sorry, siła wyższa, cud.
Wyszłam z nim z knajpy. Poszliśmy się napić czegoś razem, we dwoje, w innym miejscu. Było chłodno i ciemno. Porozmawialiśmy, już nie wiem, o czym, tak było jakby tak miało być….
….. Po jakiejś chwili…
Boże, jak on mi się podobał. Byliśmy sami w samochodzie. Jego dłoń. On obok mnie, oddychał, siedział jak człowiek zwykły, a cud normalnie. Czułam się jak w bajce, jak na ekranie, jak w powieści… To było tak cudownie nierealne.
Chciałam go dotknąć. Za rękę, objąć, pocałować…

Do niego, na herbatę?
Nie chciałam na herbatę… Za wcześnie i za późno było zarazem, po 22.00… Dał mi numer telefonu i wysiadł z samochodu.
…. Po kilku dniach, czy jak tam…
Pojechaliśmy wieczorem do lasu. Na parkingu pocałowaliśmy się w samochodzie.
Ja go tak pożądałam, że najchętniej oddałabym mu się zaraz na miejscu…. No ale, na miejscu nie było okazji i zimno, listopad…
Za kilka dni.
Poszłam do niego. Podkręciłam kaloryfer, bo było chłodno, a ja miałam się zamiar rozbierać…

No powiem krótko: chciałam go dotykać, pieścić, objąć, całować, lizać, być jednym ciałem – z nim, być blisko. To samo wynika, to spływa, jak głód i pragnienie, PRAGNIENIE. Pragnęłam być blisko. I on chyba też czuł podobnie, bo pierwszy zdjął sweterek. No potem, to już oboje zaczęliśmy zdejmować…, aż już wszystko było zdjęte…
Całowaliśmy się. On mnie polizał przy uchu, czy w uchu.., fajnie… Od tego przechodzą ciarki, i po szyi…
I ja chyba też go lizałam, nie wiem. To po prostu jest jak instynkt. Dziki, nagi instynkt, być blisko i pożreć delikatnie…
A potem to już jakiś szał w nas wstąpił i kochaliśmy się. On we mnie, ja na nim, z prezerwatywą, której umiał używać! Już nie wiem co i jak, ale było cudnie. Ogólnie to trwało zadziwiająco długo…, pomyślałam… On też jakiś był zadziwiony na koniec…, albo dziwny jakiś… i smutny.

… „russians love the children too”…, śpiewał Sting z płyty kompaktowej…
To go też nie rozweseliło. Zamyślony i już na wpół nieobecny…

Powiedziałam: ale ty długo możesz…. A on odparł, że nie…. Co mnie zdziwiło, bo sama byłam właśnie raczej świadkiem… Było cudnie, ale i trochę obco. My się prawie nie znaliśmy, ale oboje byliśmy już w sobie zakochani…

Wyszłam.
Przeraziłam się następnego dnia. Co ja zrobiłam? Mówił, że studiuje, ale to może być zboczeniec, morderca, w ogóle jakiś potwór, nie znam go wcale… No i był trochę dziwny. A ja tam poszłam…
I miałam ogromne wyrzuty sumienia. Jakbym dokonała przestępstwa. Bo przecież miałam jeszcze męża. Chociaż z mężem byliśmy już na etapie rozstania.

Z mężem tak dłużej być nie mogło, bez dzieci, bez rodziny, bez sensu życia.
Czułam, że z Joachimem przeżyłam cud jakiś, niedozwolony obyczajem i prawem w mojej sytuacji… rodzinnej… Bo przecież oficjalnie byłam tylko sama w kinie…
Poszłam do niego znowu kilka dni później.
Tym razem byliśmy jacyś bardziej delikatni. Położyłam się obok niego, policzył mi zęby, i zaraz się przytuliliśmy i on wszedł we mnie, jakby pierszy raz… i jakby ktoś inny niż poprzednim razem… Wszystko trwało krótko, ale inaczej, delikatnie.
Teraz ja bardziej chciałam i czułam, że chcę się z nim połączyć i otworzyć, bo się zakochałam. Teraz to będzie tak idealnie… Szybko doszedł. I jakby mi go zabrakło… Nie było idealnie, ale było miło, cudnie. Leżeliśmy tak cicho i czule obok siebie przez moment. Cudne te jego oczy. Umierałam z zachwytu nad nim. Przepiękny mężczyzna.
I chyba raptem wstał i się ubrał. Kiedy wrócił z łazienki, zachowywał się obco i zimno, jakby nic się nie wydarzyło, jakby mnie nie znał.
Nie wiedziałam, co ja mam robić. Usiadł za stołem i robił coś, jakby mnie nie zauważał. Pisał albo czytał. Nic nie mówił.
Ubrałam się i wyszłam po chwili, mocno zdziwiona, co on robi???? Co to za pożegnanie? Co to było????? Ani słowa, co dalej???
No a potem budziłam się w nocy z pożądania. Byłam jak rozpalona i nienasycona. Jakby płonął we mnie ogień, który tylko on miał ugasić. Tylko on, i tylko z nim… Nic innego nie pomagało… To nie to.
Chciałam go słyszeć i widzieć i bałam się tego potwornie. Bałam się zadzwonić i odezwać do niego, i niczego nie pragnęłam więcej, niż właśnie jego, usłyszeć go chociaż…, zobaczyć, chociaż z daleka. Coś mnie siłą pchało do niego i nie dawało spokoju, aż zadzwoniłam. Nie, dzisiaj nie – usłyszałam, heute nicht. Nie miał czasu. O mało nie upadłam w budce telefonicznej. Strasznie się bałam i strasznie chciałam, żeby mnie pożarł.
Ja po prostu chciałam być przy nim i niech się dzieje co chce. Jeszcze raz tak blisko!
Widzieć go, słyszeć, dotknąć…, całować i być blisko, czuć go we mnie i patrzeć mu w oczy.
Szał dusz i ciał. Ale on nie miał czasu… Siedział sam w pokoiku przed komputerem i nie miał czasu… A ja pod oknem… I tak mijały dni i tygodnie… I tylko jego lampa w oknie i rolety mówiły mi, czy jest i co robi i skrzynka pocztowa. Napisałam do niego list i wrzuciłam mu do pokoju pod drzwiami. No, że się zakochałam, że jest cudowny, i że chcę go zobaczyć.

Zostawiłam mu wiersze. Na miękkich nogach skradałam się do tej skrzynki i zaglądałam do niej, drżąc ze strachu.
Kiedyś znowu tam weszłam. Może nie zapraszał, ale wpuścił. Otworzył drzwi. Ale nie patrzył na mnie i rozmawiał, jakbym była jakimś wrogiem. Był bardzo dziwny. Raptem powiedział: Wyjdź stąd!
Nie zrozumiałam, o co mu chodzi.
Wyjdź! – powiedział bardziej ostrym tonem.
I o mało mnie nie nie pobił, złapał przy szyi i wyrzucił z dzikim rykiem…
Keiner verlangt es von dir, dass du das verstehst!!!!!!!!!!!
Dobrze, że nie zdjęliśmy wcześniej sweterków… Buty wykopał za mną…
Zapytałam o niego w galerii, gdzie pracował jego przyjaciel. Powiedział o nim: zawsze miły, zawsze spokojny. Dobra partia!

Nie rozumiałam. Przy mnie zachowywał się momentami okropnie, jak szaleniec. Zaczęłam czytać.
Borderline, eine Art Schizophrenie. On sam mi coś takiego powiedział.
Ja nadal tęskniłam. Czytałam, „wyłam do księżyca”… Codziennie przejeżdżałam przed jego domem w drodze do miasta i z powrotem. Wiedziałam, czy jest u siebie w pokoju. Czasami stał na balkonie i palił.
Minęło kilka tygodni i kiedyś jeszcze raz udało nam się trochę pozdejmować…
I miałam wielką ochotę lizać go, nie pod sweterkiem… Ale nie chciałam się tak nachalnie już teraz oddawać za kopa w dupę, którego mogłam oczekiwać za chwilę… Jak to zrobimy, zapytał? No i chyba przejęłam inicjatywę w swoje ręce…, już nie pamiętam… ale było nam dobrze.

Minęło kilka miesięcy. Widywaliśmy się bardzo rzadko, jeżeli już, to przypadkiem, wychodzonym przeze mnie… To miasto jest dość małe…

Rozstałam się z mężem. Wynajęłam pokój niedaleko.
Kiedy przyszedł raz do mnie, to on mnie lizał. Rzucił się na mnie, jakby teraz on mnie chciał zjeść… A potem patrzyliśmy sobie w oczy. Ja na nim jakoś tak blisko. I to było takie cudne uczucie jak w mojej bajce…
Jakby nasze dusze się odnalazły w raju…, na ziemi…
Miłość chyba i szczęśliwość… na chwilę… Jakby nirwana (?). Tego szczęścia nie da się opisać. Tego połączenia ciał i dusz, i to zaufanie bez słów.  Mimo, że za chwilę, mogło być całkiem inaczej….
No a potem on znowu mnie nie znał tygodniami i nie miał czasu na nirwanę…
A ja z niej wyrwana i kompletnie zdruzgotana… jej brakiem.
Czułam się jak płodna samica w okresie godów bez samca, który wolał być sam w pokoju, tygodniami… Chociaż mówił: wenn wir irgendwann Kinder haben…
Oszalałam. Zaczęłam być trochę jak on…  Ist Schizophrenie ansteckend??? Czy można się zarazić schizofrnią? Chyba tak, ja się poniekąd chwilowo zarażam…

Pracowałam normalnie jako nauczycielka i szalałam z miłości nienormalnie. Było to trudne do pogodzenia. Niektórzy zauważyli. Jeden kolega miał ochotę wykorzystać moje rozpalenie i skierować je na siebie, ale mu się to nie udało… Tym bardziej, że był żonaty…, ale o tym chwilami zapominał…, zwłaszcza patrząc mi w oczy…
Luba przestała być moją znajomą.
Rozstałam się z mężem i byłam wolna dla niego. A on zniknął, żeby mnie nie zabić – z miłości? To było straszne. Stał się nieobecnym kochankiem, z którym się nie rozstawałam przez dobre dwa lata…?
A potem jakoś odszedł dalej… Nie miałam nawet jego zdjęcia.
Wreszcie zaszłam w upragnioną ciążę i urodziłam syna. Bardzo powoli zapominałam o nirwanie i o strachu przed nim.
Zostałam mamą.
Mam też dziecko z nim. In vitro.
To był prawdziwy cud.
Joachim? Immer freundlich, immer ruhig, eine gute Partie..!

