Das Schicksal dieser Menschen bewegt mich,
es könnte mein eigenes sein…
Heute: „Wer kennt mich?“
Morgen gibt es für mich, für dich
vielleicht einen solchen Stolperstein?

—-

Proszę Pana…
Jak mam żyć nie zakochana?
Nuda od nocy do rana,
niby codziennie wyspana…
Ale jakaś ledwo żywa,
nie szczęśliwa!
Bo szczęściem byłoby gdyby
pojawił się pan tu wreszcie
By mi umilić pobyt
w domowym mym areszcie…

———–

Opętana chęcią kochania
Zachwycona uczuciem miłości
Dałabym wiele,
by powróciło,
porzucona przez miłość w młodości…
Odrzucona przez nią
razy wiele
By powróciła, dałabym wiele…

—–

Es gab eine Zeit,
die es nicht mehr gibt,
Eine Mutter, die ihre Kinder liebt,
lebt heute nur noch im Buch,
das ihr Sohn geschrieben,
wo er ihre Liebe, ihr Schicksal hat beschrieben,
was die Familie erlebt und erlitten… Worum musste sein Vater nach dem Krieg bitten..?
Was hat sein Vater verdrängt und verschwiegen…
Der Sohn beschreibt,
was Gott später wird abwiegen…

—————–

Zabrano im młodość i życie
a matkom synów zabrano
Musieli strzelać, mordować
aż ich wymordowano
Musieli iść na wojnę…
Niektórzy może chcieli?
Co wiemy o nich dzisiaj?
Co oni by o nas powiedzieli?

———–

Jeder weiß, wer sie versucht,
Liebe ist eine schlimme Sucht
Liebe macht glücklich und zerstört, sie macht verrückt und verstört,
wer sie probiert hat,
möchte davon mehr,
Liebe macht blind und taub
und man bereut einiges hinterher…

—————

Panie Adamie,

ależ z Pana geniusz

języka i myślenia!

Dzieła Pana, Mickiewiczu,

są nie do powtórzenia!

Wierszem opisał Pan życie

przyrodę, historię i ludzi…

Andrzej Wajda z aktorami

tych ludzi do życia zbudził…

Film wzrusza, porusza:

Pana Tadeusza

Zosię i Telimenę

Soplicę i Hrabiego,

Horeszkę i Gerwazego…

szlachtę i Moskali

Poeta ludzi ocalił

i krajobrazy cudne

od zapomnienia!

O Mickiewiczu i Wajdo,

dziękuję za te uniesienia

za te obrazy i słowa

które po latach

trafiają do mnie od nowa..

——————-

Gdy byłam młoda

byłam pełna nadziei

i byłam pełna marzeń

Byłam pewna, że to ja

kontroluję ciąg mego życia zdarzeń

Teraz za mą pychę i dumę

często żałuję, pokutuję…

Bóg dał mi nauczkę pokory

w samotne długie wieczory…

Jestem kowalem swego losu…

Jak sobie pościelę, tak się wyśpię…

Stanie się, co pomyślę…

Bzdury i ułuda…

Tylko Bóg sprawia wszystko

i karę za zło

i wszystkie w życiu cuda…

Myślę, że diabeł jest jego wiernym sługą,

którym się posługuje, lecz nie za długo…

Bo nie ma tego złego,

coby na dobre nie wyszło…

Jeżeli nie dzisiaj tobie,

to może komuś na przyszłość…

————–

Co wie poeta,

którego tu nie było?

Co on widział i słyszał?

Co go dotyczyło?
Wszystko bez niego

przecież się odbyło…

Co on widział za oceanem?

Matki i żony zapłakane?

On żył spokojnie i pisał, co chciał,

lub kto mu wtedy forsę za to dał…

O komunistycznej Polsce i

antykomunistycznej wojnie…

W Stanie wojennym on spał spokojnie…

Pewnego dnia otrzymał nagrodę.

Dlaczego?

By jego wiersze weszły w modę?

Do tamtej pory mało kto

on nim w Polsce wiedział i słyszał.

I mało komu jego brakowało.

Cenzura aż tak wredna?

Czy zainteresowania mało?

Poecie na lata stare

do Polski się zachciało…

Wreszcie ją tylu mu wybudowało!