http://translate.google.de/#pl/de/ SZKIC POWIESCI Grzesiek był trochę zwariowany. Powtarzał pierwszą klasę liceum. Ale oczy, powiedział na mój widok. A i on rzucał się w oczy swoim zachowaniem. Nie był taki grzeczny jak inni. Mówił głośno, zbyt wiele i wygłupiał się jak szaleniec. Swoje wypracowanie o Kochanowskim rozpoczął zdaniem, iż był to największy poeta średniowiecza… Pani polonistka miała inne zdanie. Większość z nas też. Czasami biegał z zieloną książeczką Kadafiego i coś wykrzykiwał. Irak ręce precz od Iranu, czy na odwrót… Wydurniał się, ale w sumie był fajny. Można się było z nim pośmiać na przerwach. Chociaż przebywanie w jego towarzystwie nie uszlachetniało w oczach innych, ja go lubiłam. Nie chciałam, żeby mnie z nim widziano, jak jechaliśmy razem do kina. Za niego trzeba było się co krok wstydzić. Ale w naszej paczce z Witkiem, Agnieszką, Ulką i Grześkiem, a potem Leszkiem było nam razem wesoło. Pewnego popołudnia Grzesiek zaprosił mnie do siebie do domu. Od razu zauważyłam, że jego rodzicom dobrze się powodzi. Mieli duże i ładne mieszkanie, chyba 4 pokoje, ładnie i nowocześnie urządzone. Nie tak jak u mnie. Mama i tata – lekarze. Ojciec na placówce w Libii. Oj. Szeroki świat zaglądał tutaj na 4 piętro w wieżowcu przy ul. Międzynarodowej do mieszkania z widokiem na działki pracownicze. Nie spodziewałam się, że ten szaleniec pochodzi z tak eleganckiej rodziny. Saska Kępa była fajną dzielnicą. Oprócz zwykłych bloków stały tam stare, zaniedbane z zewnątrz domy przedwojenne i stare wille z ogrodami. Inny świat. Babcia Grzesia przyjęła mnie i Anieszkę bardzo miło. Piliśmy we trójkę herbatę z cytryną w małym pokoju, a może nawet były „Delicje”, których nigdzie nie można było dostać. Nie pamiętam. Z Grześkiem zawsze było wesoło i na luzie. Sama pewnie bym do niego nie poszła, ale z Agnieszką było o.k. Fajna koleżanka, ładna, mądra, trochę nieśmiała i cicha. Czerwieniła się przy żartach Grzesia. A my wygłupialiśmy się razem z wielką frajdą i bez sensu… Zadzwonił dzwonek. Kolega Grzesia wpadł go odwiedzić, a może był zaproszony? Nie wiem. Kiedy stanął w drzwiach pokoju, zamarłam. Jaki ładny. Poczułam, że to nie przypadek, ale przeznaczenie. Zobaczyłam chłopca, którego nawet w marzeniach nie wyobraziłabym sobie lepiej. Mateusz, kolega Grzesia z podstawówki. Byłam pod wielkim wrażeniem. To było jak grom z nieba. Kiedy go zobaczyłam, wiedziałam, że on jest mój. Mój chłopiec, stworzony dla mnie, na wzór i podobieństwo moich szesnastoletnich marzeń, których nawet nie śmiałabym lub nie umiałabym wtedy sformułować. Idealny. Rozmawialiśmy, Agnieszka się czerwieniła, a ja brylowałam jakby nigdy nic, tracąc głowę z zachwytu nad tym zrządzeniem losu, które zesłało tu mnie i jego – Mateusza z ulicy Walecznych. Od kiedy go zobaczyłam, moje myśli skupiały się głównie nad pytaniem, gdzie i jak zobaczyć znowu Mateusza. Nie mogłam się mu narzucać. Nie wiedziałam, co on myśli, i czy też mu się spodobałam. W końcu ja wydawałam się sobie przeciętną, a on był wyjątkowy. Grzesiek był jedyną osobą, która mogła pomóc. Był dobrym kumplem i przyjacielem. Raz chciał chodzić ze mną, raz z Agnieszką, ale żadna z nas nie brała go na poważnie, o czym doskonale wiedział. Opowiedziałam mu, że Mateusz mi się bardzo podoba, i że muszę go znowu zobaczyć. Grześ nie miał nic przeciwko temu. Obiecał przyprowadzić go na jakieś spotkanie. I tak zaczęliśmy się widywać częściej. Grzesiek go przyprowadzał albo zabierał mnie tam, gdzie mogłam go spotkać. Raz poszłam z chłopakami do kina. Ja, Witek, Grzesiek i Mateusz i „Przeminęło z wiatrem” w kinie Sawa. Myślałam tylko o nim. Innym razem zaprosiliśmy Mateusza do teatru z naszą klasą. Pani polonistka uwielbiała teatr, ja też. Jej mąż lubił się tam zdrzemnąć. Mates pojechał z nami. To było cudowne, że był blisko, ale nie byliśmy razem. Wkurzało mnie to. Dlaczego on nie stoi koło mnie? Dlaczego on rozmawia z kimś innym? Dlaczego on nie podchodzi? Dlaczego on nie pokaże wszystkim, że jest tu ze mną? Nie wytrzymałam tego napięcia po spektaklu i w autobusie do domu. Bo znowu nie stał koło mnie. Wściekła na niego wysiadłam po kilku minutach. Autobus z klasą i Mateuszem pojechał beze mnie dalej. Nie wyskoczył za mną… jak na filmach. A ja sterczałam na przystanku w ciemnościach, gdzieś na Woli, czekając na następny autobus na Pragę Południe, pewnie z przesiadką. Byłam zdruzgotana i czułam się jak idiotka. Do tego nie rozumiałam: Dlaczego on..? Kiedyś Grześ i Mateusz przyszli do mnie na prywatkę. Była też Ula. Robiliśmy zdjęcia, czarno białe, cudowna pamiątka tych cudownych lat na całe życie. Tylko te zdjęcia. Z Ulą i znajomymi bawiliśmy się też w rozmowy z duchami z wahadełkiem i talerzem. Wahadełko szalało w tą i z powrotem. Talerz prowadzony pod naszymi palcami na kartce papieru odpowiadał na nasze pytania do duchów. Tak, nie. Miała też do wyboru litery z alfabetu, ale nie wiadomo było, co mówił i po jakiemu. Talerz sunął w każdym razie w różne strony i mieliśmy wrażenie, że porusza się sam, a my tylko dotykaliśmy go lekko palcami. Byłam zakochana jak nigdy przedtem. Pierwsza miłość. Myślałam o nim ciągle, marzyłam, żeby go zobaczyć. Tęskniłam. Grzesiek mówił, że też mu się podobam. Mateusz dziwił się podobno, że TAKA dziewczyna (jak ja) zwróciła na niego uwagę. Któregoś wieczoru wracaliśmy razem z Międzyborskiej spod mojego liceum ullicą Grenadierów, idąc pod mój dom. Tylko ja i on. Nie wiem jak to się stało, wzięliśmy się za rękę i szliśmy tak razem Grenadierów. Jesień. Cała drżałam. To było tak niesamowite, jakbym żywcem trafiła do nieba i szła z Panem Bogiem na randkę. Byłam w Raju na Grochowie. Mateusz i ja byliśmy parą. Nareszcie miałam pewność, że on też mnie lubi. Pocałowaliśmy się chyba tego wieczoru… Ale to było takie nierealne, że nawet nie pamiętam. Od tej pory czekałam na niego bez przerwy. Czekałam na telefon, na to że przyjdzie po mnie pod szkołę, albo do mnie do domu po południu. Telefon miał wtedy rzadko kto. Ale my oboje mieliśmy. Nie musiał więc lecieć do budki telefonicznej. Nie dzwonił kilka dni, a ja umierałam z tęsknoty. Wreszcie był. Siedziałam mu na kolanach i całowaliśmy się zakochani. Nie umiałam z nim rozmawiać, kiedy był przy mnie. Nie mogłam wykrztusić z siebie słowa na żaden temat. Byłam jak sparaliżowana pragnieniem bycia z nim blisko i zawstydzona tym samym. Traciłam głowę, rozum i głos. Próbowałam mu dać do zrozumienia, że zbyt rzadko go widuję, że wpada tylko, kiedy mu pasuje, albo kiedy ma ochotę na dziewczynę… Powiedział, że tak nie jest…, że wtedy nie do mnie by przychodził… Wszystkie spotkania kończyły się na pocałunkach. Znaliśmy się zaledwie 3 miesiące… Dwoje nastolatków na skraju socjalistycznej Polski i na progu Stanu Wojennego… z rodzicami w pokoju obok, przy „akompaniamencie” głosu Ameryki… i pod uważnym okiem taty. Raz ja byłam u Mateusza. Wspaniały duży pokój w starym domu z innego świata na Saskiej Kępie. Miły tata, ładna mama, widziałam ich przelotem w przedpokoju. Słuchaliśmy muzyki. Czy ktoś był z nami? Nie wiem. Pamiętam Mateusza i jego rodziców. I zimę. I „Perfect”. Wszystko było cudowne. Nawet jego skarpetki. Nie rozumiałam, dlaczego tak rzadko go widuję. Umierałam z tęsknoty. Pisałam wiersze, nie mogłam się skupić na nauce. Ciągle miał jakieś inne spotkania. Z kolegą reperował motocykl, albo musiał jeść obiad z rodziną… Nie dzwonił codziennie i nie stał pod moim oknem. Przynajmniej nic o tym nie wiedziałam. Za to ja stałam pod jego oknem. O czym, być może donosił mu Grzesio. Ulica Walecznych nabrała dla mnie bezcennej wartości krajoznawczej. Spacery po niej bez celu i z celem stały się coraz częściej moim mrożącym krew w żyłach hobby… A może przypadkiem go zobaczę? Tęskniłam. Marzyłam o tym, żeby być z nim. Myślałam o naszych dzieciach, które będziemy mieć, kiedy zostanę jego żoną. Tylko jego nie było. Wszystko inne było ważniejsze, nie ja. Nie wytrzymałam znowu. Mimo, że planowaliśmy wspólnego Sylwestra, a ja nawet pewne kroki w celu pogłębienia naszej intymnej znajomości, nagle postanowiłam zerwać z nim, by nie cierpieć codziennie i nie czekać na próżno. On chyba mnie nie kochał tak jak ja jego. Nie miał czasu na spotkania, albo nie chciał… Nie wiedziałam, że on roznosi ulotki i naraża się dla idei. Nie mówił nic o tym wtedy. Mnie bardziej zależało na mojej pierwszej miłości i zwykłej normalności przy liście przebojów Trójki. Ulotki to ja miałam w domu od tatusia. Wiedziałam, że chodzi do kościoła na Saskiej Kępie. Razem z Grzesiem i Witkiem pomaszerowałam w środku nocy na Pasterkę 24.12.1982 roku, by zakończyć raz na zawsze te cierpienia Izoldy. Nie mogłam tego wytrzymać. Znalazłam Mateusza w kościele i powiedziałam mu, że między nami koniec. Popatrzył nam nie, nic nie powiedział i wyszłam, jak zwykle zdruzgotana. Nie próbował za mną biec, nie próbował mnie zatrzymać, ani nic wyjaśniać. Może mu nie zależało? No i pewnie jego rodzice stali gdzieś obok. On sam zapewne był też zaskoczony takim przebiegiem wydarzeń. Ja w sumie też. Nie byliśmy dorośli, niestety. Przyszło mi żałować tego kroku przez następną część życia… Na Sylwestra poszłam do Gośki. Była tam Ulka i Grzesiek, i był tam… Mateusz. Nie wiem jakim cudem tam się znalazł. Był. Patrzyliśmy na siebie, rozmawialiśmy trochę. O ile ja mogłam coś powiedzieć… To było cudne i straszne. Smutno mi było. Ale on nie wracał do nas. A mnie nie wypadało… Upiłam się pierwszy raz w życiu. Witek odprowadził mnie do domu. Pamiętam jak szliśmy ulicą Zgierską. Zawsze patrzyłam tam na pewne okno w bloku, w którym kiedyś mieszkała Emilka. Mieszkanie wyglądało na pustostan. Myślałam, że może udałoby mi się tam kiedyś zamieszkać bez rodziców. Nie wiedziałam jeszcze jak to zrobić. Na własne lokum nie było w zasadzie nadziei przez następnych 100 lat. A mieszkania z rodzicami miałam dość w wieku lat szesnastu. Emilka i jej rodzice przenieśli się do nowoczesnych bloków na Bródno. Raz ją odwiedziłam, ale takie kontakty w latach dziecięcych urwały się z powodu dzielących nas zbyt wielu przystanków autobusowych i tramwajowych z przesiadkami. Spotkałyśmy się raz jeszcze cudem jakimś jako młode panny na prywatce, na Woli. Emilka była najbardziej wesołą dziewczynką w przedszkolu. Mama i tata, kiedy się godzili po kłótni, posyłali ją po wino. Emilka zawsze dokładnie opowiadała wszystko mnie i mojemu tatusiowi. Lubiła pana Komara. Nad ranem było mi nie dobrze. Ojciec – znachor na każdą okazję – polecał mleko na odtrutkę. I trzeba było wypić. Mleko zwróciłam zaraz do tego samego kubka. Było okropnie. Obciełam włosy na krótko i postanowiłam zostać kimś w rodzaju „Lady Punk”… Dało się to czasami zauważyć. Bo nikt oprócz mnie nie nosił starej czarnej „skóry” mojego taty na dyskotekę, czy ślubnej marynarki tatusia Uli do szkoły…, czerwonego krawata i enerdowskich butów w kratkę, którą namalowałam długopisem… W trzeciej klasie mi to przeszło. I zaczęłam się uganiać za dżinsami i sweterkami z „Pewex”-u, dysponując „bonami towarowymi” (to były takie polskie dolary) z mamusi konta w kwocie: kilkanaście. Mijały dni i tygodnie. Było mi strasznie żal. Niby nie czekałam już na niego, ale byłam zrozpaczona, że teraz to już na pewno nie przyjdzie. Nie zobaczę go. Co ja zrobiłam? On mnie nie zrozumiał. Albo miał mnie w nosie. Nie wiedziałam i nie umiałam sobie poradzić z tymi cierpieniami. Ulka mówiła, żebym za nim „nie latała”. Ale on mnie nie rozumiała, bo nie była w nikim zakochana, tylko wszyscy w niej, z Leszkiem na czele. Ale jej mama nie pozwoliła im razem jechać na urlop do Hiszpanii. Lechu musiał mieć forsę od starych! Miał ojca w Stanach. Mateusz też miał tam rodzinę. Ja miałam mamę w NRD. Zawsze też coś. W tamtych czasach… Nie chciało mi się uczyć, nie chciało mi się żyć. Zapisywałam te spostrzeżenia w pamiętniku, rysując zapłakane serduszka… Pisałam wiersze, których nikomu nie pokazywałam. Nadeszły ferie zimowe. Nie zapomniałam o Mateuszu. Grzesiek mówił, że Mates pojechał do Zakopanego na narty z rodzicami. My też mieliśmy wolne i żadnych planów turystycznych w okresie biedy z nędzą i czołgami. Wpadłam na pomysł, żeby odwiedzić Mateusza w Zakopanem. Ja, Witek i Grzesiek postanowiliśmy wybrać się na dwa dni do Zakopca. Nie pytałam taty o pozwolenie, bo by się wściekł i na pewno by mi zabronił. Zostawiłam mu na poduszce kartkę z informacją, dokąd jadę i kiedy wrócę, i żeby się nie martwił, bo jadę z kolegami, czyli w doborowym towarzystwie… Witka i Grzesia. W pociągu był straszny tłok. Chyba wszyscy ruszyli tego samego dnia z Warszawy do Zakopanego. Razem z nami zabrał się jeszcze jeden kolega Grzesia. Nabrał ochoty zostać moim chłopakiem i chodzić ze mną zaraz w tym pociągu. Ja nie. Wszyscy koczowaliśmy całą noc na korytarzu, na podłodze i plecakach. Było wesoło. Fajna wyprawa, jak się nie ma co robić i ma się cel – odszukać ukochanego! Dojechaliśmy. Nie wiem jakim cudem – dotarliśmy bez znajomości adresu na wzgórze, gdzie zobaczyliśmy Mateusza z rodzicami. Co za przypadek! Jest, na nartach. Zapytałam go, czy możemy się przejść na spacer. Poszliśmy we dwójkę wzdłuż stoku przez śnieg. Witek i Grześ poszli się ogrzać do knajpy obok. Jak się okazało później – nie tylko herbatą… Szłam obok Mateusza i powiedziałam mu, że go nadal kocham. Nic więcej nie umiałam dodać. Miałam nadzieję, że mnie zrozumie i wybaczy mi ten wybryk na Pasterce. Mateusz szedł obok mnie i milczał. Jak długo? Może 15 minut? Zawróciliśmy. W drodze powrotnej chciałam zapaść się pod ziemię. On nic nie powiedział! Zrobiłam z siebie idiotkę, pojechałam do tego Zakopanego, a on nic. Ani słowa! To koniec, pomyślałam, już nic się nie da zrobić. Doszliśmy do knajpy, z której wytoczyli się podchmieleni alkoholem Witek i Grzesiek. Grzesiek stracił równowagę i wyrżnął na lodzie, uderzając brodą w ziemię. Rozciął sobie skórę. Mateusz musiał wracać do rodziców, a ja zostałam w towarzystwie dwóch pijanych nastolatków, których miałam za moich opiekunów. Pojechaliśmy do kliniki, bo trzeba było zaszyć brodę Grzesia, który opróżnił po drodze zawartość żołądka, a Witek wytrzeźwiał w potrzebie chwili dość szybko i sprzątał po nim podłogę w przychodni. Nie mieliśmy gdzie spać i nie mieliśmy tyle forsy, by wynająć jakiś pokój. I chyba nawet nie wiedzieliśmy, gdzie i jak to zrobić. Okazało się, że nie tylko my postanowiliśmy spędzić noc na dworcu w Zakopanem. Hala dworcowa usłana była plecakami i młodymi ludźmi, turystami w czasie ferii szkolnych. Na moje nieszczęście spotkałam znajomego z harcerstwa. Chyba tego, co kiedyś stał ze mną na klatce… Co on sobie teraz pomyśli? Ja z trzema chłopakami. Z tego jeden pocięty na brodzie. Następnego dnia wyruszyliśmy na zwiedzanie Zakopanego, na Gubałówkę, na piechotę, itp. Było zimno i wesoło. Chłopcy na trzeźwo byli na prawdę fajni. Mróz i śnieg. Gdyby jeszcze Mateusz był z nami, a nie na nartach… . W nocy wracaliśmy do Warszawy. Pociąg znowu był przepełniony, a jedyne miejsce siedzące w toalecie… Jechaliśmy prawie całą drogę w kiblu, siedząc prawie jedno na drugim. Przynajmniej można było skorzystać… Bo kto inny, może by nie wpuścił. Jakoś dojechaliśmy umęczeni podróżą, a ja smutna z poniesionej klęski na zimowym śnieżnym stoku…, który mnie niestety nie pochłonął. Ojciec na szczęście też mnie nie zabił. Żartował sobie nawet z kartki, która zadrapała go w łysinę, kiedy kładł się spać… Zachował się zadziwiająco wyrozumiale. On też był nieprzewidywalny. Nawet się specjalnie nie martwił, że wyjechałam, tylko cieszył, że wróciłam cała i zdrowa. Czas leciał. Szkoła, nauka, wiosna. Tęskniłam, pisałam wiersze i zapisywałam moje smutki w pamiętniku… Mama tłumaczyła, że powinnam traktować chłopców jak kolegów i nie działać tak żarliwie… W zasadzie wszystkich traktowałam jak kolegów, ale jego nie potrafiłam. Ktoś przysłał mi wiersze, jakby miłosne, napisane na maszynie. Koperty z napisem: „OCENZUROWANE”. Myślałam, że to od Witka. Ale nie wiem, od kogo. Może od Mateusza? Witek nie pisał do mnie na maszynie. Zamalowywał kartki i zeszyty moimi podobiznami i wierszami do mnie własnoręcznie i wręczał mi je osobiście. W liceach organizowano dyskoteki. To były najfajniejsze soboty i jedyna dostępna finansowo rozrywka. Do „Remontu” poszłam dwa razy, ale tam czułam się niepewnie. Dziwne towarzystwo. Jakieś podgrupy, które się wzajemnie nie lubiły, ale spędzały razem wolny czas w jednym miejscu. Nie było dużego wyboru takich miejsc. Dziewczyny szykowały się, pożyczały ciuchy, buty, żeby się pokazać no i kogoś spotkać. Ja miałam najlepsze i najmodniejsze buty, „Salamandry” z NRD. Ode mnie też koleżanka pożyczyła fajne buty. Mama lubiła robić ze mną zakupy i nie żałowała mi na wydatki w „Exquisitach”. Na dyskotece w „Mickiewiczu” znowu go zobaczyłam. Ale tam były też dziewczyny z jego klasy. Zastanawiałam się, czy także się w nim kochają. 10 lat później zostałam na rok nauczycielką jęz. niemieckiego w tej szkole. Pewnego dnia Mateusz zadzwonił do mnie i zapytał, czy mogę mu pożyczyć książkę. Oczywiście, że mogłam. Więc on on mnie też nie zapomniał? Czego on chce? Zobaczyć mnie, czy rzeczywiście potrzebuje tę książkę??? No nie wypadało mi pytać. Przyszedł, pożyczył „Chłopów” Rejmonta, prawie nie rozmawialiśmy, i poszedł. I co to było? Znowu o nim myślałam… bardziej intensywnie, ale nie robiłam już sobie żadnych nadziei. Przecież znowu nic o nas nie powiedział. Później książkę oddał. I tyle. On myślał być może, że ja z Witkiem… A ja, że on z kimś innym. My nie umieliśmy rozmawiać w tym napięciu emocjonalnym. Przez te miłosne rozterki ledwo zdałam do trzeciej klasy. Zwłaszcza przez matematykę, fizykę i chemię. Rzadko coś z tych przedmiotów rozumiałam bez problemu. Brałam nawet przez jakiś czas korepetycje z matematyki, na Saskiej Kępie. Panią od fizyki można było ubłagać, fizyka później oczarować, a na chemii – siedziałam z Anią, i zakuwałam wzory na pamięć. Powoli pogodziłam się z tym, że nie ma go w moim życiu. Po roku zaczęłam inne życie, bez niego. Ale los nie dał nam o sobie tak całkiem zapomnieć. Kiedyś sprzedawałam w T-Shircie „Run for fun” jakieś rzeczy na bazarze, na „Skrze”, zdaje się, że tak się to miejsce nazywało, na Żoliborzu. I tam nagle stanął przede mną Mateusz. Nie mieliśmy już sobie wiele do powiedzenia, ale za każdym razem moje serce zamierało na jego widok. Kiedyś widzieliśmy się jeszcze przypadkiem w Centrum, gdzieś na przystanku… Też zamarłam. Nie pytałam o niego i nie chciałam już nic o nim wiedzieć. Każdy miał swoje życie. Pewnego dnia po wielu latach mój ojciec przekazał mi pozdrowienia od Mateusza, który pracował w urzędzie, gdzie ojciec składał jakieś podania. Mateusz był burmistrzem dzielnicy, a tata chciał wykupić mieszkanie na własność. Tak się złożyło, że to dzięki Mateuszowi budynek, w którym mieszkali moi rodzice, został sprywatyzowany. Tata mógł więc wykupić wkrótce mieszkanie na własność. Siostra oznajmiła mi już wiele lat wcześniej, że mieszkanie po naszych rodzicach będzie przeznaczone dla jej syna. Tak jakby mnie na świecie nie było, a moje dzieci miały się nigdy nie pojawić. Byłam oburzona, ale ona była przekonana, jak zwykle, o swojej racji. Zobaczymy, pomyślałam. Od kiedy Alina była sama z synem, była miła i grzeczna dla ojca, bo od niego płynęła wtedy pomoc, a może i mieszkanie by jej zapisał.., o ile byłoby to możliwe… Pozdrowienia? I numer telefonu? Zadzwoniłam do niego. Spotkaliśmy się razem z Leszkiem w Pizzerii. Było miło. Tak całkiem po koleżeńsku wspominaliśmy dawne lata. Każdy z nas miał własną rodzinę i dzieci. Mój Adaś miał 2 lata. Dałam Mateuszowi stare zdjęcia z tych minionych „cudownych czasów”. Leszek zawiózł mnie do domu. Dobrze było ich zobaczyć. Rok później znowu spotkałam się z Mateuszem. Nie pamiętam, dlaczego się umówiliśmy. Jadąc do niego miałam stłuczkę. Cały czas czułam, że zaraz na kogoś w tym deszczu najadę. Tatusia maluch stracił reflektor, ponieważ facet jadący przede mną zahamował nagle na Rondzie Waszyngtona, przed szynami tramwajowymi, chociaż wg mnie nie musiał, bo nic nie jechało po szynach. No ale był wieczór, ciemno i deszcz. I najechałam na niego… Tym razem spotkaliśmy się sam na sam. Jedliśmy sałatkę w barze i podwiozłam go samochodem na Mokotów. Nie rozumiałam, dlaczego opowiada mi o żonie, z którą ma zamiar się rozstać, jakiejś ukochanej na boku i spotyka się ze mną jako trzecią… Co prawda tylko na herbatę. Dziwny facet, pomyślałam. I znowu nic między nami nie było. Rok później umówiliśmy się ponownie. Tym razem było lato, jego rodzina na urlopie, a on sam w Warszawie. Przyjechał pod mój blok z bukietem róż. Zmienił się przez tyle lat (wyłysiał!), ale był nadal tym samym Mateuszem, którego wtedy poznałam. Pojechaliśmy do restauracji na Saskiej Kępie. Tam pokazał mi moje zdjęcie, które zabrał wtedy Grzesiowi. I nadal je nosił przy sobie? Miło mi było, ale nie wiedziałam, o co chodzi. Opowiedział o żonie i dzieciach. Acha, fajnie, czyli teraz znalazł chwilę dla mnie…, kiedy rodzina jest na wakacjach. Niezły numer z niego. No ale cóż. Mój Mateusz, mój… Nie chciałam obejrzeć jego mieszkania ze „zdjęciami rodziny na kominku”. Poszliśmy na spacer nad Wisłą, do baru na piwo, a potem przez most Łazienkowski w kierunku mojego domu na Solcu. Było cudnie. Szliśmy za rękę jak wtedy i dzieliło nas tylko 25 lat, jedna żona i kilkoro dzieci… Poza tym było tak jak dawniej. Między nami nie wiele się zmieniło. Przed moim blokiem usiedliśmy na ławce i zatonęliśmy w dawno wyczekanym pocałunku. Chciałam z nim pójść gdziekolwiek na całą noc…, ale on musiał wracać. Ze względu na jego stan cywilny, nie odważyłam się nic zaproponować wprost, myślałam, że zadzwoni jeszcze następnego dnia… Zachęcałam go, wysyłając SMS-y o dwuznacznej treści. Przecież mieliśmy jeszcze kilka dni wakacji, a ja nie miałam ochoty czekać następnych dwadzieścia lat… Wysłał potem tylko kilka maili bez sensu. Ale na telefon musiałam czekać następnych kilka lat… Co to było??? Znowu frustracja. Kiedy się odezwał, był rozwiedziony. On też czekał na odpowiedni moment, kiedy będzie mógł to zrobić. To ja byłam tą ukochaną, dla której miał zamiar się rozwieść… A jednak! Na koniec okazało się, że mamy córkę – spłodzoną IN VITRO w USA. Córkę, o której marzyłam mając 16 lat. Nic o niej nie wiedziałam. Chociaż czasami o tym myślałam, że dzieci Jacksona były w wieku moich komórek jajowych, gdyby doszło do wyklucia się maleństw… Kiedy zobaczyłam je na pogrzebie Michaela, bez masek motylka na twarzy, pomyślałam: To chyba moje dzieci! Paris była do mnie wtedy bardzo podobna. Jednak zdarzają się cuda. Być może mamy nawet więcej dzieci. Bo to był mój Mateusz. P.S. Grzesio wyleciał ze szkół. Także z wieczorowej „Sorbony”. Został sanitariuszem, ale rozpił się, jak wielu innych w tamtych czasach. Handlował trochę jakimiś łachami, czy książkami pod „Uniwersamem” (Uniwersam Grochów – budynek handlowo-usługowy w Warszawie na Grochowie, pierwsze w stolicy dzielnicowe centrum handlowo-usługowe skupione pod jednym dachem, oddany do użytku w 1977 roku przy ul. Grochowskiej 207[1]. Zlokalizowany jest przy Rondzie Wiatraczna w dzielnicy Praga Południe). Raz pożyczył 50,- zł od moich rodziców. Chciał tylko 20,- ale mama akurat nie miała drobnych. Nie oddał oczywiście. Wylądował najpierw w mieszkaniu dziadków z żoną i dzieckiem. A potem na ulicy, bo miał trudny charakter. Nie do poznania dla byłych znajomych, bezdomny (?). Mateusz umieścił go w domu opieki. Powinniśmy go tam razem odwiedzić! Z Leszkiem też mam dziecko! In Vitro!