Poeta wrócił po latach wielu

w jakimś celu…

Może grób chciał mieć na Wawelu?

————

Kim jest poeta

który w czasach trudnych

opuścił kraj i kilka ulic nudnych

Zamienił je na Paryż

Francuską więc stolicę

i wolał dalej żyć nie w Polsce

ale w Ameryce!

?

Po latach wrócił z Noblem w ręku

do kraju, który z czasem

nabrał więcej wdzięku…

I nie był już tak nudny i szarawy

jak tuż po wojnie

na tle zgliszcz Warszawy

Ponieważ Kraków podobny do Wilna

łaska poety była mu przychylna

Po latach emigracji

zamieszkał w tym mieście

No bo wybudowali

kino, teatr i wszystko w tym mieście…

A kto budował?

Lud głupi i mały,

co to po wojnie nie wyjechał

ale pozostał w mieszkaniach za małych

Na koniec lud ten dostał

od poety wierszyk na swój temat

Noblista w nim opisał

swój myślenia schemat

„Który skrzywdziłeś…“

zaczął wiersz słowami

i dał go wyryć na pomniku martwych

literami…

Tak to poeta cierpiał wraz z narodem

przy coca-coli w USA,

gdy naród cierpiał głodem…

I gdy niektórzy dali się zabijać

poeta wolał w USA dolary zbijać…

Więc dziękujemy CI POETO

za Nobla i twe wersy przeto…

———–

Chciałabym być w Warszawie
przejść się po warszawskiej trawie
Pojechać na Cmentarz Bródnowski
zobaczyć Pałac Wilanowski
Odwiedzić miejsca znajome
gdzie wierzby płaczą pochylone
Gdzie stoi Pałac Kultury
gdzie polskie są mury i chmury…
Zobaczyć moją stolicę i całą okolicę…

——

Familienoper

Die Musik?

Nicht zu empfehlen!

Soll sie alle Seelen quälen?

Wie sie meine hat gequält?

Eine Oper?

Wo die Melodie fehlt?

Lauter Klänge – grauenvoll!

Jemand findet das ganz toll?

Jede Menge seltsame Klänge…

Furchtbar für die Kinderohren…

auch Erwachsene erfroren..

bei den Lauten eines Irren,

der Musik will imitieren…

Eine Oper?

Danke, nein.

Das ist kein Geschmack, nicht mein.

—

Miłość matki jest szalona,
miłość matki nie zna granic,
ciosem syna powalona,
matka cios ten weźmie za nic…
Nawet kiedy syn się kłóci,
matka syna nie odrzuci,
matka zrobi mu kolację
a na koniec przyzna rację…
Miłość matki ponad życie,
ponad jej własne marzenia
Miłość matki nie pojęta,
miłość nie do powtórzenia
Taką miłość trzeba przeżyć
aby móc w tą miłość wierzyć
Czy ta miłość to głupota?
Czy to może jakaś cnota?
Pewnie taki jest los matki,
która kocha swoje dziatki…

——–

Każdy próbuje jakoś przeżyć
każdy musi się z losem zmierzyć
nie wymarzonym
z partnerem nie wyśnionym
z dzieckiem nie bez problemów
z pracą bez wielkich tantiemów
z nieznanym i przerażającym
z życiem często smucącym…😦
z życiem pełnym chorób
z końcem nawet śmiertelnym
z Happy Endem – kto Bogu wiernym

——

zdrada,

z każdej strony się zakrada

nie uciekniesz sam od zdrady

bo na zdradę nie ma rady

zdrada jest wpisana w życie

miły uśmiech to jej krycie

nie rozpoznasz zdrady z góry

trafi cię jak bomba w mury

nagle i niespodziewanie

zdrada obok ciebie stanie

i porzuci na zdychanie…

na samotne umieranie…

—-

Zagadka:
Jest produktem markowym z nazwiskiem po tacie…
Jej własna twórczość przypomina często zasrane gacie…
Sprzedają to niektóre media…
Pseudointelektualna kulturowa tragedia…
Media sprzedają, bo na tym g. zarabiają…
Markowe nazwisko sprzeda wszystko…
Jakaś grupa osób to czyta…
Gdy książka czy internet pod słomiane strzechy zawita…
Kto nie wie, niech jej siostrę czy brata zapyta…
Tworzy, bo lubi się oglądać, gdzie popadnie…
Czy w filmie porno, czy w telewizji…

Wszędzie wygląda ŁADNIE!
Kto to jest? Kto zgadnie?