http://www.youtube.com/watch?v=MT_qiIPmlvY http://translate.google.com/#de/en/

---

Ich kam in Koblenz am Rhein an. Die Strecke von Mainz am Rhein entlang war  wunderschön. Die Berge, der Fluss, die mittelalterlichen Burgen. Traumhaft. Ein älterer Herr holte mich am Bahnhof ab. Er staunte über meine große Reisetasche. November. Grauer Himmel, wie so oft in dieser Stadt. Etwas düster, deprimierend. Wir fuhren zu meiner Gastfamilie, die mich für 4 Wochen meines Stipendiums aufgenommen hat. Beide sehr nett. Beide Lehrer. Sie noch im Dienst. Er gerade vor kurzem frühpensioniert. Später erfuhr ich – warum: „Ich könnte, wenn ich wollte…“ rief er bei einer Geburtstagsfeier den Gästen zum Toast! Prost! Aber scheinbar wollte er nicht. Offiziell hieß es: Depressionen und irgendwelche anderen Probleme. Ich erfuhr später, er war einfach mit dem Stress überfordert, den man an der Förderschule so hat oder halt bequem. Kann ich auch verstehen, dennoch… Andere schaffen es auch. Mit Anfang 50 ist man noch nicht so alt. Zumindest noch nicht so alt, um das Leben, nicht zu genießen, hat er sich wohl gedacht. Nach vielen angenehmen Arbeitsjahren als Logopäde mit Einzelschülern, wurde er zwangsweise an eine Förderschule versetzt und nicht bereit, sich in dem erlernten Beruf abzuquälen. Mit den Kindern jahrelang „Susi isst süße Suppe“ zu wiederholen, war für das dicke Gehalt noch ganz nett. Aber jetzt an der Förderschule!!! Nein! Bevor die etwas unruhigen Kinder ihn fertig machen, machte er sich aus dem Staub… in die Frühpension. Das hat er mir später so dargestellt. Sein bester Freund übrigens auch. Aber er war wohl wirklich krank. Die Gastfamilie war sehr nett. Sie wohnten in einem Haus auf einem Hügel. Ich fühlte mich sehr nichtig. Sie nahmen mich sehr herzlich auf. Ich bekam ein Zimmer und nachher auch ein gebrauchtes T-Shirt und eine neue Jacke geschenkt. Die Jacke war toll. Das T-Shirt konnte ich auch noch gebrauchen. Ich freute mich damals über jede Kleinigkeit, für uns Polen war alles sehr teuer. Die Familie B. war großzügig und herzlich. Schnell fühlte ich mich wie zu Hause bei Verwandten. Ich liebte die beiden, und das Leben, das sie führten war so beeindruckend luxuriös im Vergleich zu allem, was ich kannte. Keiner in Polen lebte so wie in Deutschland (West). Wir waren alle so arm! Nun ging die Gertrud jeden Tag arbeiten und ich saß jeden Morgen am Frühstückstisch allein mit ihm. Er war sehr nett, höflich und witzig. Wir erzählten, aßen zusammen Brötchen und tranken Kaffee. Danach hat er mir noch die Stadt gezeigt oder fuhr mich in die Stadt, die ich allein besichtigte. Solche Geschäfte und so viel Reichtum habe ich in Polen nie gesehen. Ich wollte mir eines Tages auch solche Sachen kaufen. Wow!!! Ich war 23 und so hungrig nach neuen Sachen, nach einem besseren Leben. Bis jetzt reichte eine Jeans für ein ganzes Jahr, und zwei Paar Schuhe zum Wechseln für jede Saison. Hier hatten die Menschen alles im Überfluss. Gerd hatte Zeit und langweilte sich auch allein zu Hause. Ich bot eine jugendlich frische Abwechslung. Wir verstanden uns alle drei gut. Ich hätte ihre Tochter sein können. Sie war in meinem Alter. „Hubert hat gut ausgesucht“, sagte sie mal über mich in meiner Anwesenheit. Aha, hat man aus Polen was anderes erwartet? Wie nett, dass ich hier gefalle! Abends war die Gertrud meistens früher müde als wir beide. Sie musste früh aufstehen, um pünktlich um acht Uhr mit der Arbeit zu beginnen. Ich und Gerd saßen dann noch zu zweit vor dem Fernseher. Wir unterhielten uns, ich stellte Fragen, lernte Deutsch, reichte die Fernbedienung vom Tisch zum Sessel. „Was heißt nochmal: die Weichen werden gestellt?“, fragte ich und bekam eine Antwort. Es war sehr schön. Wir verstanden uns super und fühlten uns wie zwei, die zusammen gehören. Es war gemütlich, wie es bei mir zu Hause nie war. Heute denke ich manchmal, seine Frau wollte, dass er sich verliebt. Sie wollte ihn aus dem gemeinsamen Haus (gekauft von ihren Eltern) loswerden. Sie konnte/wollte doch von dort nicht ausziehen. Das war doch ihr Zuhause. Gerd und Gertrud zeigten mir vieles, was für mich neu war. Eine alte Burg, das Deutsche Eck, die Weinberge am Rhein und an der Mosel, den Loreleyfelsen. Die Gegend am Rhein ist wunderschön, zauberhaft. Ich habe mir die Ritter vorgestellt, die hier früher auf Pferden zu ihren Burgen geritten sind. Die Menschen, die hier seit etwa 2000 Jahren den Wein anbauten. Ich schaute mir die Gegend an, die auch Heinrich Heine mal mit den eigenen Augen sah, über die er schrieb. Es war irgendwie märchenhaft. Irgendwann im August der Rhein in Flammen. Ein schönes Lichtschauspiel, romantisch, fröhlich, friedlich. Alles war so schön, dennoch fühlte ich mich hier fremd, weit weg von der Heimat. Ich passte nicht hierher und dieses Gefühl wurde ich auch 20 Jahre später nicht los. Wir gingen in ein Restaurant, besuchten ihre Freunde, deren Reichtum mir die Stimme verschlug. Ich habe noch nie so wohlhabende Leute als Bekannte besucht, mit denen gesprochen und an einem Tisch wie Ihresgleichen gesessen. Es war für eine 23-jährige Studentin aus dem verarmten Polen sehr beeindruckend. Lehrer und Richter aus dem Westen mit mir – einem niemand und nichts aus Polen, zusammen, wie ebenbürtig. Einige waren 2 Jahre zuvor in Polen und wussten wie ärmlich und erbärmlich das Leben dort war. Aber billig! Davon waren sie ziemlich begeistert. Für die Polen war das Leben dort sehr teuer. Sie konnten wohl nicht begreifen, in was für verschiedenen Welten wir finanziell und moralisch lebten. West- und Ostblock. Leider konnte ich noch nicht immer mitreden, denn meine Deutschkenntnisse waren noch nicht so wie heute. Außerdem hatte ich Angst, mit Fehlern zu sprechen, und mich dabei lächerlich zu machen. Fehler war ich beim Sprechen nicht gewohnt. Ich beobachtete, übte das Hörverstehen und redete nicht so viel wie auf Polnisch. In meiner Muttersprache konnte kaum jemand so flink und gewitzt antworten wie ich, aber hier war ich halbstumm. Eines Abends oder eines Morgens stand Gerd auf einmal mir sehr nah. Näher als man das mit einer Bekannten tut. Ich merkte, dass er mich berührte und andeutete, dass er mehr als nur ein Bekannter sein will. Ich war verwirrt und es hat mir imponiert. Ich gefalle ihm, dachte ich. Diesem „Übermenschen“ aus Westdeutschland. Ich eine arme, polnische Studentin, die sich nur die billigste Schokolade vom Aldi leistete, bekam von ihm die Lindt –Schokolade zu probieren und später in Mainz sogar einen Walkman. Wow. Das war alles überwältigend. Aber er war auch so viel älter und äußerlich eigentlich nicht mein Typ. Wir waren doch beide verheiratet! Ich fühlte, zwischen mir und ihm entstand mehr als eine Freundschaft. Ich liebte seine Frau auch. Sie waren beide wie Ersatzeltern. Der Gerd wurde aber auch etwas mehr als Mann. Es passierte nichts. Aber am letzten Tag vor meiner Abreise, rief ich ihn aus der Stadt an und fragte, ob er mich abholen und vielleicht noch ein Eis zusammen essen möchte. Das wollte er sofort. So aßen wir ein Eis beim Italiener, beide schon etwas verliebt, wenn auch immer noch recht platonisch und keiner wusste es selbst noch so genau…, wohin der Hase laufen wird. Bei einer anderen Gastfamilie wurde eine Germanistikstudentin aus Thorn untergebracht. Kurt und Siglinde nahmen sich ihrer Studentin wie Ersatzeltern an. Kurt und Gerd boten uns auch mal einen Ausflug nach Luxemburg. Die beiden Herren hatten dort etwas in einer Bank zu erledigen, und wir durften uns die Stadt und die Gegend unterwegs anschauen. Kurt versicherte, dass wir beide keine Angst zu haben brauchen, obwohl wir ohne ein Visum dorthin reisten. Wir beide hatten echt keine Angst, wohl eher die Herren, die sowieso schon etwas aufgeregt, auch noch zwei Polinnen ohne Einreisevisum nach Luxemburg einfuhren. Einen Grenzübergang gab es jedoch nicht, und so schaute keiner in unsere Pässe rein. Auch in Luxemburg wollte Gerd nicht direkt vor der Bank parken, denn angeblich werden Leute ab und zu kontrolliert. Ich hatte keine Ahnung, warum die das so stressig fanden, in Luxemburg mal Geld abzuheben oder so was..? Ich hatte keine Ahnung, warum man daraus so ein Geheimnis machen sollte? Nun fuhr ich aus Koblenz weg. Ich studierte und arbeitete in Mainz. Nur 100 km entfernt. Ich habe die Familie B. vermisst. Allein und einsam im Studentenwohnheim. Gerd rief an, und fragte, ob ich Lust hätte, am Wochenende wieder nach K. zu kommen. Er würde die Fahrkarten bezahlen. Gertrud lädt mich auch ein. Sie würden sich freuen. Warum nicht? Ich mag sie doch auch. Ich war froh über die Einladung. Es war sehr schwer in Mainz allein zu hocken und ich interessierte mich für keine Jungs im Studentenwohnheim, weil ich doch verheiratet war. Auch nicht für meinen Chef aus der Kneipe, der mich mal zum Essen einlud (wo ein Bekannter feststellen musste, Karl würde nicht so viel Geld einfach so in mich investieren), und sonst für niemanden, der in der Kneipe „Ciao Bella“ nach mir rief… Meine einzige „Freundin“ hatte selbst einen oder mehrere Freunde und war immer wieder beleidigt, weil ich anders als sie kochen würde oder eine andere Meinung hatte… Die Gurke schneidet man anders… Und schon sprach sie nicht mit mir eine Woche lang… Ich war einsam, weit weg von der Familie und Witek – mein „Mann“ hatte keine Lust mich mal zu besuchen. Jetzt weiß ich auch warum. Er hat für das Geld, was ich verdiente, Party ohne mich gemacht. Außerdem hätte er niemals den richtigen Bus oder den richtigen Zug ohne mich gefunden. Ich fuhr nach K. Gertrud und Gerd waren wieder sehr nett. Wir unternahmen etwas zusammen, gingen was essen oder ins Cafe H. ein Konzert hören. Mit mir hatten sie mehr Spaß und ich bei denen und mit Ihnen auch. Und ich probierte etwas „Luxusleben“ bei ihnen aus… Es war für sie eher ein durchschnittlich normales Leben. Es waren keine Millionäre. Irgendwann rief der Gerd an, dass er allein nach Mainz kommen möchte, um mich zu besuchen. Ich habe mich gefreut. Ich habe auf einen Anruf von ihm gewartet. Die schöne Stimme rief an, sagte jemand, der sich auch mit mir treffen wollte. Gerd hatte eine Stimme, in die ich verliebt war. Er kam mit einem alten Freund. Einem anderen berühmten „Fremdgänger“, der eine viel jüngere Freundin hatte. Die hat er gleich als Schülerin verführt, an der Schule, wo er Lehrer war. Gerd muss ihn wohl beneidet haben. Jetzt stand es aber 1:1 für beide. Wir gingen Pizza essen. Zu dem Italiener, gleich neben der Kneipe, wo ich gekellnert habe. Es war wieder ein Ereignis. Ich wurde wieder eingeladen, wie eine Prinzessin, von den zwei frühpensionierten Lehrern, die meinen Anblick offensichtlich genossen haben. Ich genoss deren Begeisterung für meine Person trotz einiger grammatischen Fehler in Deutsch sowie die Pizza im Restaurant – umsonst. Nun waren wir dann schon zwei oder drei, die ein Geheimnis teilten. Gertrud sollte natürlich nicht erfahren, dass Gerd sich verliebt hat und jetzt alleine Ausflüge nach Mainz macht, um mich zu sehen, und mehr. Ich habe gelernt, ich habe als Kellnerin in einem Pub gearbeitet. In der „Zeitungsente“, einem Lokal voller Stammgäste. Es war anstrengend aber auch schön. Britta hat mich gerne fertig gemacht, Heidi hat mich verwöhnt. Brittas junger Ehemann hat mir eine Woche nach deren Trauung beim Bier erzählt, er würde mich lieber heiraten. Seine Frau war aber schwanger. Ich war etwas stutzig. Ich habe bei denen in der Wohnung ab und zu geputzt, um noch etwas Geld dazu zu verdienen. Einmal aß ich mit ihm Pizza zusammen, die er bestellt hat. Heidi hat den Karl geheiratet, sie war eine tolle Frau. Sie sah wie eine Göttin aus und war der Schwarm alle Gäste. Er war ca. 20 Jahre älter als sie. Beide haben mir sehr viel geholfen, weil ich in den Ferien später bei ihnen wohnen und in Karl’s Kneipe arbeiten konnte. Karl holte mich auch am Flughafen ab, als ich nach Frankfurt mit dem Flieger kam. Für die Polen hat das Ticket damals etwa 50,- DM gekostet. Der Durchschnittslohn (monatlich) in Polen war aber auch so hoch. Die Westler mussten viel mehr für das Ticket bezahlen. Die meisten der Polen, die ins Ausland zur Arbeit fuhren, reisten nach England oder in die USA. Deutschland ist kein Land, in das man aus Polen allzu gerne fährt, falls man die Wahl hat, den Lebensunterhalt zu verdienen, oder als Tourist Geld auszugeben. Die Ängste und die Wunden von früher sind noch nicht überall verheilt. Auch ich hätte nicht freiwillig früher Deutsch gelernt. Ich wollte Englisch am Gymnasium lernen, aber in meiner Klasse wurden nur Deutsch und Russisch als Fremdsprachen angeboten. Deutsch ist keine Fremdsprache, für die man sich in Polen begeistert. Englisch aber doch. Polen und die USA verbindet trotz der Entfernung auch viel mehr als die Nachbarländer Deutschland und Polen. Ich fühlte mich scheußlich. Die Gewissensbisse ließen mich nicht schlafen und ich bekam Angstattacken, dass Gerd’s Frau das erfährt, was mich und Gerd verbindet. Gerd oder Gertrud riefen bei mir wieder an. Ich sollte doch wieder mal nach K. kommen. Sie würden sich freuen. Was sollte ich tun? Sollte ich undankbar sein, und sagen: Nööö, mag ich nicht mehr! Wahrscheinlich. Aber dann hätte ich sie beide als Freunde verloren. Sollte ich Gertrud erzählen, dass Gerd sich verliebt hat und ich wohl auch? Und auch wenn wir sie mögen und schätzen, können wir zwei nicht voneinander lassen…? Das wohl eher nicht. Es war furchtbar. Ich konnte oder wollte nicht die Einladung einfach ignorieren, ich trug aber diese ekelhafte Schuld mit mir herum, eine Schlange in deren Nest zu sein. Und ich war sehr einsam in Mainz. Auch das Telefonieren nach Polen war damals viel zu teuer, um es jeden Tag oder halt oft zu tun. Wer im Westen war und Geld verdiente, hat jede Mark, jeden Dollar gespart. Britta aus der Kneipe wunderte sich, warum ich so „geizig“ sei, und so wenig Geld ausgeben will. Für mich war in Deutschland fast alles 10 Mal teurer als in Polen. Das Geld hatte für uns, aus dem Osten, einen anderen Wert. Und in Polen konnte ich es als Studentin nicht oder kaum verdienen. Von den Eltern bekam man auch fast gar nichts, außer genug zum Essen und etwas Kleidung. Da waren kein Urlaub und keine Selbständigkeit drin. Ich wollte meine neue Wohnung in Warschau einrichten, die ich durch die Arbeit (als Putzfrau) in Schweden finanzieren konnte. Ich begann ein Doppelleben. Ich tat bei der Gertrud so, als ob zwischen mir und Gerd nichts wäre. Ich schaltete das ab. Ich hoffte nur, in 3 Monaten werde ich wieder nach Warschau abreisen, und dann ist eh alles vorbei. Bis dahin durfte sie nichts erfahren. Bis dahin genossen wir heimlich ich und Gerd unsere Liebe in Mainz zu zweit immer wieder im Studentenwohnheim, im Auto, im Wald, im Cafe, im Hotel, wo ich vorher einige Wochen lang als Zimmermädchen arbeitete… Bis dahin plagten mich Ängste, Gewissensbisse und Alpträume, wenn ich allein war. Ich wurde leicht depressiv und konnte schlecht oder gar nicht schlafen. Ich habe doch auch mit 23 meinen Mann betrogen, den ich aber eigentlich nicht mehr liebte, und der nicht mal nach Mainz kommen wollte. Er war viel mehr wie ein Bruder, den ich seit meiner Kindheit kannte. Mein Vater hatte uns in diese verfrühte Ehe getrieben. In Polen der 80-er Jahre konnte man nicht länger einfach so zusammen sein. Für die strengen Katholiken war es eine Sünde und Geld gab es nur von den Eltern, solange man studierte und nur für das Notwendigste. Die Eltern haben Druck gemacht, und so hat man mit 22 den ersten Freund auch gleich geheiratet, um überhaupt erwachsen sein zu können. Wie sollte das alles enden? Wenn ich mal wieder in K. bei den beiden zu Besuch war, verlor Gerd immer mehr die Kontrolle über seine Gefühle. Er zeigte mir immer offener seine Zuneigung, auch in der Gesellschaft von anderen. Ich war entsetzt und bekam Angst. Ist er verrückt geworden? Das sollte doch niemand erfahren!!!!!!! Merkt sie das nicht??? Gerd und Gertrud wollten sich und mir eine Freude machen. Sie haben eine Reise nach Paris mit mir geplant. Wir sollten zu Dritt hinfahren und bei deren Verwandten einige Tage wohnen. Es war mein größter Traum, Paris zu sehen! Das war die Gelegenheit, die vielleicht nie wieder kommt! Allein hätte ich kein Geld dazu oder wäre zu sparsam, es für eine Reise auszugeben. Paar hundert Mark! Das war ein Vermögen! Davon konnte ich damals in Polen zwei oder drei Monate lang leben! Egal, ich spiele weiter, hoffentlich spielt er mit. Und möge Gertrud nichts merken, was zwischen mir und Gerd außerhalb unseres Dreiecks so lief. Es war wie ein anderes Leben. Das ist bald sowieso vorbei, wenn ich wieder in Polen bin. Ich hatte dort noch ein Studium zu beenden, einen Mann durchzufüttern und eine Wohnung einzurichten. Im Kino in Mainz sah ich mir „Homo Faber“ an. Das war so ähnlich… In Paris war es unglaublich!!! Die Stadt, zwei Verliebte und seine Frau, die ich auch sehr mochte. Verrückt. Wir waren zu Dritt wie eine Familie. Und dennoch eine oder einer zu viel. Wer war wer ist mir jetzt unklar. Aber dort schienen ich und er das Paar gewesen zu sein, wenn er auch mit ihr im Bett lag. Wir hatten ein Geheimnis und er konnte es nicht mehr verbergen. Es machte mir Angst. Seine Blicke, seine Hand hier und da… Eine rote Rose für sie, eine für mich… Was für ein Ehemann, schenkt seiner Frau rote Rosen nach 30 Jahren! Aber die Gertrud schien nichts zu merken, oder vielleicht gönnte sie ihm diese jungenhafte Verliebtheit wie eine gute alte Freundin es einem Lebenskameraden nach 30 gemeinsamen Jahren so gönnt. Und freute sich über seine erweckte Jugendlichkeit mit? Ich weiß es nicht. Immerhin mochte sie mich auch. Sie machte Fotos von uns beiden. Dann ich von denen. Später schnitt sie sich daraus aus. Ich genoss Paris und meine Verliebtheit und meine Seele litt Qualen, eine Betrügerin und die Gefährtin eines Betrügers zu sein. Es war Himmel und Hölle zugleich. Wie konnte sie das nicht merken??? Wie soll das weitergehen??? Ich konnte, wollte und wusste da nicht mehr raus… An einem Abend in Paris saßen wir mit Gerd noch zusammen im Wohnzimmer und schrieben einander Liebeszettel. Da ist sie wieder früher allein ins Bett gegangen. Macht das eine liebende Ehefrau? Und lässt den Mann allein mit einer jungen, hübschen Frau??? Sagen konnten wir uns doch nichts laut. Die Gertrud war schon im Bett. Wie meistens noch vor uns. Ich würde meinen Mann nicht so oft allein mit einer jungen Frau lassen. Ich habe nicht daran gedacht, die an ihn geschriebenen Zettel mitzunehmen. Gerd dachte leider daran, nahm sie mit und steckte in seine Jacken- oder Hosentasche. Ein Andenken aus Paris, das ihn ein halbes Haus und ein halbes Vermögen kosten sollte. Nicht meine Schuld. Wollte er, dass sie das alles rausbekommt? Wollten beide, dass ein Wunder passiert und beide aus dieser Scheißehe rauskommen, ohne zu große Verluste (Haus und Garten) zu erleiden? Einer musste da ausziehen. Doch nicht die Gertrud… Das Telefon im Studentenwohnheim klingelte eines Tages wieder mal und ich ging dran. „Ich bin sehr enttäuscht“, sagte die Gertrud, „Ich habe die Zettel gefunden“. Ich weiß nicht, was ich geantwortet habe. Es war der schlimmste Augenblick meines Lebens bis dahin. Ich stand da, ertappt darauf, dass ich und Gerd uns ineinander verliebt haben. Gerd versuchte zuerst seine Frau davon zu überzeugen, dass seine auf den Zetteln heiß beschworene Liebe zu mir rein platonisch war. Das hat sie ihm leider nicht abgenommen. Scheinbar war ich für ihn auch nur ein Abenteuer, mit dem er seine Ehe nicht gefährden wollte. Er hat es nicht geschafft, mich zu warnen, dass sie es weiß. Ich fühlte mich schrecklich schuldig und sauer auf ihn. Ich fühlte mich verantwortlich für diesen 30 Jahre älteren Mann, der jetzt wegen mir in einer Ehekrise steckte, wegen so eines Ausrutschers…. Ich fühlte mich ekelhaft, weil ich Gertrud so enttäuscht habe. Ich war schuldig. Da wusste ich aber noch nicht, dass Gerd 10 Jahre lang seine Frau mit Heidi B. betrog, mit ihr in Urlaub war, und auch andere Gelegenheitsaffären innerhalb des Lehrerkollegiums und des Bekanntenkreises vor mir hatte. Wegen Heidi ist er von zu Hause für paar Monate (in eine Wohnung im Hochhaus am Rhein) ausgezogen, kam aber wegen der Kinder zurück, wie er mir erklärte, vielleicht auch aber wegen seines Gartens, den er wegen mir verlassen hat und mir das zum Vorwurf machte! Mal haben sie für kurze Zeit sogar zusammen mit seiner Frau einen Partnertausch gemacht. Auch andere Bekannte waren auf dem Gebiet ziemlich tüchtig. Die wilden 70-er…? Das alles erzählte er mir später, schon als wir verheiratet waren… Ich stand etwas dumm da, als ich hörte, was für einen „Möchtegernfrauenhelden“ ich „nollens wollens“ geheiratet habe. Warum erzählte er mir das alles? Der nächste Anruf kam von Gerd: Lass uns zusammen sein! Gertrud wird mich doch sowieso verlassen! Sie will die Scheidung. Und so weiter… Das klang in dem Moment mehr nach einem Hilferuf… Dennoch es war eine Überlegung wert… Soweit habe ich eigentlich nicht im Ernst vorher gedacht. Es war zuerst nicht mein Plan, Gerd zu heiraten. Es war eine Affäre, eine Verliebtheit, ein Abenteuer, ja ziemlich teuer… Ich war doch auch verheiratet, wenn auch nicht glücklich. Alles kam plötzlich und überraschend schrecklich. Andererseits hat er mir eine Hoffnung auf eine Zukunft mit ihm gemacht. Er will mit mir zusammen sein? Er hat es gesagt. Diese Zukunft konnte ich mir irgendwie auch vorstellen… Ich war verliebt in ihn und das Leben mit ihm hätte Seiten, die mir auch gefallen würden… Endlich kein Aschenputtel, endlich erschein ein Prinz!? Ein Leben im Wohlstand (!?) und mit Freiheiten, zu reisen (!), Sachen zu haben und zu machen, die bei uns in Polen nicht möglich oder nicht erschwinglich waren, wie die Pizza beim Italiener. Das Leben im Westen bot so viel mehr! Auch wenn man eine ganz normale Arbeit hatte, wie ich als Kellnerin. In Warschau konntest du Professor der Wissenschaften sein und noch am Hungertuch nagen… In Polen 1990 war die Welt auf den Kopf gestellt. In Koblenz schien Gerd den Kopf verloren zu haben. Ich musste ziemlich bald zurück nach Warschau. Es sind einige Wochen und Monate vergangen. Zu Hause habe ich erzählt, was zwischen mir und Gerd los war. Nicht sofort aber bald. Gerd hat natürlich gleich nach 2 Tagen bei mir zu Hause angerufen. Und natürlich um 23.00 Uhr. Was sollte Witek denn denken? Es sei eine Studienkommilitonin, die Sehnsucht nach mir hat? So kam alles raus, was ein Geheimnis für immer sein sollte. Ich war unglücklich verliebt und mit Witek zusammen. Er wollte trotzdem mit mir bleiben. Aber Gerd rief an, immer wieder. Ich rief bei ihm an. Es kostete viel Geld und war sehr umständlich. Mein Mann nahm schon manchmal das Telefon mit, damit ich nicht anrufe… Dann lief ich in die nächste Telefonzelle oder zu meinen Eltern… Tragikomisch… Für Witek eigentlich tragisch. Ich war seine Traumfrau, ich war seine andere Hälfte. Ich fühlte aber nicht so… Wir waren die besten Freunde oder wie Geschwister. Wir kannten einander seit der Kindheit. Wir gehörten zusammen, aber nicht als Ehemann und Ehefrau. In der Zwischenzeit versöhnte sich mein Geliebter aus Deutschland wieder mit seiner Frau. Sie hat ihm verziehen. Man schmeißt doch nicht alles weg nach 30 Jahren wegen so eines Ausrutschers. Außerdem war das mit mir nicht das erste Mal, dass er sie betrog, was ich noch nicht wusste und überzeugt war, die erste Sünderin zu sein, die den musterhaften Ehemann „verführt“ hat oder sich von ihm „verführen ließ“… Später lernte ich aber seine Exfreundinnen persönlich kennen… Wollte er mich ihnen oder sie mir zeigen? Auf jeden Fall waren wir alle Trophäen seines Lebens. Wusste Gertrud, dass sie mit der Ex ihres Mannes (und ihrer guten Freundin) oft an einem Tisch saß, wie ich auch? In (oder seit) den 70-ern lief es in Deutschland wohl ziemlich bunt zu. In Polen waren die Ehen, die ich bis dahin kannte, sehr stabil, oder ich kannte das Leben noch nicht..? Die Sehnsucht war schrecklich. Und die Trennung vertiefte nur diese Affäre und ließ daraus eine tragische Liebe entstehen. Ich war enttäuscht, dass Gerd sich doch wieder problemlos ins Eheleben integriert hat, was ich mit Witek nicht mehr konnte und nicht mehr wollte. Jetzt wollte ich die Trennung und die Scheidung. Ich wusste, ich kann mit ihm nicht mehr zusammen sein. Ich liebte Witek nicht mehr. Die Ehe mit ihm war vom Anfang an ein von meinen Eltern erzwungener Fehler. Viel zu früh und mit dem Falschen. Ich mochte ihn aber wie einen Bruder und einen guten Freund. Er tat mir sehr leid. Ich hatte wieder Gewissensbisse und fühlte mich ekelhaft schlecht ihm gegenüber und war mit ihm genauso unglücklich wie er mit mir, nur aus umgekehrten Gründen. Ich wollte weg, er wollte bleiben. Die Idee von der Trennung gefiel ihm noch weniger als sein Unglück mit meiner Person. Ich und Witek sind nach Schweden gefahren, wo wir während der Ferien als zweiköpfige „polnische Putzkolonne“ 3 Monate lang in Büros, Fabriken, Geschäften und Hotels gearbeitet haben. Die Arbeit war hart, aber wurde auch gut bezahlt. Wir wohnten umsonst bei guten Bekannten, zahlten als Studenten keine Steuern und konnten das verdiente Geld für ein kleines Appartement (36 m2) sparen, das wir später mit finanzieller Hilfe meiner Eltern gekauft haben. Nach 5 Monaten war ich wieder in Deutschland. Nach 5 Monaten haben wir uns wieder mit Gerd getroffen. Nach 5 Monaten konnte Gertrud wieder feststellen, dass ihr Ehemann sie betrügt und belügt. Und ich konnte erfahren, dass Gerd keine Absicht hat, sich weder von mir noch von der Gertrud zu trennen. Das hat mir auch nicht so ganz gefallen. Denn diese Situation zerrte an uns allen Beteiligten bis nach Warschau und zurück. Ich und Gerd besuchten meine Bekannte in Halle Neustadt, die Vera. Wir trafen uns bei ihr, übernachteten und fuhren weiter nach Hamburg. Ich kannte Vera noch aus der Zeit, als meine Mutter in der DDR gearbeitet hat. Ich hielt sie für eine gute Freundin, so jemand wie eine ältere Schwester. Sie hat meine Mutter und meine Familie im Auftrag der „Stasi“ beobachtet, was für meinen Vater verheerende Folgen hätte haben können, denn er war ein aktiver Staatsfeind des damaligen sozialistischen Systems. Was Vera tat, erfuhr ich erst ca. 30 Jahre später. Seltsam, dass sie mir das nicht früher gesagt oder geschrieben hat. Es macht mich heute sprachlos und traurig. Ich hielt sie jahrelang für eine gute Freundin. Na dann versuchte ich mich von Gerd und von Witek zu trennen. Der eine war ganz weit weg und rief an oder schrieb mir an die Adresse meiner Schwester. Witek war zu Hause und wollte nicht von mir weg. Das Ganze dauerte Monate und Jahre lang. Hin und her. Gefühlsmäßiges Chaos. Einmal wollte ich das Ganze beenden. Es war nicht auszuhalten. Es war nicht leicht, in diesem Gefühlschaos aus Glück, Trauer, Sehnsucht und Gewissensbissen, das Studium zu beenden und meine Diplomarbeit zu schreiben. Eines Tages saß ich über den Schlaftabletten meiner Mutter bei meinen Eltern zu Hause und überlegte: Soll ich, soll ich nicht? Ich konnte es meiner Mutter nicht antun, und ich dachte, ich bin doch jung, ich will wissen, was sonst noch passiert, sterben werde ich sowieso irgendwann… Ein ganzes Leben noch vor mir. Ab nach Hause. Ich muss es durchstehen und die Konsequenzen tragen und ertragen. Die Gertrud fuhr inzwischen allein in Kur, woher sie nicht mehr so allein zurück kam. Sie brachte in ihrem Herzen einen Verehrer mit, der sie liebte, und der mit ihr zusammen sein wollte. Mit ihm haben wir alle nicht gerechnet. Unsere Beziehungskiste wurde wieder aufgemischt, denn der Neue vergötterte sie, was der Gerd ganz woanders tat.., und das nicht zum ersten Mal. Als Gerd von zu Hause probeweise auszog, um zu testen, ob er nun mit mir sein will und kann, hat Gertrud für sich und ihn einen Schlussstrich gezogen. Es reichte ihr. Zumal er nicht das erste Mal von zu Hause probeweise auszog. Und womöglich war es ihr diesmal ganz recht, dass sie sich jetzt doch für die neue Beziehung entscheiden konnte, ohne eine Mitschuld an dem Zerfall der so „glücklichen“ Ehe mit Gerd zu tragen. Gerd war noch nicht so weit, mit mir zu sein, und eigentlich wäre er am liebsten wieder zu ihr oder in sein Haus zurückgekehrt…, hatte aber dann doch keine Wahl. Die Gertrud entschied sich für ihre neue Liebe und ein neues Leben mit 58. Sie wurde geliebt, sie war glücklich verliebt! Sie hat die Scheidung eingereicht und ihren Kurfreund geheiratet! Sie ist letztendlich wegen uns glücklicher geworden als wir beide. Nun kam wieder ein Hilferuf an mich! Nur mit dir leben! Nur dich heiraten! – schrieb der Gerd einsam und allein an mich – aus der Ferne, in der provisorischen Ferienwohnung am Waldesrand, ziemlich an der Lahn. Ich habe dort auch gewohnt, und fühlte mich dort lebendig begraben. So musste es ihm auch dann allein ohne Partnerin ergehen. Ich habe mein Leben auch neu sortiert und mich schweren Herzens, und erleichtert zugleich von Witek scheiden lassen. Ich war frei. Ich vermisste Gerd auch, aber nach K. zu ziehen wollte ich nie wieder. Die Zeit an der Lahn war für mich auch lehrreich und er hat mich von dort weggeschickt. Außerdem hatte ich eine Stelle (an einer Bank) und meine Familie und Freunde in Warschau. Ich wollte von Warschau nicht für immer weg. Ich wollte Gertrud nie wieder begegnen! Mir war das zu unangenehm. Ich hatte Verehrer in Warschau. Ich wollte eigentlich nichts von ihnen, denn der Eine wollte mich vor allem durch sein Geld, der Andere durch eine Fernsehkarriere für mich beeindrucken… Hinter Ihnen standen aber noch ihre Ex- oder Noch -Frauen und Kinder…, die ihnen nicht so wichtig zu sein schienen. Solche Männer gefielen mir auch nicht. Ich wollte weder das Geld des spanischen Konsuls, noch die Karriere beim Fernsehen. Ich hatte keine Lust, mich mit dem österreichischen Botschafter zu verabreden, der mir nach einem Interview mit ihm einen netten Brief schickte. Ich vermisste Gerd. Wir kamen nicht voneinander los. Als Gerd in Warschau am Flughafen ankam, musste ich mich zuerst wieder an meinen alten Freund gewöhnen. Es war schon etwas seltsam, auch für mich. Nach 2 Tagen waren wir aber einander vertraut und glücklich miteinander. Wir gingen ins Restaurant, wohnten im eleganten Hotel, mal auch in Krakau. Das war cool. Dort hat er mir einen Silberring gekauft. Und zum Glück haben wir keine DM in Zloty sehr günstig bei einem Schwindler getauscht. Ich kannte das Tauschgeschäft von früher, aus Rumänien… Wir gingen ins Theater oder ins Konzert. Wir sind in den 4 Jahren unserer seltsamen „Verlobungszeit“ auch zusammen durch Deutschland gereist, später auch nach Italien und London. Und jeder, der mich kannte, staunte, warum ich diesen älteren Herren dabei habe. Endlich reisen zu können, war ein Traum, der in Erfüllung ging. Und ich liebte Gerd. Schwer zu glauben. Alles wegen meines Vaterkomplexes und meiner Angst vor Männern? Er war schon sehr nett und liebenswürdig, solange man nach seinem Plan leben wollte. Gerd schrieb und kam alle paar Monate nach Warschau. Abschiedsbriefe von mir akzeptierte er nicht. Er konnte sich aber für gar nichts entscheiden. Denn- wie sollte er DAS seiner Mutter sagen??? Und das mit 56! Immerhin erzählte er ihr, dass er für eine Woche in Urlaub fährt, wenn es 2 Wochen waren. Dann würde sie sich nicht aufregen. Er durfte Sie nicht enttäuschen, sie sollte einen braven Jungen als Sohn haben. Ich war alle paar Monate in K., sollte aber doch wieder zurück. Dann flehte er mich in seinen Briefen an, zu kommen, denn ohne mich und ohne Gertrud – gleichzeitig und auf einmal, konnte er in der provisorischen Wohnung nicht leben. So ganz allein konnte er nicht und die Partnervermittlung vor Ort bot anscheinend auch nichts Gescheites… Später stellte er mir eine Dame als seine Cousine und mich ihr als eine Bekannte vor, als wir wohl eine seiner Exdates getroffen haben… Die Cousine trafen wir während unserer Ehe nie wieder, aber noch eine Bekannte, die er nicht so richtig einordnen konnte. Sie war Verkäuferin in einem Laden in Koblenz. Woher so eine Bekannte??? Ich fühlte mich verantwortlich für diesen alten Mann, den ich liebte. Ich wollte nicht für immer nach Deutschland, ich wollte Warschau nie für immer verlassen, aber er eben umgekehrt auch nicht… Zumal ihn seine alte Mutter brauchte. Hin und her. Über 4 Jahre lang. Bis wir endlich doch geheiratet haben. Eigentlich sah ich mich in mein Unglück rennen und wäre am liebsten vor der Trauung verschwunden. Es lag nicht an Gerd, aber an dieser Stadt, und dieser Einsamkeit, in die ich mich begeben sollte. Ich mochte seine Bekannten auch nicht besonders. Ich war das Großstadtleben gewohnt und die polnische