——

Trzeba nie mieć wyobraźni, by uwierzyć,

że 32 osoby można jedną miarką mierzyć

że 32 osoby myślą, robią i to samo wiedzą

NIE: 32 osoby – zapytane – na 32 sposoby odpowiedzą

Trzeba nie mieć wyobraźni, by wymyślić

że 32 osoby w jednej formie, jednej myśli!

Wychowawcy polecam więc pomyśleć

nim 32 osoby razem na wycieczkę wyśle…

 

———–

Bóg to widzi, wszystko wie

On zna ciebie i zna mnie

każdy smutek, każdy śmiech

każde dobro, każdy grzech

Rób co chcesz, pamiętaj o tym

tylko Bóg ci życie da

i umrzeć da z powrotem…

——–

 

Tęsknię do ciebie

stolico mojej młodości

mojego szczęścia, radości, miłości

Tęsknię do ciebie stolico mojej tęsknoty

gdzie polskie domy i polskie stoją płoty

gdzie polski język cię wita, pozdrawia i żegna

gdzie polski ksiądz cię po polsku przeżegna…

Tęsknię do ciebie stolico tęsknoty tu opisanej

tęsknię do ciebie w południe, wieczorem i nad ranem…

———–

Bóg nam daje tyle lat,

byśmy naprawiali świat,

lecz co robi większość z nas?

Patrzy w lustro, gdy przemija czas…

Własną forsę liczyć chce,

choćby wszystkim było źle…

Fe…

W obliczu śmierci wszyscy cichniemy

W chwili śmierci wszystko traci znaczenie

śmierć nie pyta o to, czego chcemy, czy nie chcemy

śmierć  zabiera nas, a my idziemy…

śmierć zabiera każde marzenie

tylko wiara daje nadzieję

Tylko Jezus daje życie nowe

więc się nie bój, jeśli krzyż masz –

życie wieczne masz też pewnie gotowe…

———

Jak o tobie zapomnieć

WARSZAWO?

Gdzie wszystko na lewo i prawo

TO mój DOM!

Kiedy każda ulica,

dawnych marzeń obietnica

i cudownych przeżyć tom…

Jak zapomnieć o tobie

mój kraju,

nie chcę do innego Raju…

Chcę do Polski, chcę do Warszawy,

tam  są moje wszystkie ważne sprawy…

Tam chcę żyć,

bo tutaj tylko tęsknota…

chociaż jest co jeść i pić…

Tu przetrwałam,

tam życie miałam,

tam wszystko kochałam…

Tam jest dom…

Wyrwałam się z korzeniami,

by płakać dniami i nocami…

W Warszawie odżywam, oddycham,

a nie – powoli wegetując – zdycham…

———-

Tyle marzeń nieopisanych

tyle życzeń, tylko TOBIE znanych

na deptaku myśli niesłyszanych

Tyle problemów i tyle radości

na deptaku samotności i miłości

Na deptaku tego świata

pewnego słonecznego dnia lata

gdzie na spacer wyszli ludzie:

dziecko, mama, tata

koleżanki, koledzy znajomi

Na deptaku myśli niezgadnionych

bo ich myśli wolne są jak dusza

a czyjś problem mało kogo wzrusza

Na deptaku ktoś z problemem prosi

o dwa złote albo jeden grosik

Lecz pogoda nie sprzyja proszącym

chociaż dzień słoneczny, gorący…

Większość przechodzi bez zbytniej litości

dla samotnych i niedokarmionych

na deptaku gości…

———-

Ich bin aus
nicht eingeschaltet
ich leuchte nicht mal auf standby
meine Liebe ausgeschaltet
jede Freude längst vorbei…
Ich bin aus
und hoffe, dass
jemand kommt und ändert das
Bitte schalte mich doch ein
es ist einsam so allein…
Es ist kalt und langweilig…
Warum hast du es nicht eilig?
Ich bin aus
ich bin ganz kalt…
Und so werde ich auch alt…
Ich bin ruhig
nur ein Plus…
Ändern könnte es dein Kuss…