Sprache war mein intellektuelles und emotionales Zuhause. Ich musste in Deutsch vieles ganz neu lernen. Vieles lässt sich nicht einfach übersetzen. Die Kosewörter, die Idiome, die man in der Muttersprache selbstverständlich benutzt. In der Fremdsprache musst du ein neues Leben lernen. Dazu wusste ich seit einiger Zeit, wenn ich eine Familie haben will, d.h. Kinder, muss ich einiges über mich ergehen lassen: die In Vitro – Fertilisation. Ein neuer Alptraum stand bevor, der auch nur in Deutschland für uns zu realisieren war. Dass er keine Kinder auf dem üblichen Wege zeugen kann, ist ihm erst nach 4 Jahren unserer Beziehung eingefallen, zumindest, mir davon zu berichten, obwohl er das mindestens 20 Jahre lang wusste… Es war eigentlich ein Wunder, dass er als junger Mann Kinder bekam. Ich hätte mir auch zwischendurch die Pille sparen können… Weil wir die Aktion In Vitro vorhatten, mussten wir verheiratet sein und konnten nicht einfach mal so zusammenleben und schauen, ob es gut geht, oder nicht. Einmal verheiratet war man in einem Kreis der Abhängigkeiten, aber ich durfte mich ein Mitglied der Gesellschaft nennen, in der ich leben musste und durfte – mit Aufenthaltserlaubnis, Arbeitserlaubnis, Krankenkasse, die es ohne Trauschein für mich als Polin damals nicht gab. Gerd wollte nicht in Warschau leben, wo ich eine gute Stelle hatte und gehabt hätte. Und das In Vitro war erst nur in Deutschland für uns möglich und von der privaten Krankenkasse bezahlbar! Er schien sich endlich nach einigen Fehlstartversuchen und Probewohnen für ein wirkliches Leben mit mir entschieden zu haben. Denn ich wollte entweder Schluss machen und endlich Ruhe haben, oder ihn auch heiraten und Kinder bekommen. Keine weiteren 5 Jahre zwischen den Stühlen zu sitzen, was er sehr gerne tat. Die Zeit blieb ja nicht stehen, nur weil er keine Entscheidungen treffen konnte und auch keine Trennung von mir ertrug. Seine Exfrau war schon längst verheiratet. Ich versuchte mit ihm paar Mal per Brief und Telefon Schluss zu machen, aber danach rief er wieder an, schickte verzweifelte Liebesbriefe und Telegramme und flehte um meine Liebe und eine gemeinsame Zukunft, die er in rosa Farben auf Papier in Worten ausmalte! Ich war unentschlossen, wollte ihn nicht verlieren, wollte aber auch nicht von Warschau weg! Er kam dann bald auch wieder angeflogen und das Ganze Liebestheater ging von vorne los! Gerd gab mir vor unserer Ehe etwas Geld, da ich meine kleine Eigentumswohnung (36 m2) in Warschau gegen eine größere (46 m2) getauscht habe, um einen Bausparvertrag (von meinen Eltern) zu nutzen. Die erste Wohnung haben wir mit Witek gemeinsam durch Nebenjobs in Schweden fast verdient und mit Hilfe meiner Eltern bezahlt. Gerd finanzierte etwa 1/3 dieses Vorhabens, das ich in die Tat umgesetzt habe. Es war damals (1994) ein Betrag, der etwa seinem 3 – monatigen Einkommen entsprach. Für mich war es ein Riesenhaufengeld und noch etwas vom Bausparvertrag. Es war einerseits eine große Hilfe für mich, andererseits aber auch eine Verpflichtung ihm gegenüber. Nun, dafür hatte ich aber nie einen Ehering bekommen… Unsere Silberringe haben zusammen etwa 19,90 DM gekostet. Gerd sagte aber immer wieder laut, dass für mich eines Tages ein Ring beim „Hofacker“ gekauft wird. Wohl nicht von ihm… . Also habe ich wieder meine Stelle gekündigt (ca. 1800,- Mark Brutto, 1300,- Netto monatlich), meine paar Sachen gepackt, ließ mich von Gerd in Warschau abholen und bin nach K. gezogen. In die Stadt meiner Alpträume. Wenn ich nicht nach K. gezogen wäre, hätte ich wahrscheinlich in Warschau noch Journalistik zu meinem Magistertitel in Germanistik dazu studiert. Gerd ließ mich bei einem Notar, der sein Bekannter war, einen Ehevertrag unterschreiben. Falls wir uns scheiden lassen, würde ich auf den Unterhalt und sein „Vermögen“ (falls er welches hatte) verzichten… Von Vermögen habe ich bis dahin nicht gehört, aber etwas Geld hatte er ja wohl. Ich wusste nicht genau, wie viel. Denn ich hatte nicht die Einsicht in alle seine Konten, speziell in Luxemburg nicht. Einen Teil des Geldes hat er angeblich seiner Tochter als seiner Erbin im Haus der Mutter sowieso schon gesichert. Daher wurde er von seiner Exfrau nicht voll ausgezahlt, erzählte er mir, und hätte nicht allzu viel Geld. Das war wohl ein dezenter Hinweis, dass wir nach dem „Ja-Wort“ demnächst vorwiegend auch „Ja-Produkte“ kaufen werden. Ich habe ja nicht vorgehabt, ihn zu verlassen. Deshalb habe ich mit reinem Gewissen den Vertrag unterschrieben. Ich habe mich doch entschieden! Und es kam mir nicht in den Sinn, dass er sich von mir jemals trennen würde. Warum sollte ich ihm diese Sicherheit nicht geben? Es war doch nur pro forma, denn wir haben uns doch vertraut…, oder nicht…? Der Vertrag war einseitig und nur zu seinem Vorteil. Ich sollte einfach nichts bekommen, falls wir uns scheiden lassen. Über die Kinder oder Kinderlosigkeit stand gar nichts drin, oder darüber, falls ich mit einem oder seinem Kind geschieden werden sollte. Ich war naiv und leichtgläubig, und ich habe ihm vertraut. Ich habe ihm mein Leben geschenkt, meine Jugend und meine Zukunft. Die bekam ich als einen Tritt zurück. Einige Monate nach der Trauung waren wir beide unglücklich. Ich war zu jung. Er war zu alt. Ich war einsam in der Fremde. Er wurde von den meisten Bekannten mit mir gemeinsam in die Wüste geschickt. Wir hatten einander eigentlich lieb. Aber man lebt nicht nur zu zweit. Es war für uns und für mich schwer, Freunde zu finden. Ich weinte ins Tagebuch bei Musikkassetten aus Polen. Er weinte sich beim Günther aus, dass er mich lieber als Geliebte in Warschau behalten hätte… Es war nicht sehr aufbauend für mich, denn ich wäre auch am liebsten in Warschau geblieben. Aber nun 3 Stunden später ohne Günther an seiner Seite, konnte Gerd auch ohne mich nicht leben. Und ich liebte ihn auch. Ich habe mich geniert als seine Ehefrau am Rhein unter anderen Paaren zu liegen. Es war mir und ihm peinlich. Mir wohl aber mehr… Ich habe mich geniert, als der Kellner in Tunesien mich als seine Tochter angesprochen hat. Es war mir oft peinlich und unangenehm. Er schien mit mir nur stolz auf sich zu sein. Er fühlte sich wieder jung, kaufte das richtige Parfüm und war wohlriechend mit sich recht zufrieden. Parümfs waren in seinen Kreisen ziemlich relevant in dieser Zeit. Ich fühlte mich nur allein mit ihm wohl und wie zu Hause. Alles andere habe ich durch eine coole und gleichgültige Pose überspielt. Neue Schuhe und neue Kleidung machten mich einige Zeit lang froh. Aber nicht auf Dauer. Auch einige seiner Freunde waren angetan, dass er so eine junge Frau hat. Einer legte mir den Kopf auf die Schulter, was mich angekotzt hat. Was ist schon dabei, meinte der Gerd. Der will doch nur bisschen nett sein… (zu wem?!). Ich durfte die beiden Herren zum Skat mit dem Auto fahren. Den anderen, einen Zahnarzt, holten wir in Waldesch ab. Gerd war zu seinen Freunden sehr freundlich, auch ich durfte mal freundlich sein. Keiner kannte mich nach der Trennung von Gerd. Peter vielleicht nur, aber er ist ja wenige Jahre danach gestorben. Auch einsam und verlassen. Seine superreiche Freundin hat ihn einfach ausgesetzt als er schwer krank und in finanzieller Not war. So was braucht man hier nicht! Wohl aber früher als er noch ein reicher Architekt und ein Frauenheld war! Es war mir unangenehm zu antworten, wer der Opa auf dem Foto neben mir ist, als ich unser Foto meinen Bekannten in Warschau gezeigt habe. Es war alles so traurig und peinlich. Meine Freunde und Bekannten konnten wohl auch kaum glauben, dass ich mich in den alten Mann (wegen meines ihnen unbekannten Vaterkomplexes) verliebt habe. Keiner kannte meinen Vater. Nur Agnieszka meinte früher im Studentenwohnheim in Mainz, ich muss wohl den Kopf verloren haben, wenn ich mir die alten Hits der 60-er und 70-er Jahre begeistert anhöre, die mir Gerd vorspielte… Julio Iglesias hörte 1990 unter den Studenten keiner mehr. Und die In Vitro Leiden haben uns nach einigen Jahren des Trauerns und meiner Vorwürfe emotional auseinander gebracht… Einmal verpasste Gerd mir am Kühlschrank einen Tritt, weil ich laut war, geweint und ihm Vorwürfe gemacht habe. Ich wollte ein Kind, ich hatte keine Lust mehr auf In Vitro. Ich war oft laut und verzweifelt. Vor allem auch, weil er kein Verständnis zeigte und kein Mitgefühl. Er saß meistens gleichgültig da, und tat so, als ob ich irgendeinen dämlichen Wunsch hätte, den kein Mensch auf der ganzen Welt verstehen könnte. Ich konnte mit keinem reden. Wem sollte ich das alles erzählen? Meine Mutter litt sehr darunter, dass ich keine Kinder bekomme, akzeptierte meine Ehe mit Gerd, weil sie sah, dass ich ihn wirklich liebte und er mich auch. Sie glaubte auch, dass es mir wenigstens finanziell gut geht. Außerdem war sie froh, mal bei uns in Deutschland Urlaub machen zu können. Mama sah immer die positive Seite. Für meinen Vater war ich keine Tochter mehr, solange ich kein Kind hatte. Er hat uns erst in Koblenz besucht, als ich von Gerd geschieden war und Adam auf der Welt war. Unsere Trauung damals wollte er sich gar nicht antun. Er sagte auch immer wieder, dass er mich erst besucht, wenn ich ihn zur Taufe seines Enkelkindes einlade. (Und als es nach vielen Jahren soweit war, war er krank, und konnte nicht kommen.) Er sagte abschließend über Gerd: „Und das war ein Lehrer…“ Mein Vater hat ihn toleriert aber nie akzeptiert, dass ich diesen Mann geheiratet habe, insbesondere wenn ich kinderlos bleiben sollte. Ich habe alles Mögliche getan, um ein normales Leben mit Gerd zu führen. Nach dem 5 – jährigen (anstrengendem) Studium (abgewechselt durch Ferienjobs) war ich müde und hatte keine Lust wieder Studentin zu sein. Außerdem wollte ich unsere Ehe nicht gefährden und mich nicht wieder unter die Studenten in Mainz zu mischen, um eine volle Anerkennung meines Diplom zu erlangen. Es war nie so, dass ich nur Gerd auf dieser Welt gefiel oder nur er mir… Viele unter seinen Bekannten müssen aber geglaubt haben, dass er wohl mein „Lottogewinn“ war, wohl aber Loriot‘s „Erwin Lottemann“, der 66 Jahre alt war, geheiratet habe. Denn ich sprach halt „nur“ ganz gut Deutsch. Sonst war ich wohl eine „Landpomeranze“ aus Warschau. Ein Untermensch im Paradies des Glücksrads. Nun jetzt nach Jahren kann mein Sohn laut singen: „Hartz 4, Hartz 4, Opa wir danken dir“, denn das Klavier musste ich als Keyboard selbst kaufen. Die Arbeit als Deutschlehrerin auf Honorarbasis und ohne jegliche Rentenbeiträge hat ca. 5 Jahre lang Spaß gemacht. In 20 Jahren darf ich ca. 35,- Euro Rente monatlich beziehen, falls ich da noch lebe… Bis dahin, erhalte ich Hartz 4. Denn als Polin bekommt man auch keine Festanstellung, und man kann mit dem Unidiplom in der Schublade, eventuell putzen gehen oder als Aushilfe im Supermarkt arbeiten. Man hört von Bekannten, dass sie auch schon mal „eine Polin hatten“, als Putzfrau, im Garten oder als Pflegerin der alten Mutter. Die sprachen aber alle ganz schlecht Deutsch. Bald glaube ich, jede „Polin“ muss fließend Deutsch können. Mein Sohn ist jetzt fast 11 (geht aufs Gymnasium) und denkt jetzt schon über einen Nebenjob in einer Bäckerei nach. Denn bei „McDonalds“ würde er zu viel selbst essen wollen. Noch 7 Jahre und er darf Geld verdienen! Das ist meine Hoffnung! Ab in die Fabrik! Während meiner Ehe mit Gerd, brauchte ich keine Festanstellung, ich war doch durch meinen frühpensionierten Mann abgesichert. Und ich sollte keine Festanstellung haben, denn nur die Privatversicherung meines Mannes übernahm einige Male, 5 Jahre lang, unsere In – Vitro – Versuche mich schwanger zu machen. Und es waren jedes Mal Kosten von mehreren tausend Mark und eine Menge Stress – vor allem für mich. Ich habe alles getan, um ein Kind von ihm zu bekommen. Nichts hat geklappt. Und meine Bemühungen schienen ihm auch nicht so wichtig zu sein. Wenn ich ihn nämlich wirklich lieben würde, wollte ich auch gar kein Kind. Aha. Frau A. und Herr B. (in meinem Alter etwa) hatten auch keine Kinder und waren doch glücklich miteinander, erzählte er mir von Bekannten und verschwieg mir dann später diplomatisch die Schwangerschaft von Frau A., die ich erst im neunten Monat mit eigenen Augen und zu meinem Erstaunen zufällig in der Stadt erblickte. Sein Argument verlor an Gültigkeit. Er fand keine Worte. Er – als 60-jähriger Frühpensionär sah sich als der beste Lebenspartner für eine 30-jährige Frau, für die er ihr Ein und Alles sein wollte und als die Wochenendshöhepunkte des Zusammenlebens, die Besuche bei seiner 95-jährigen Mutter im Altenheim bot. Da zog er immer eine Anzugshose an, denn die Mutter mochte keine Jeans… Ich besuchte die Schwiegermutter, die ich kaum kannte, wohl öfter als ihre einzige Enkelin in dieser Zeit. Wir machten mit der Schwiegermutter Autotourchen und luden sie zum Kaffee ein. Sie war eigentlich ganz nett und immer etwas traurig. Ich hörte mir immer wieder die Geschichte ihrer verstorbenen Tochter und des verstorbenen Enkelkindes an. Ich schlug die Sahne, wir backten den Käsekuchen. Manchmal kam auch seine Tochter dazu, später auch Gerds Enkelkinder und sein Schwiegersohn, ein echter Psychologe. Keiner sprach mit mir wirklich. Wir sprachen über das Wetter, bla bla bla… Für mich, meine Arbeit, meine Familie oder mein Leben interessierte sich niemand. Ich wurde höflich toleriert, sogar mit einem Kuss begrüßt und verabschiedet. Das macht man hier so. Höflich, freundlich elegant. Und dann: „Tschüss und auf Nimmerwiedersehen!“ Ich und Gerds Tochter konnten keine Freundinnen sein, solange ich mit Gerd verheiratet war. Danach wohl um so weniger. Ich glaube nicht, dass sie mich einen einzigen Tag ihres Lebens ernst nahm. Manchmal fragte ich sie etwas, und sie tat so, als ob sie mich nicht hörte. Vielleicht waren wir beide aufeinander etwas eifersüchtig. Sie war sein „Spätzchen“ und ich durfte mich nach meiner Fehlgeburt nur mitfreuen, dass Gerd Opa geworden ist. Dabei hätte ich da auch schon ein Kind von ihm bekommen können, wenn es gegangen wäre… Ich bekam eine Reise in die USA anstatt eines Kindes und blutete dort 2 Wochen lang, wohl nicht vor lauter Freude. Ich konnte mit Gerd nach Spanien. Das alles hat mich nicht glücklich gemacht. Und ich sagte ihm, dass ich ohne Kind nicht bleiben will. Wer nicht ungewünscht jahrelang kinderlos war, wird es womöglich nicht nachvollziehen können, was eine solche Frau oder auch ein Mann durchmachen. Ich fühlte mich wie eine Versagerin, ich fühlte mich wie jemand, der um die eigene Weiblichkeit und Menschlichkeit betrogen werden soll – für einen Mann, der nichts verstand, der nicht mal mitgelitten und mitgefühlt hat, denn er hatte Kinder und sogar Enkelkinder. Ich sollte mein Leben aufgeben, für ein paar neue Schuhe und eine Reise in die USA? Das wollte ich nicht. Ich habe mir nichts mehr gewünscht als mein eigenes Kind oder ein gemeinsames Kind. Nur dann hätte das Leben hier mit diesen Menschen für mich auch einen Sinn. Ich liebte Kinder und wollte Mutter sein. Ich wollte die Schwangerschaft erleben und die Geburt, und wie mein Kind groß wird. Is das nicht normal? Zuerst wollte ich ein Kind mit ihm, später auch überhaupt eins. Für eine Adoption war er zu alt und wollte auch kein Adoptivkind, noch ein Pflegekind, da er auch zu alt war und wir keins bekämen. Er hat sich aber nie erkundigt. Wenn, dann sollte es sein eigenes Kind sein, das er mal verloren hat und auch nie wieder zeugen konnte. Nicht mal einen Hund durfte ich haben. Das war zu viel Arbeit. Gerd schlief doch jeden Morgen bis 10.00 Uhr, dafür schaute er jeden Abend bis 24.00 Uhr fern. Er würde ganz bestimmt nicht mit dem Hund spazieren gehen, wenn ich arbeite. Und er wollte in Urlaub fahren, ich auch. Bei Gerd gab es dann keine Lösung, außer: nur ja gar nichts verändern. Ich fuhr oft allein in aller Frühe in die Klinik nach Bonn, dann nach Wiesbaden. Er hat dann noch geschlafen. In Kliniken war nichts möglich. Nicht mit ihm, nicht ohne ihn, womit er auch einverstanden war, denn sonst wollte ich mich trennen. Aus der Klinik dann schnell zur Arbeit oder nach Hause. Eine Vollzeitstelle war auch deswegen nicht möglich. Ich war aber doch abgesichert. Zwar hätte ich 10 Jahre lang unserer Ehe nur einen Teil seiner Pension bekommen (wegen des Altersunterschiedes), falls er gestorben wäre, aber das hätte auch gereicht. Nach 10 Jahren Ehe oder mit einem Kind wäre ich dann voll als Ehefrau anerkannt gewesen, was die Pensionsrechte anbetrifft. Mein Mann verbrachte seine Freizeit am liebsten auf dem Tennisplatz mit Bekannten, beim Skat mit Freunden oder er fuhr ab und zu mit Günther Wein einkaufen. Zum Tennisplatz durfte ich mit. Ich war schon durchaus vorzeigbar und redete auch keinen Blödsinn… Freitagnachmittag kegelte Gerd immer mit Bekannten. Nach unserer Trennung hatte er da die Gelegenheit über mich zu plaudern, z.B., dass ich mich mal mit Elias B. traf, der in der Zeit bekannt durch Medienberichte wurde. Das hat Gerd wohl stolz auf sich selbst gemacht. Ich bat ihn nicht um solche Mitteilungen im Bekanntenkreis seiner Bierkumpel. Manchmal waren wir bei Bekannten, die mir freundlich und begeistert mitteilten, dass ich Deutsch kann, und wo Gerd ordentlich getrunken hat und ich mit dem Auto zurückfahren durfte. Auch den Führerschein durfte ich in Deutschland noch einmal machen (und sofort bestehen), denn meine polnische Fahrerlaubnis war wegen der deutschen Vorschriften nach 3 Monaten auf dem deutschen Boden ungültig. Kein Problem, was macht man nicht aus Liebe. Er fuhr doch hin, also ich zurück, es war doch gerecht, scherzte er! Ich trank ja nicht, weil ich gleich wieder um 5.00 Uhr morgens in die Klinik sollte… Aus dem Grunde musste ich fast immer Gerds angetrunkene Stimmung trüben (sowie Kurt stutzig machen), und schon gegen 22.30 drängen, dass wir nach Hause müssen. Keiner konnte begreifen, warum ich so früh ins Bett will… Das haben wir auch nicht hinausposaunt… Der angetrunkene Gerd benahm sich oft wie ein lustiger Ferkel und wäre am liebsten gar nicht nach Hause gefahren, das Taxi war ihm aber dann doch zu teuer. Zum Glück musste er mich spät abends von den Bekannten, die 3 Häuser von uns entfernt wohnten, gar nicht nach Hause begleiten. Das war ja doch um die Ecke. So lief ich auch alleine nachts heim und es war nicht schön. Das war ich nicht gewohnt. Mal konnte ich sein unverdautes Bier – Schnaps – Gemisch vom Boden im Bad aufsammeln, da er ziemlich kränklich daneben lag… Ein anderes Mal stolperte er in die Vitrine bei Bekannten… Er hatte die Haftpflichtversicherung, die die Türscheibe und die Gläser bezahlte. Manchmal sagte er über sich, er sei etwas schizophren, ja das war er. Er konnte ja ganz anders sein, als man ihn so kannte. Nicht nur anscheinend sehr lieb und nett, sondern auch sehr kalt und gleichgültig, vor allem angetrunken und wohl zu seinen Ehefrauen, die er dann wie die eigene „Mutter“ ansah.., und bei denen er sich wie ein ungezogener Teenager aufführte. Seine Exfrau sagte doch oft: „Junge“ zu ihm. Wohl nicht ohne Grund. Einmal, als ich früher und weinend (es hat wohl wieder nicht geklappt) aus der Klinik in Bonn kam, vergnügte sich Gerd allein mit einem erotischen Videofilm… Mit mir hatte er schon lange wenig oder keine Lust, denn ich verursachte ja nur unnötigen Stress mit meinem unverständlichen Kinderwunsch und meiner „unfröhlichen“ Stimmung… Er hatte doch eine Tochter und seine Enkelkinder. Was brauchte ich mehr zu seinem Glück? Aber ich sollte auf das mütterliche Glück der anderen Frauen nicht eifersüchtig sein. Andere waren es auch nicht, bekam ich mal zu hören. Ist der mütterliche Instinkt, der in mir ganz außergewöhnlich ausgeprägt ist, Eifersucht? Warum wollen andere Frauen Kinder haben, sind alle nur neidisch aufeinander? Ich wollte eine Frau und Mutter sein. Für die meisten Polen sind die Kinder das Wichtigste und nicht nur ein Nebenprodukt des zufälligen Beischlafs im Karneval oder auf der Party… Wobei auch dieses in Polen nicht ausgeschlossen ist! Es waren die schlimmsten 5 Jahre meines Lebens. Eine Situation aus der ich keinen Ausweg sah und wieder oft an die Schlaftabletten gedacht habe oder etwas mehr Alkohol als gewöhnlich trank, um einzuschlafen. Von Mianserin und Sertralin zur Stimmungsbesserung habe ich da noch nicht gehört. Ich habe mich so minderwertig gefühlt und war wütend. Und es war weder mir, noch keinem anderen bewusst, dass ich depressiv wurde. Ich habe furchtbar gelitten, konnte nicht schlafen, bekam oft Ohrengeräusche und ab und zu Herzrasen. Damit ging ich zum Arzt. Infusionen sollten gegen Ohrensausen helfen. Das Herzrasen war auf keine Herzkrankheit zurückzuführen. Ich konnte andere Mütter und Kinder nicht sehen. Ich war wütend, dass ich wegen dieses Mannes mein Leben ruiniert habe, und dass ich wegen ihm auf meine Kinder verzichten und noch 20 Jahre lang allein in der fremden Gegend herumtappen soll. Ich konnte sie doch bekommen. Er konnte sie mir nicht geben. Vielleicht hat er zu viel geraucht und getrunken sein Leben lang? Vielleicht weil er als Kind Mumps hatte. Ich habe trotz all dem Stress gearbeitet und mich dort sehr zusammengerissen. Die Arbeit war mein Leben und meine Schüler wie meine Familie. Sie sprachen Russisch und es war schön. Mit einigen trafen wir uns dann abends bei uns oder im Restaurant. Ich sah mich allein, ohne Freunde, ohne Familie, ohne Kinder, ohne den richtigen Job, nur mit ihm allein, zu früh altern. An einem Esstisch, den Gerd aus der früheren Ehe mir ins Zimmer stellte, genauso wie die Stühle, und etwas alte Bettwäsche in den Schrank legte. Im Stadttheater lief „Die Katze auf dem heißen Blechdach“, ich und Gerd schauten sprachlos das Stück. Ich wollte nicht so enden! Ich wollte nicht mehr bei ihm bleiben. Ich wollte mein Leben retten und flehte ihn an, er möge sich von mir scheiden lassen, denn ich konnte das nicht, weil ich es nicht fertig brachte und auch davor Angst hatte. Als ich nach Warschau fuhr, um ihm meine Trennung von ihm anzudeuten, bestand er darauf, dass ich zurückkommen soll. Er ließ mich nicht gehen. Denn trotz allem liebten wir einander. Und ich dachte, ich kann ihn doch nicht verlassen. Ich zum zweiten Mal geschieden im katholischen Polen??? Zurück in das Leben, das ich für ihn verließ… Alles wieder neu zu beginnen? Er mit Anfang sechzig von mir verlassen…? Ich hatte Angst, es ihm und mir anzutun. Er wollte keine Scheidung. Ich war bei einer Psychologin in Warschau und auch in Koblenz. Keine konnte mich wirklich verstehen. Beide hörten mir lange zu. Die eine redete einen Stuss, die andere sagte, dass sie nicht an mir rankommt. Ich dachte, das kann nicht wirklich helfen. Dennoch hat es Geld gekostet. Einmal privat, einmal die Krankenkasse. Meine letzte Hoffnung, um mein Leben und unsere Ehe zu retten, war ein Kind, egal wie. Und es passierte. Ich rief in Warschau an und Witek, mein erster Mann, war einverstanden, mir dabei behilflich zu sein. Er stellte keine Fragen, obwohl auch er eine Freundin zu Hause hatte, die ihn später wegen unseres Kindes verließ. Ich wollte nicht mit ihm zusammen sein, was er wusste. Er tat, was er konnte und sollte. Eine Verzweiflungstat in Warschau, für mich eher etwas peinlich. Ich kam mit dem Flieger am Donnerstag, traf ihn am Freitag und flog am Sonntag zurück. 5 Wochen später geschah ein Wunder. Ich bekam meine Periode nicht. Ein Schwangerschaftstest bezeugte eindeutig die frohe und unglaubliche Botschaft: schwanger. Ich war schwanger, ganz normal, wie viele andere Frauen vor mir schwanger waren. Ich war überwältigt und schockiert. Eigentlich habe ich selber nicht mehr geglaubt, dass ich ein Kind bekommen kann. Es hat doch 5 Jahre lang nicht geklappt, obwohl alle Untersuchungen und die Bauchspiegelung ergaben, dass bei mir alles in bester Ordnung ist und immer war. Ich hatte Angst, nach den Eingriffen zur Eizellenentnahme hätte etwas verletzt werden können. Ich glaubte letztendlich, es liegt auch an mir, dass ich nicht schwanger werden kann, sogar auf diesem Wege. Wie sage ich es jetzt meinem Mann? Na, dann hast du jetzt, was du wolltest! Ich werde nicht dein Kind versorgen!!! Mach, was du willst, treib ab oder was auch immer! Ich lasse mich scheiden!!! – sagte mein „reifer“ Mann nach 10 Jahren gemeinsamen Schicksals. Ich stand da, allein, einsam, hilflos. Was sollte ich machen? Er bot mir keine Hilfe an, keine Unterstützung, auch nicht finanziell, nur die Abtreibung in der Klinik, in der ich jahrelang versuchte, schwanger zu werden, oder die Scheidung. Er hat mich völlig im Stich gelassen. Natürlich hatten wir vor Gericht nur einen Anwalt, der sein Bekannter war, denn wir hatten keinen Grund über irgendetwas zu streiten. Geld gab es, so viel ich wusste, nicht so viel, und ich bekam nach der Scheidung einen „zehnten“ Teil davon. Dafür haben wir kaum was vom gemeinsamen Haushalt geteilt. In der Wohnung blieb fast alles so stehen, wie es war und er behielt seinen Audi A 4, den wir in der Ehe neu gekauft haben. Ich wollte keine Probleme machen und wurde von keinem auch des Besseren (für mich und Kind) belehrt. So ging meine Ehe zu Ende. Wenn er mich so im Stich lassen konnte, konnte ich ihn auch verlassen. Ich hatte auch einen jungen Verehrer, Joachim – der mir auch unglaublich gut gefiel, der aber abwartete, ob meine Ehe endgültig zu Ende ist. Er wollte an dem Zerfall nicht schuldig sein. Er konnte aber da auch nicht mit mir zusammen sein, denn er war leider krank und ertrug nicht sofort allzu viel Nähe und Zuwendung. „ Der Steppenwolf“ von Hesse lag auf seinem Tisch. Ich las das Buch und verstand. Wir trafen uns alle paar Monate. Ich entschied mich für ein neues Leben ohne meinen Ehemann. Allein mit meinem Kind. Letztendlich bekam ich von Gerd nach der Scheidung etwas Geld auf den einsamen Weg mit meinem Sohn. Das Geld reichte aber für die nächsten 5 Jahre, obwohl ich sparsam gelebt und gearbeitet habe. War aber immer hin und her zwischen Polen und Deutschland auf Reisen, damit mein Kind seine Großeltern kennen lernt und sie ihn. Die Kinderbetreuung hat jede Menge Geld gekostet. Alleinerziehend musste ich fast jede Stunde – ohne meinen Sohn dabei – bezahlen. Der Dreijährige wunderte sich, Mama, warum muss man jemanden bezahlen, der zu Besuch war? Ich ließ ihn glauben, dass die Nannys seine Familie waren und die netten Mädels oder die Tagesmutter spielten mit ihm. Auch die Reisen nach Polen und zurück waren nicht umsonst. Taxi, Zug, Flug, Taxi oder Mietwagen vom Flughafen. Mich holte der Gerd nicht mehr ab, und allein mit einem Kleinkind wollte ich manchmal im Dunkeln früh morgens oder abends nicht mit dem Zug fahren, allein vom Bahnhof mit Koffern nach Hause, usw. Ich hatte hier wirklich keinen. Es war dem Gerd ganz egal. Er war ja aus der Sache fein raus, meinte er. Ich hatte niemanden mehr in dieser Stadt. Alle Bekannten, mit denen wir früher gefeiert haben, kannten mich nicht mehr. Drei Leute schickten zwar eine Karte oder ein kleines Geschenk für das Kind nach seiner Geburt, besuchten uns einmal, aber das war es auch. Keiner wollte sich mit uns treffen oder etwas zusammen unternehmen. Keine Familie, keine Freunde, niemand. Auch die polnischen Bekannten, die regelmäßig in die polnische Kirche gingen, hatten kein Interesse, sich mit mir und meinem Kind anzufreunden. Weder Anna, noch sonst jemand informierte mich später, wann die Treffen der deutsch – polnischen Gesellschaft stattfanden. Die Frauen hatten alle die richtigen Männer, die Lehrer, Juristen, Unternehmer oder Beamte waren. Da war ich nicht katholisch genug oder halt zu alleinstehend, dass man mich und mein Kind gebrauchen könnte. Aber ich wollte sowieso nicht mehr dahin. Seltsam wie sehr man auch auf eine feine passive Art und Weise des Übersehens und Verschweigens gemobbt werden kann. Sogar in der Kinderkrippe wussten alle Mütter, was sie zu einem Fest mitbringen sollten, nur mit mir hat keine darüber gesprochen, bis ich nachgehakt habe. Ich fühlte mich wie eine Aussätzige. Ich verzweifelte zuweilen in dieser Einsamkeit ohne Freunde und Familie. Eine alleinerziehende und einigermaßen attraktive Frau hat es sogar schwer, Freundinnen zu finden, denn fast jede Frau zittert um die Treue ihres so geliebten und liebenden Mannes… Andere wollten sich mit so einer armen Ausländerin mit östlichem Akzent, die einen gebrauchten Kinderwagen vor sich schob, gar nicht abgeben, es sei denn, sie konnte auch mal auf die Kinder aufpassen, wenn man selbst in Ruhe einkaufen wollte… Dann passte es schon. Alle Bekannten oder Freundinnen von früher kannten mich wenig mehr… Einmal besuchen, eine Glückwunschkarte – wie es sich gehört, aber mehr Interesse war nicht da. Keine Familie, keine Freunde. Fast jeden Tag einige Jahre lang allein, mit den Tagesmüttern, die mal netter, mal etwas weniger nett waren. Immerhin wenigstens jemand, auf dessen Hilfe man rechnen konnte, solange man Geld hatte, um diese Hilfe bezahlen zu können. Denn sogar eine gute Bekannte nahm mir Geld ab, als ich zum Zahnarzt musste und mein 3-Monate altes Baby 2 – 3 Stunden lang bei ihr schlafen sollte. Sie hatte ein festes Beamteneinkommen. Ich glaubte eine Freundin gefunden zu haben, aber auch sie verschwand aus meinem Leben, weil sie weggezogen ist und ihre eigenen Sorgen hatte… Und ich nichts auf der gleichen gesellschaftlichen Ebene auf den ersten Blick bot. In „dieser“ (meiner) Küche wollte keiner mit mir sitzen. Schon gar nicht, wenn man in einer Villa am Rhein wohnte. Ich weiß nicht warum, fast alle haben mich und mein Kind im Stich gelassen. Wenn du dir nicht hilfst, hilft dir keiner, hörte ich Anna, auch eine Lehrerin und Germanistin, mir das Leben erklären. Sie konnte mir keine 100,- Euro leihen, denn auch sie und ihr Mann haben den Beamtenstatus und Familie, die ihnen im Notfall helfen konnte. Und ich war nach dem Tod meiner Eltern und vor allem meiner Mutter völlig hilflos. Ich musste nach Polen, um Sachen zu erledigen und um an das geerbte Geld zu kommen. In Not lernt man Menschen kennen. Wie wahr. So jemand wie eine Frau mit Kind und Migrationshintergrund braucht man nicht im geordneten bürgerlichen Leben, auch wenn man die Kirchensteuer bezahlt, oder sogar an Gott glaubt. So einer traut man nicht, besonders, wenn bei ihr schon Einiges etwas außergewöhnlich ist, Gott weiß warum… Auch in Warschau begegnete man mir mit Distanz. Da dort alle Bekannten meines Jahrgangs, die studiert haben, auf der Seite des Erfolgs standen, und nicht abseits wie ich. Ein Haus mit Garten, eine 100 m2 große und schicke Eigentumswohnung, 2 Kinder in einer Privatschule, 2 Autos, ein guter Job oder ein gut verdienender Ehemann, Urlaub in Spanien oder auf den Kanaren. In Warschau haben meine Bekannten fast alle viel erreicht. Zumindest die, die was erreichen wollten. In den 5 Jahren, als ich weg war, profitierten viele vom wirtschaftlichen Aufschwung. Ich war die Looserin, die in Koblenz ihr Leben verpasste, um ihren Mann zum Skat zu fahren und nach der Party nach Hause zu fahren. Ich konnte in Deutschland das Wohngeld beantragen und mich im Sozialamt nach den Aussichten für meine weitere Zukunft erkundigen. Es war mir so peinlich. In Polen war ich meistens die jenige, die den Erfolg sicher hatte. Hier war ich ein Niemand. Ein Aschenputtel. Solange Gerd keinen Ersatz für meine geschiedene Gesellschaft fand, war er trotz unserer Scheidung ein guter Freund und sogar ein „Ersatzopa“ für meinen Sohn. Und er war der einzige, der noch ein Freund war, auch wenn er mir nicht die Tür aufmachte, wenn eine neue Dame zum Kaffee bei ihm war. Ich wäre doch am Nachmittag gar nicht gekommen, wenn ich das gewusst hätte! Musste ich mir das antun? Ein Meister des Verschweigens und des Vortäuschens. Es war für uns drei schöner zusammen als ganz allein, am Sonntag Kaffee zu trinken oder Eis essen zu gehen. Gerd lud uns ein. Wir hatten keine Familie und keine Freunde. Und auch das Kind machte ihm zweimal 2 Stunden in der Woche viel Freude, solange er es nicht seins nennen und nicht weitgehend finanzieren musste. Für seine Enkelkinder hatte er auch nicht viel mehr übrig. Meine Eltern waren zu alt, um hierher zu kommen und mir zu helfen. Das wäre auch zu teuer gewesen. Meine Schwester und mein Neffe hatten kein Interesse. Dabei war ich für ihn früher auch wie eine Mutter und für sie eine Hilfe in jeder Lebenslage, auch finanziell. Ich habe Arbeit als Lehrerin für Deutsch als Fremdsprache und als Vertretungslehrerin an einer Förderschule gefunden. An einer Förderschule begegnete ich aber einer Rektorin, die Gerd kannte und ich bekam die Stelle wegen meiner Ex-Affäre oder Ex-Ehe mit ihm nicht. Sie hat mir eine Predigt gehalten, weil sie in der Nachbarschaft der Familie B. gewohnt hat, und wie man das so schön formuliert: Bescheid wusste! Ich wollte aber nicht so allein mit Kind hier leben, also schaute ich mich nach einem richtigen Partner um. Von einer seriösen Partnervermittlung erfuhr ich, dass ich als Polin das Doppelte der normalen Gebühr zahlen müsste, falls ich einen Mann finden will. Wenn du aus Polen kommst, vertraut dir keiner, egal wer du bist, und was du kannst. Einige tausend Mark waren mir zu viel, mir ein neues Unglück zu suchen… Zu mir passte keiner, obwohl der Eine oder Andere Interesse an mir hatte. Und dem Gerd passte nicht, dass ich – von ihm geschieden – nicht nur ihm allein treu sein wollte. Er wollte uns schon so beibehalten…, nur ohne Verantwortung im Ernstfall. Wenn mir was passieren sollte, wäre er nämlich nach der Scheidung elegant und fein raus. „Was ist, wenn du bei der Entbindung ins Koma fällst?“ – erklärte er mir bei der Scheidung, die er eingereicht hat, „Dann wäre es nicht elegant sich scheiden zu lassen“, meinte er im Ernst. Ich war schwanger und wollte diesen letzten Schritt unserer Trennung eigentlich nicht mehr. Der Termin wurde sogar aus objektiven Gründen einmal verschoben, aber er hat er sich immer noch nicht anders überlegt, zumal er von seinem Schwiegersohn – einem Psychologen in diese Richtung beraten wurde, wie er mir gesagt hat. Autoritäten stärkten sein Vorhaben. Trennung war die einzig richtige Lösung. Denn so etwas macht man in Koblenz nicht. Zuerst hätte ich gedacht, dass ihn der Schwiegersohn ganz anders berät und bat ihn selbst, sich diesen Rat zu holen. Mhm. Ich bin wohl nicht von dieser Welt. Und ganz bestimmt nicht aus dieser Stadt, die mich an die Lektüre von Heinrich Mann’s „Die kleine Stadt“ erinnerte. Das Buch mochte ich nicht. Darüber musste ich in einer Prüfung an der Uni sprechen. Seltsam. Und vor kurzem (2010) fand ich das Buch im Roten – Kreuz – Laden. Eine Ausgabe von antiquarischem Wert aus dem Jahr 1925, in altdeutscher Schrift. Die berühmten Titel verfolgen mich in meinem Leben an Schritt und Tritt. Seltsam, hat sich an der Gesellschaft von damals bis heute so wenig geändert? Gerd entschied sich gleich nach unserer Trennung für eine intensive Suche einer Partnerin durch eine Partnervermittlung und fand nach einiger Zeit, in seinen Augen, was Gescheites. Oder hat er doch wahr gemacht, was er nach der Scheidung von mir verkündete, und zwar, dass er keine intelligente Frau mehr ins Haus lässt, denn intelligent sei er selbst… Aha… Nun ließ er mich nicht ins Haus, als eine neue Kandidatin bei ihm zu Tisch saß, obwohl wir die Nacht noch miteinander verbracht und zusammen gefrühstückt haben. Am Nachmittag war ich nicht mehr erwünscht. Er hätte mir sagen können, dass er zum Kaffee Besuch erwartet, dann würde ich nicht so blöde vor seiner Tür da stehen. Zwischen uns lief nichts mehr als Freundschaft. Obwohl er dem Kaffebesuch noch ins Krankenhaus mit Blumenstrauß nachlief – traf er da nur auf den aktuellen Freund der Dame, und auf keine Begeisterung allerseits. Da er abserviert wurde, durfte ich wieder mal zum Kaffe mit meinem Sohn. Denn allein sein konnte der Opa Gerd nicht. Eine von ihm nach langer Suche (scheinbar waren doch paar Intelligente dabei) auserwählte Dame namens Renade (in seinem reifen Teenager-Alter etwa) ließ mich wissen, dass er und sie auf dem (von mir mit ihm für unsere Wohnung gekauften) Teppich liegen, und er deshalb nicht ans Telefon kommen kann, als ich ihn irgendwann mal anrief. Oder, dass er mit mir nicht sprechen will. Dafür sprach sie mit mir, und klärte mich auf, ich würde doch schon noch einen Freund finden. Das war für mich nie ein Problem. Normalerweise konnte ich die Kandidaten schwer loswerden. Gerd war zu dem Zeitpunkt wie ein Vater und Adams Opa. Die einizige männliche Bezugsperson für meinen Sohn. Und ein guter Freund von mir, dachte ich. So jemand wie ein Vater. Sie behandelte mich wie eine ehemalige, zufällige Bekanntschaft, die IHREN neuen Freund nicht in Ruhe lässt… Und er ließ es zu und stellte mich vor allen Bekannten als seinen Alptraum dar, der Telefonterror verübt. Ich konnte nichts erklären, da niemand mit mir mehr sprach. Warum sollte man MIR irgendetwas glauben? Keiner nahm mich ernst? Und ich rief tatsächlich paarmal zu oft an, den beiden zum Trotz, und um zu prüfen, wie der Gerd reagiert. Ich war auch sehr allein, denn ich fand gerade eine Arbeitsstelle in Warschau, wo ich nach vielen Jahren in Deutschland keine Freunde mehr hatte. Ich fühlte mich wieder so allein in Warschau. Ich wollte mit ihm bloß reden und ich war enttäuscht, dass er nicht zu Adams Geburtstag kam, wie er versprach. Was er alles nicht gerne versprach??? Nein, er fuhr mit der neuen Flamme in Urlaub und schickte dem Kind nach Warschau ein Foto von sich selbst mit Adams Spielsachen (auf dem Foto) und ein Playmobil. Ich fragte mich, ob er noch alle Tassen im Schrank hatte??? Sollte ich dem Adam das Foto zum Geburtstag schenken? Gerd steckte nur den Kopf in den Sand, wie so oft, und erzählte allen von meinem Telefonterror… Na, ja… Auch etwas übertrieben, denn ich war immerhin den ganzen Tag berufstätig und nachts am Schlafen. Und wenn man einen nicht erreicht, dann ruft man halt ja wieder an. Als Gerds neue Herzensdame nicht da war, sprach Gerd jedoch am Handy mit mir und traf sich sogar mal mit uns als ich in Deutschland war. Ich habe Fotos. Denn mir glaubt hier keiner was! Sonst blieb sein Handy aus, solange die neue Freundin bei ihm war. Er hatte ein neues Geheimnis vor der neuen Frau seines Lebens… Für alle Fälle hat er (wohl auf ihr Drängen) die Telefonnummer zu Hause und das Schloss gewechselt. Denn ich hatte noch den Schlüssel für die Wohnung, die wir gemeinsam gemietet haben und wo ich noch im Mietvertrag stand. Warum bin ich eigentlich ausgezogen? Und nicht er? Warum musste ich wieder in der Fremde alles von vorne anfangen, mir mit 34 ein Studentenzimmer suchen, dann schwanger umziehen, allein mit Kind neu einrichten, und so weiter? Alles nur, weil er kein Kind zeugen konnte und mich mit meinem Kind nicht wollte. Meine Sachen blieben teilweise in seiner Wohnung, denn wir waren (bis Renade kam) noch gute Freunde, ich konnte sie aber dann nicht mehr holen. Die hat er mir, mehr oder weniger, nachgeschmissen, manches einfach weggeworfen. Zum Beispiel meine Pflanzen, die ich wie Kinder großgezogen habe. Was ihm gefiel, behielt er jedoch. Die Kochbücher auf Deutsch, die hat er behalten, auch wenn ich sie gekauft habe. Was auf Polnisch war, brauchte er nicht. Das durfte ich mitnehmen. Die lieferte er einfach an meine neue Wohnungsadresse an die Untermieterin. Ich durfte nicht wählen, was mir gehört. Er wusste Bescheid, wie man so was aufteilt. Zumal ich ja ein Fünftel davon verdient habe, was er als Pension bekam. Also stand mir eigentlich nichts zu. Gerds alter Freund Kurt, den ich nie leiden konnte, sollte behilflich sein, mich aus meinem früheren Zuhause rauszuwerfen. Ich war so im Stress und kam nach K. für 2 Wochen Ferien, nach den ersten Monaten in der Amerikanischen Schule. Die neue Stelle war eine Herausforderung, Deutsch, Polnisch, Englisch und der Unterricht mit pubertierenden Jugendlichen. Die Arbeit überforderte mich sprachlich (auf Englisch) und emotional, da man sich dort an Vieles anpassen musste. Eine private Schule für Diplomatenkinder und Millionärskinder hat einen eigenen Charakter, und man kann als Lehrer jedem Kind eigentliche nur für alles „Danke!“ sagen. Auch die Direktorin behandelte die polnischen Lehrer und Angestellte wie Lehrer zweiter Kategorie. Und man sollte am besten kein Polnisch sondern nur Englisch in den Pausen benutzen, meinte meine Kollegin, damit sich keiner hier aufregt. Gerd rief mich an und verlangte, dass ich sofort an dem Tag kommen muss und alle Sachen von ihm holen, sonst schmeißt er sie weg. Der Termin passte mir nicht, aber dem Kurt. Also musste ich auf die Karthause hoch. Ich suchte meine Fotos, Pflanzen und Sachen, die ich nach der Scheidung nicht mitgenommen habe, da ich immer noch in der gemeinsamen Wohnung zu Hause war. Kurt nannte das: Hausfriedensbruch! Nimm das Bild, rief er Gerd zu, als ich es zuerst nicht mitnehmen wollte. Dann wollte ich das Bild aber doch, dem Kurt zum Trotz. Das haben wir gemeinsam in Warschau gekauft. Später wollte Gerd das Bild zurück, denn er hat es schließlich bezahlt! Warum er aber in Warschau war, wusste er nicht mehr… Dafür fühlte er sich besser, mir zu sagen, dass ich aus den Slams von Warschau kam, ja – so wie 90% aller Warschauer. In Warschau gab es nach dem zweiten Weltkrieg fast nur solche Wohnblocks. Wer hat Warschau abgebrannt und zerstört? Er doch nicht! Die Definition des Über-, und des Untermenschen war im Rheinland wohl noch ziemlich lebendig. Ich sollte diese freundliche Hilfe von Kurt in Anspruch nehmen, falls ich einen Teil meiner Privatsachen mitnehmen wollte. Ich rief aber ein Taxi und verpasste Gerd zum Abschied eine Ohrfeige für all die Jahre, die ich kurz davor – moralisch – von Kurt und Gerd doppelt bekam. Zwischen Tür und Angel steckte mir Gerd noch Geld für das Taxi zu. Am nächsten Tag sagte er (mit Tränen in den Augen) zu mir im Cafe, Kurt hätte etwas übertrieben… Ach. Das hat er dem Kurt bestimmt nicht erklärt. Gerd war ein friedvoller Mensch und benahm sich am liebsten wie die drei Affen: nichts sehen, nichts hören, nichts sagen. Besonders zu seinen Freunden und Bekannten. Auch Kurt erkannte mich danach nicht mehr in der Stadt K. Er lief an mir vorbei, als ob ich nicht da wäre. Dabei musste ich Jahre lang mit diesem Ekelpaket an Wocheneden und Geburtstagen feiern. Er erklärte mir mit Leidenschaft, was Buchweizen ist, und lobte Gerds Intelligenz! Er war wohl der Einzige, der im Vergleich mit sich selbst, diese Intelligenz bewundern konnte. Mit ihm habe ich sogar den schlimmsten Silvester meines Lebens, bei mir zu Hause vor dem Fernseher verbringen dürfen, als er und seine Frau eine Trennungsphase wieder mal hatten… Sie hatte nicht so viel Glück wie ich und musste danach alle Silvester mit ihm feiern. Die beiden hatten keine Kinder. Ich glaube, Sigrun litt wohl auch darunter. Sie überspielte es mit einer etwas in jeder Hinsicht ausgefallener Art. Aus der ersten Ehe hatte Kurt keine Kinder. Es tat weh. Ich habe in Gerd nicht nur den Menschen verloren, dem ich mal vertraut habe. Er stand mir nicht mehr als Ehemann nahe, doch als Freund oder Vaterfigur, die er schon immer teilweise war, und als „Opa“ meines Sohnes, in der Stadt wo wir niemanden sonst hatten. Wer meinen despotischen Vater und mein chaotisches Elternhaus wirklich kannte, würde vielleicht verstehen, warum ich mich mit 23 Jahren in eine Vaterfigur verliebt habe. Er war schon nett und regte sich fast nie auf. Gerd ließ sich selbst von Adam „Opa“ nennen. Macht man mit einem „Enkelkind“ einfach mal Schluss, weil die neue Freundin den Hausdrachen spielt??? Was für ein Scheißmärchen, muss ich im Nachhinein sagen. Und ich habe bei Gerd mein Zuhause mit dem schönen Blick auf die Eifel verloren. Den Balkon, auf dem ich Blumen pflanzte und im Sommer gemütlich saß. Möbel, Schränke, Gardinen, die ich auch ausgesucht, aufgebaut und aufgehängt habe. Gerd war kein Handwerker. Wichtig war nur, dass er das Meiste davon bezahlt hat, und ich also kein Recht auf gar nichts mehr hatte. Kurt spielte den Richter. Ich war Kurts Ansicht nach vor Jahren in Gerd’s erste Ehe eingebrochen! Und jetzt kam scheinbar die gerechte Strafe! Kurt war auch der erste, der mich damals 1990 für ein Flittchen hielt. Nun, dass ich damals mit 23 auch verheiratet war und im Gegensatz zu Gerd keine Lebenserfahrung hatte, wusste und ahnte unter den 60 – Jährigen niemand. Gerd fügte hinzu, ich hätte doch bei ihm getrunken und gegessen! So was! Ich habe auch immer gearbeitet. Ich habe zu Hause sauber gemacht. Von den üblichen Ferien abgesehen, und einer ca. 4 monatigen arbeitslosen Periode, in der ich eine neue Stelle als Deutschlehrerin gesucht und als Telefonistin kurze Zeit gejobbt habe. Gerd‘s neue Partnerin sollte bald auf meiner Matratze in meinem – so habe ich das früher (wohl einseitig) betrachtet – Ehebett, ruhen… Denn mehr als Ruhe zwischen den beiden erwartete ich eigentlich nicht… Meinem Sohn hat der liebe Gerd einfach keine Tür aufgemacht, als das Kind den „Opa“ mal aus Warschau besuchen kam. Gerd verbrachte wahrscheinlich wieder Zeit mit seiner gescheiten Partnerin und ihrem Hund auf dem mit mir für unsere Wohnung gekauften Teppich, unter der neuen Telefonnummer für immer unerreichbar… Wir waren ja nur 10 Jahre zusammen… und 14 Jahre sehr enge Freunde…, davon 4 Jahre lang auch mit meinem Sohn. Er ließ mich fallen wie eine heiße Kartoffel oder ein Stück Dreck. Das macht man hier wohl so, wenn einer plötzlich nicht in derselben Liga spielt, oder als bester Freund verstirbt. Dann ruft man die Ehefrau des besten Freundes einmal an, mal teilt sein Mitleid mit, und vergisst die verwitwete Frau des besten Freundes für immer. Gerd hat sich nach Günthers Tod nur einmal nach Adele erkundigt. Zumal sie ja allein mit einem Kind von 8 Jahren da stand. So was tut man sich als bester Freund des Kindesvaters doch nicht an! Für ihn habe ich meine Jugend, meine Berufschancen und mein Zuhause, meine Familie und Freunde in Warschau verlassen. Und darf als alleinerziehende Mutter Hartz 4 beziehen, denn ich habe ja außer Pädagogik, Geschichte, Politik, Philosophie, Literatur und Fremdsprachen mit Magistertitel – nichts Richtiges studiert, wie Gerd so sagte. Eine Fremdsprachenkorrespondentin mit zweisemestrigem, abgebrochenem Studium und 10 „festen“ Beziehungen bis zu ihrem 30. Lebensjahr (inklusive Abtreibung) führte er mir als das beste Beispiel für alles vor. Zu dem Zeitpunkt fühlte ich mich von ihm nicht verstanden. Heute weiß ich, dass er die Welt nicht verstand. Dieser alte Mann, für den ich mein Leben aufgegeben habe, um zuzuschauen, wie er sein Bierchen vor dem Fernsehen schlürft und Silvester mit Kurt in meinem Wohnzimmer feiert, hat zum Schluss im Ernst gemeint, ich sollte dankbar sein, dass ich an seiner Seite diese sinnlose Existenz führen darf. Ja, ich war auch mal dumm und naiv, aber was kennt und weiß man mit 23, oder sogar mit 26? Welche Verantwortung haben die reiferen Menschen gegenüber den Jüngeren? Oft gar keine. Und damit meine ich nicht nur und ausschließlich die Männer, sondern auch deren Ehefrauen. Oder wollte sie ihn loswerden? Sie kannte ihn doch. Jetzt, mit fast 46, kann ich das besser beurteilen. Ich hoffe, bald den „Besuch der alten Dame“ live auf der Bühne des Lebens in Koblenz persönlich zu erleben. Mai 2012 Nun sind wir uns mal in der Stadt begegnet. Der alte Mann, den ich sah, erinnerte mich an den Gerd, den ich mal kannte. Er hatte ein faltiges Gesicht und ist kränklich schlank geworden. Die Haare zu lang, die Kleidung geschmacklos. Ich begrüßte ihn. Er kam an den Tisch, wo ich mit meinem Sohn saß. Ach, hallo! Was machst du so? Ich beziehe Hartz 4 und beschreibe mein Leben. Ja, habe ich gelesen, erhob er den Finger in der Geste einer freundlichen Drohung, diskutierte jedoch nicht über den Inhalt und stritt nichts ab. Ich sagte: kein Wort gelogen. Er fragte nicht, ob diese Sozialhilfe mir und meinem Kind zum Leben ausreicht. Was geht ihn das an? Er streichelte Adam über die Wange, als ob er immer noch mit diesem Kind was zu tun hätte. Man sieht sich ja gar nicht, sagte er. Ein Wunder wohl, wenn man mit einem den Kontakt abgebrochen hat! Und noch glücklich? fragte ich ironisch. Ach, jeden Morgen Magenprobleme… Krebs… Er geht zum Hautarzt. Man klagte gerne über das eigene Leid. Ich meinte, er sollte zum Frisör gehen. Er sah schrecklich aus. Was für ein Glück, dass wir nichts mehr miteinander zu tun haben!!!!! Adam sagte, er hat sich erschrocken, als er ihn sah. Und hofft, sich nicht mit Krebs angesteckt zu haben. Warum hat er uns die Hand gegeben, wenn er so krank ist, fragte das Kind? Ja, warum??? Kurz vor Weihnachten: Der Opa Gerd denkt immer noch an meinen nicht abgetriebenen Sohn und schickt 200,- Euro als Geschenk. Wie süß…. Nun können wir von Hartz 4 kaum die monatlichen Ausgaben finanzieren und die Nebenkosten für unsere Wohnung bezahlen. Wie viel kostet ein verpfuschtes Leben und ein totes Kind? Wie viel kostet seine neue Freiheit? 200,- Euro im Jahr? Warum überweist es nicht monatlich: das wären nämlich 16,66 Euro im Monat???? Nicht etwas lächerlich nach all dem?